หัวใจค่าวซอ

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

หัวใจ๋ค่าวซอ จะขอกล่าวจี๊ มันเป๋นจะอี้ สำนวนอักษร
จะขอชี้แนะ บ่ใจ่ว่าสอน จะขอพร่ำวอน อู้จ๋ากล่าวแจ้ง
ค่าวจะม่วนดี บ่ได้อู้แกล้ง ว่าต๋ามต๋ำรา แต๊นั้น

สัมผัสนอกใน มีหลายหลืบจั๊น ว่าไปต๋ามขั้น วาทา
มีวรรณยุกต์ หื้อแม่นนั้นหนา ตรีโทอั้นกา มีในผังหั้น
มีความหมายดี จะอี้จะอั้น บอกสอนคนฟัง จี๊แนะ

เล่าสู่กั๋นฟัง ก็เต้านี้และ ตั้งใจ๋แต่งอั้น ค่าวซอ
แต่งไปต๋ามนั้น ต๋ามที่ร้องขอ แต่งมอกก่ำปอ จะขอเล่าอู้..

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

มีคนหน้อยล้ำ ก็จะขอสู้ เพื่อค่าวล้านนา แต๊นั้น

การแต่งค่าวซอ มีหลายหลืบจั๊น หัดแต่งต๋ามขั้น ครรลอง
เมื่อนับนึ่งแล้ว ค่อยนับถึงสอง หื้อเข้ามาลอง หัดแต่งค่าวสร้อย
กลิ่นไอล้านนา บ่หื้อลดหน้อย สืบสานกำเมือง เฮานั้น

ถ้ามีใจ๋ฮัก บ่ต้องบีบกั๊น แล้วจะแต่งได้ วาทา
สอบถามมาเต๊อะ ถ้ามีปัญหา ค่าวสร้อยล้านนา บัวราณแบบเบ้า
หัดแต่งค่าวซอ แว่ผ่อแว่เข้า กระดานคนเมือง วันนี้

คนแต่งค่าวซอ บ่หลบหลีกลี้ ยังอยู่ที่หนี้ แหมเมิน
เข้ามาอ่านเต๊อะ บ่ต้องมาเขิน แต่งค่าวเพลิดเพลิน ม่วนงันเน่อเจ้า..

[เครือออน]

เจิญจวนกั๋นมา คืนหาฮากเหง้า บัวรานของเฮา เก่านั้น
.
ค้นหาหลายหลืบ สืบกั๋นหลายจั๊น ค่าวก้อมค่าวสั้น ค่าวเครือ
ค่าวธรรมค่าวไจ๊ อู้ได้กำเหนือ อู้ค่าวอู้เครือ บ้านเหนือบ้านใต้
อยู่ในล้านนา ต้องจ๋าเมืองได้ ค่าวกะโลงไจย อ่านคัด
.
สถานศึกษา วัดวาจุ้วัด จ้วยฟื้นประวัติ มาแยง
สร้างหลักสูตรจั๊น จ้วยกั๋นขันแข็ง ฮ่วมคิดฮ่วมแฮง สอนแต่งค่าวสร้อย
ตั๋วเมืองคู่กั๋น เพราะมันสืบถ้อย เขียนค่าวลงลอย เมืองปื๊น
.
มาเต๊อะหมู่เฮา เอามันปิ๊กฟื้น พร้อมคู่กั๋นขึ้น มาเลย
หมู่เฮานี้ไซร้ อย่าได้นิ่งเฉย มาอู้มาเอย กันเลยตี้หนี้.

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

สำนวนค่าวซอ บ่หื้อบุบบี้ แต่งจากใจ๋ใน แต๊ตั๊ก

จักขอเล่าขาน บ่หื้อคั่งคัด สำนวนไหลหล้อง ตวยมา
มีตึงความตุ๊ก โศกเศร้าแต๊หนา เล่าอู้กั๋นมา สำนวนค่าวสร้อย
เยียะหื้อหายเหงา หัวใจ๋เป่งป้อย อ่านค่าวเลิงปอย วันนี้

มีตึงม่วนงัน จะขอกล่าวจี๊ หมู่เฮาแวะเข้า มาไจ
เล่าค่าวฟังจ๊อย บ่หนีไปไหน ขอเจิญนงวัย เข้ามานั่งเหล้น..

