ค่าวเรื่อง แม่สอนลูก

[หรรษา]

ก๋อนโอวาตัง ดาฟังก่อนเต๊อะ ลูกหลานหน่อเนื้อ เครือเผ่าวงศา
จักไขวาตะ กล่าวถ้อยไขจ๋า อย่าอู้กั๋นนา ดักฟังค่าวถ้อยฯ
อันป่อแม่สอน ก๋อนซอม่วนจ้อย หื้อจ๋ำจื่อเอา แม่นคัก
ว่าบุตต๋าเหย ดูราลูกรัก แม่ตุ้กเปื่อเจ้า อดทน
เลี้ยงดูลูกรัก ปอหอดหิวหน แม่ก่อยอดทน ปามานลูกเต้าฯ
อดกลั้นอาหาร ภูญจาคาบข้าว ของกิ๋นเผ็ดเก็ม แสบฮ้อน
แม่ก่อยฮักษา คัพภาในต๊อง ปออิ๊ดอ่อนอ้วน หิวแฮง
ยามเมื่อนั่งลุก อดกลั้นใจ๋แข็ง จะนั่งนอนแฮง กลั๋วสนั่นต้องฯ
กลั๋วล้ำบากใจ๋ ผะทัยในห้อง เวียกก๋ารงานมี ละไว้
ตักน้ำเกื๋อหมู โบ๊ะหลัวผ่าไม้ ก็กึ๊ดรอดเจ้า ในครรภ์
ยามเมื่อนั่งลุก แม่ก่อยเกาะผัน หายใจ๋ออกดัง อิดหิวอ่อนอ้วนฯ
แม่ล้ำบากใจ๋ เปียงนกถูกบ้วง อันของนายพราน ผูกมัด
เออะเออะหาวๆ ลมขึ้นก้ำยัด ยามเมื่อแม่เจ้า ปามาน
เติงเดือนมาแล้ว แม่ต้องตุ๊กผลาญ ไหว้ของของตาน บุญกุณแม่เจ้าฯ
แม่ล้ำบากใจ๋ ยามเกิดลูกเต้า ซ้ำได้นอนอิง เติ้กเม้อ
ต๊องอิ้วในต๋น ลมวนยิ่งเอื้อ ก็เกิดลูกเต้า ยามดี
บุญแม่บ่นัก คงต๋ายเป๋นผี จีวิตอินทรีย์ ลืมคิงกระด้างฯ
ส่วนป่อปิต๋า มานั่งป่างข้าง เอาน้ำยาตา ลูบไล้
เอาต้องกล๋างผม ใส่ส้มหื้อป๊าย สติแม่ได้ คืนมา
ลืมคิงปั่นคว้าง มืดฟางแก่ต๋า ใจ๋แม่ดีมา เล็งหันลูกเต้าฯ
แม่คนิงใจ๋ ว่าเจ้าเหยเจ้า แม่อุ้มเอานาย หอบป๊ก
เลือกเอาวัตถา แผ่นผ้ามาป๊ก ยกเอาใส่ด้ง เสียดี
จิ่งขานปากตั๊ก ว่าผีเหยผี ว่าปอสามตี แล้วตี๋ต่อยด้งฯ
มาร่ำไรตี๋ เสียงดังก้งๆ แล้วยกมาตำ เหมียดไว้
แม่ก่อยฮักษา ดูมราลูกไว้ แม่ได้นั่งเฝ้า เฮือนไฟ
อดกลั้นอยากน้ำ แสนตี่ตุ๊กใจ๋ กิ๋นข้าวจี่ไฟ กับตังเกลื๋อขั้วฯ
นั่งเฝ้าเดือนไฟ ดำเหมือนหมิ่นหม้อ กิ๋นน้ำปูเลย อุ่นฮ้อน
ส่วนป่อปิต๋า มีความตุ๊กย้อน มาตัดบั่นก้อม หลัวดัง
ตั้งข้าวและน้ำ ก็ได้ตักต๋ำ เมื่อคืนเมื่อวัน เต่านอนอยู่เฝ้าฯ
ผ่าไม้โบ๊ะหลัว แล้วต้มใบเป้า หื้อแม่มารดา ชำระ
น้ำอุ่นน้ำเย็น เกียมดาสัพพะ ตุ๊กตั๋วป่อเจ้า ปอลอ
แม่นั่งยากล้ำ หลังปอขดขอ กันป๊นเดือนนอ ไปไหนบ่ได้ฯ
กลั๋วเจ้าบุตต๋า ลูกฮักแม่ไห้ เต่านั่งนอนอิง บ่ละ