[เครือออน]

มากั๋นหลายหลาย นั่งยายเป็นเส้น แป๋งใจ๋เย็นเย็น เน้อครับ

มาอ่านมาเขียน มาเฮียนต๋ามปั๊บ ต๋ำรับค่าวสร้อย โบราณ
หากมีใจ๋ฮัก กึ๊ดจักแต่งจ๋าร มาเต๊อะวงศ์วาน หัดจ๋ารค่าวสร้อย
เขียนแล้วโพสต์มา บ่ถ้ากลั๋วด้อย หมู่เฮาจักคอย ช่วยก๊ำ

ช่วยกั๋นแต่งเสริม แต่งเติมแต่งย้ำ แต่งซ้ำหื้อได้ ค่าวดี
เขียนหื้อนักนัก จักได้เป๋นศรี ลูกหลานกวี ศรีพรหมมาเจ้า.

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

หื้อแวะเข้ามา เต๊อะนายน้องเหน้า มาแต่งค่าวซอ วันนี้

ถ้าแต่งบ่เป๋น จะขอกล่าวจี๊ จ่วยแนะแนวหื้อ นงวัย
สนใจ๋เรื่องจ๊อย จะจ่วยขยาย ค่าวซอเป๋นลาย ล้านนาแบบเบ้า
กะโลงคำงาม ม่วนงันเน่อเจ้า อ่านแล้วสำฮาน แต๊ตั๊ก

สำนวนค่าวซอ ม่วนงันจ้าดนัก ท่านพรหมมินทร์ได้ แต่งดา
งดงามจ้าดนัก ม่วนงันแต๊หนา บ่มีหยังมา จะมาเปรียบได้..

[เครือออน]

หมู่เฮาตังหลาย เหนือตกออกใต้ แห่งล้านนาไต ปี้น้อง

จงมาม่วนกั๋น เนืองนันแซ่ซ้อง เฝิกเขียนเฝิกถ้อง ค่าวซอ
กะโลงแถมนั้น ตั๋วเมืองแถมหนอ จ้วยกั๋นเต๊อะนอ ฟื้นยอหงายขึ้น
แค่อ่านหลายหลาย ดีใจ๋เต๋มตื้น มันจักก้อยคืน เน้อครับ

กวีตังหลาย ขะไจ๋เขียนปั๊บ ใจ๊เป๋นต๋ำรับ แบบเฮียน
โฮงเฮียนแลวัด ต้องจัดอ่านเขียน เปิดเป๋นโฮงเฮียน ตั๋วเมืองค่าวสร้อย.

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

อ่านค่าวล้านนา หัวใจ๋เป่งป้อย ใจ๋จื่นเจยบาน แต๊นั้น

ท่านพญาพรหม กึ๊ดสร้างหลายจั๊น สำนวนค่าวสร้อย ล้านนา
หื้อมันม่วนเพราะ เรียงร้อยภาษา ถ้อยคำนำพา มาเป๋นค่าวสร้อย
สำนวนภาษา บ่มีต่ำต้อย ความหมายก็ดี จ้าดนัก

แต่งค่าวผันผวน สำนวนบ่กั๊บ ติติงมาได้ เนอนาย
ตึงค่าวตึงจ๊อย แต่งกั๋นเป๋นสาย เจิญตึงญิงจาย เข้ามาม่วนเหล้น..

[เครือออน]

มากั๋นหลายหลาย จักได้ตื้นเต้น คนบ้านพระเณร เหล่าล้วน

ปากั๋นจุมนุม เป๋นกลุ่มเป๋นก๊วน ตั้งอยู่ทั่วถ้วน ล้านนา
จักใจ๊ตี้วัด สถานศึกษา บ้านภูมิปั๋ญญา ปากั๋นแต่งถ้อย
เฝิกคัดแต่งเขียน เปียรไปเตื้อหน้อย ฮักษาฮีตฮอย เอาไว้

บุคคลองค์ก๋าร หน่วยงานราชไซร้ ควรจักต้องได้ เหลียวแล
ฮ่วมมือกั๋นไว้ ฟื้นได้แหงแหง ฮ่วมจิตดวงแด ฟื้นแน่แน่เจ้า

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

ผ่านสองร้อยปี๋ บ่มีโศกเศร้า ต๋ำนานค่าวซอ เมินล้ำ

ท่านพญาพรหม ได้มาจ่วยก๊ำ สร้างผังค่าวสร้อย ม่วนงัน
มีวรรณยุกต์ สัมผัสเกี่ยวหวัน อ่านแล้วม่วนงัน ไปกั๋นหล้องหล้อง
ท่านเป๋นบิดา ค่าวซอเกี่ยวข้อง ของเวียงล้านนา แต๊นั้น

สำนวนค่าวซอ มีหลายหลืบจั๊น สืบสานเต๊อะเจ้า ของดี
ตึงค่าวตึงจ๊อย ล้วนมีศักดิ์ศรี สำนวนวจี ม่วนงันแต๊เจ้า..

[เครือออน]

ค่าวพญาพรหม นิยมแบบเบ้า สี่บทเนอเฮา ค่าวจ๊อย

จึงขอไหว้สา พรหมมาเจ้าน้อย ไหว้ครูค่าวสร้อย กราบลง
อันตั๋วข้านี้ นั้นมีผะสงค์ จักสืบจำนง คืนคงค่าวสร้อย
จักเฝิกเขียนไป ได้วันเตื้อหน้อย โพสต์ลงบล็อกลอย ขึ้นฟ้า

หลายวันผ่านไป คงได้สง้า ต๋ามเจตน์แห่งข้า วางฮอย
หลานเหลนศิษย์จั๊น ยึดมั่นบ่ถอย จักเตวโตยฮอย น้อยพรหมาเจ้า.

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

ค่าวซอกล่อมใจ๋ หื้อหายหม่นเศร้า จ่วยหื้อบางเบา เจ่นล้ำ

ค่าวซอล้านนา ได้มาจ่วยก๊ำ ม่วนงันแต๊ใต้ จุนเจือ
ญาติพี่น้อง บ้านใต้บ้านเหนือ น้ำใจ๋จุนเจือ บ่มีหว่างเอี้ยน
บ่ละค่าวซอ หื้อเป๋นขี้เหมี้ยง หื้อหมั่นขัดเกลา แต๊นั้น

ค่าวซอของดี มีหลายหลืบจั๊น บ่เหมือนไผอั้น เมืองใด
มีวรรณยุกต์ ตรีโทเสียงใส จัตวาหยาดยาย ไปกั๋นหล้องหล้อง..

[เครือออน]

แต่งค่าวซอใย ญิงจายซอถ้อง จ๊อยเป๋นทำนอง ม่วนเพราะ

บ่าวจ๊อยจีบสาว สาวจ๊อยตอบเยาะ สาวเตาะบ่าวเตาะ ม่วนงัน
ลางเขียนเป๋นปั๊บ สำหรับเล่าขาน จ๋ารเป๋นต๋ำนาน นิทานค่าวสร้อย
ลางเขียนประวัติ คัดจ๋ารถี่ถ้อย บันทึกเป๋นฮอย สืบค้น

ลางเขียนต๋ำฮา ยาดีเหลือล้น ลางก็ปั๊บต้น ยาดำ
ลางเขียนภาษิต สอนจิตใจ๋จ๋ำ ลางก็เขียนธรรม กำสอนพระเจ้า.

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

ตึงค่าวหงส์หิน บางต๋อนโศกเศร้า บ่มีบางเบา ม่วนล้ำ

และค่าวสี่บท ก็ได้จ่วยก๊ำ แบบอย่างค่าวสร้อย ล้านนา
พญาพรหมนั้น แต่งม่วนแต๊หนา แต่งได้เมินมา ร้อยปี๋จวบเข้า
เป๋นอมตะ เน่อนายน้องเหน้า บ่าเดี่ยวก็ยัง ม่วนเพราะ

ค่าวเล่าชีวิต มันก็ตึงเหมาะ ลูกหลานก็ได้ นำพา
ตึงค่าวตึงจ๊อย หื้อหมั่นศึกษา สืบสานเมินมา บ่หื้อขาดหวิ้น..

[เครือออน]

คนอ่านบ่สน คนแต่งก็หิ้น มาน้อยใจ๋จินต์ เหียแต๊

ถ้องกั๋นไปมา สองข้านี้แล้ มันหยังมาแข้ เขียมคน
วันแจ้งสง้า วันฟ้ามืดฝน วันใดหนอคน จักสนค่าวสร้อย
นอกเว็ปก็หาย ในเว็ปก็หน้อย กิจก๋ารงานปอย ซ้ำฮ้าย

สองเฮาดายเดียว กึ๊ดเลี้ยวกึ๊ดงว้าย กั๊บใจ๋แต๊ใบ้ ระทม
บ่หล้างจ๊าตินี้ สุดตี้จักสม ครูพูนอุดม กับผมจักจ้อย.

[เพลงซอ]

ยอมือไหว้สา หัตถากิ่งก้อย สำนวนเลิงลอย ม่วนเพราะ

เปิ้นโต้ตอบกั๋น กำหวานเข้าเลาะ เกี่ยวก้อยสอดเกาะ ม่วนงัน
ป๊อปผมคนนี้ ว่าดีเหมือนกั๋น นั่งผ่อเมินนาน อดใจ๋บ่ได้
เขียนค่าวบ่เป็น แต่เห็นบ่ได้ ในใจ๋อาลัย เจ่นล้ำ

ครูพูนอุดม ฝืนชมเขซ้ำ อย่าได้ล่วงข้าม ไปเมิน
ลูกศิษย์คนนี้ ได้หนีห่างเหิน ละกำไปเมิน เลยเกินเขตกั้น


ขอสูมาเต๊อะคับผมเขียนได้บ่นัก ผิดอย่างใดก้อสูมาตวยเน้อคับ

[ป้าลาวัณย์]

โอ๋ โอ๋ โอ๋ หมะดีน้อยใจ๋เน่อ เจ้า ตึงอ้ายพูน อ้ายเครือออน
ป้าเข้ามาอ่าน มาลุ้นตึงวัน กุ๊ เจ้า
แต่ก่ หยั่งว่า จะเขียนฮอมแห๋มซักน่อย

ก่ กึ๊ดหมะออก มันท่าจะเสี้ยงกำกึ๊ดไปเหียแล้วนา
ป้าเฒ่าไปตึงวัน ตึงวัน ก่ เลยได้ก้าเข้ามาอ่าน มาจม
มอกได้จื้นหัวใจ๋ว่า หมู่เฮา เถิงเขียนหมะได้ ก่ ยังซอบมาอ่าน

ขออ้าย ๆ ตึงอ้ายป๊อปตวย หมะดีละไปแต๊ ๆ เน่อเจ้า
อินดูหัวใจ๋คนเฒ่าคนนี้ แลแห๋มหลาย ๆ คนตวยเจ้า

[เครือออน]

ดีใจ๋แต๊นอ เพลงซอมาปั้น ถ้อยคำรำพัน ค่าวจ๊อย

ม่วนเพราะสำเนียง สายเสียงเรียงร้อย สัมผัสแห่งถ้อย งามดี
ระบำคำคล้อง ถูกห้องวิถี วรรณยุกต์ดี มีต๋ามแบบเบ้า
เปิ้นเป๋นศิษย์ครู พูนอุดมเจ้า แต่ห่างลำเนา เมินล้ำ

คราวนี้มีเปียร เขียนค่าวมาก๊ำ น้ำใจ๋แห่งเจ้า เพลงซอ
เครือออนม่อนนี้ ข้ามีคำขอ เจิญอ้ายเพลงซอ มาต่อค่าวสร้อย.

[เพลงซอ]

เพลงซอสนอง กำของม่อนน้อย บ่าปอเอ็นจอย ม่วนล้ำ

หากผิดตั๊ดไหน ขอจายจ่วยก้ำ ลางเตื่อล่วงข้าม ทำนอง
หากว่ามันผิด ติดหนึ่งติดสอง ขอจายรับรอง จ่วยสอนผู้ข้า
เพลงซอยินดี เมธีผู้ข้า ตี่จะได้มา จ่วยแนะ

หากว่าคนเดียว เหมือนเตวเข้าแพะ บ่มีตางแวะ ตางลง
เครือออนจ่วยก้ำ นำบ่หื้อหลง นับถือเป็นองค์ ครูบาม่อนน้อย

[เครือออน]

เพลงซออู้หวาน มาขานเอ่ยถ้อย ฝากคำลัดลอย ล่องฟ้า

ถ่อมตั๋วเหลือเกิ๋น เปิ้นว่าบ่ต๊า บ่เก่งบ่กล้า ค่าวซอ
ปุทโธธัมโมะ สังโฆะเจ้าหนอ พี่อ้ายเพลงซอ มายอข้าเจ้า
ยกหื้อเป็นศรี กวีแบบเบ้า อกปุทโธ๋เฮา อายล้ำ

กำลังหัดเขียน เฝิกเปียรเฮียนซ้ำ เหมือนกั๋นครับอ้าย เพลงซอ
เรื่องนี้ปิ๊กย้อน เครือออนต้องขอ พี่อ้ายเพลงซอ ช่วยผ่อหื้อหน้อย.

[เพลงซอ]

อ่องออผะญ๋า วาจ๋าซ้ำด้อย บ่กล้าหยั่งฮอย ปี้จั้น

ความฮู้บ่มี๋ วาจี๋ผมนั้น สำนวนปื้นบ้าน บ่าดาย
ความหมายบ่เลิ๊ก มาเฝิ๊กเมื่อขวาย ผมปุ๋นดีอาย ยิงจายจาวบ้าน
ขอปี้เครือออน ก่อยสอนสอดดั้น มอกเป็นรางวัล น้องนี้

กำฟู่อู้จ๋า ภาษาเหล่านี้ เดิมออนก่อนกี้ จวนฟัง
นับวันสิ้นสุด มาหยุดต๋อนหลัง เพราะคนรุงรัง อย่างตั๋วม่อนข้า
แต๋ก็ดีใจ๋ ปายในเจิดจ้า ตึงบ่ตุมลา ทอดซัด

ฮักไว้จ๋นต๋าย หมายไว้แน่ชัด เหมือนเอาเจือกมัด ยอโยง
เหมือนเฮาเข้าวัด ลัดเข้าตู๋โขง แล้วคุกเข่าลง ไหว้สาองค์เจ้า
เป็นบ่าวสมัย แต่ใจ๋บ่เฒ้า รูปร่างคิงเลา จ๊าดเหมาะ

เข้าบาร์เข้าเทค หาเด็กมาเต๊อะ มอกวัยเอาะๆ สักคน
เพลงซอคนนี้ ล่นหนีสนสน กลัวมันมืดมน ลืมของก่อนเกื้อ ....

[เครือออน]

ดีใจ๋แต๊หนอ เพลงซอมาเอื้อ ฮ่วมแต่งค่าวเครือ เหนือจั๊น

สำนวนลื่นไหล บ่ได้ขยั้น เลี้ยวลอดสอดดั้น ปันลาย
เสียงตรีโทนั้น แม่นมั่นต๋ามหมาย สัมผัสนอกใน ลงได้กุ้ห้อง
ระบำจับใจ๋ ไหลไปหล้องหล้อง เสนาะทำนอง ค่าวจ๊อย

เพลงซอเจิงหนาน ข้านั้นเจิงน้อย เครือออนอ่อนด้อย เจิงคม
มาเต๊อะท่านไท้ ฝากไว้หื้อสม ศิษย์พูนอุดม หลานพรหมมาเจ้า.

[เพลงซอ]

สังมาม่วนใจ๋ ยามได้ต่องเต๊า มาฮ่วมขัดเกลา ค่าวจ๊อย

บ่ได้เป็นหนาน บ่หาญเป็นหน้อย มอกเป็นเขียดน้อย ยองดิน
อู้เยาะกั๋นแต๊ เหมือนบ่าแฮ่หิน บ่ะใจ๊เมฆิน บินลอยเมฆฝ้า
บ่ได้ถ่อมต๋น คนโตนอย่างข้า มันมอกได้มา น้อยนิด

บ่มิบังอาจ หาญไปประชิด ติดกับปี้อ้าย เครือออน
สำนวนเปิ้นนั้น มันเหมือนคมศร ถูกวรรคบาทกลอน ทุกต๋อนทุกห้อง
เลี้ยวลดหลูดไหล หวันไปหล้องหล้อง สำนวนคล้องจอง ม่วนเพราะ

จ่างสรรหากำ รำบำจำเพาะ ตึงเหมาะพ่องแต๊ คำจาย
เพลงซอรู้เช่น จำเป็นขนขวาย ล่นโตยปี้จาย ถ้าน้องก่อนอ้าย .....

[เครือออน]

เพลงซอเครือออน ส่งกล๋อนตอบส้าย สองเจิงสองจาย ผ่อนย้น

เครือออนป้อจาย หนักใจ๋เหลือล้น ลางทีก็ด้น ส่งไป
เพลงซอซ้ำย้อน ค่าวกล๋อนจับใจ๋ ญะหื้อข้าจาย อยากใคร่หันหน้า
ขอเจิญเพลงซอ เจ้าหน่อคำหล้า ลงฮูปฉายา เต๊อะครับ

ได้หันหน้าต๋า ภาษาสำทับ นับเป๋นญาติอั้น กวี
มาเตื่อมความฮู้ มากู้ศักดิ์ศรี ล้านนาเมธี ศรีพรหมมาเจ้า.

[เพลงซอ]

ขอปี้ทำใจ๋ เต๊อะนายกู้เฝ้า ข้าคนบ่เลา งามนัก

ปุ๊ดโถทำโม บ่าโอบ่าฟัก อย่าเลยมาตั๊ก คำจาย
กอนปี้หันแล้ว บ่แคล้วตากหงาย หน้ามอดหน้าลาย บ่ไค่สู้หน้า
น้อยอกหมองใจ๋ ปายในลูกหล้า ปิต๋ามาตา ข้านี้

เปิ้นได้จวนกั๋น เล่นมันอุ่มลี้ ลวดเล่นจ้ำจี้ สองคน
ปอฮอดเมื่อเจ๊า ย่างเข้าหน้าฝน ป้อแม่สองคน ได้แป๋งลูกหล้า
ต๋าวันปอขวาย ควายถ้ากิ๋นหญ้า มันได้เวลา แล้วนั้น

แม่พระมาต๋า ว่าอย่าคาดคั้น ยามเมื่อป๋างอั้น ลืมไป
ป้อมันไปเต๊อะ ขี้เปอะรอไถ ข้าจะฟ่างไป ดังไฟหนึ้งเข้า
เลยแป๋งลูกจาย บ่ได้ตามเบ้า รูปร่างบ่เลา ดีพร้อม

ตั๋วเตี้ยต่ำตั๋น สีบ่ตันย้อม หื้อเป็นหม้อฮ้อม สีดำ
เพลงซอผมนั้น บ่ตันได้ต๋าม รูปร่างบ่งาม องกะก็ด้อย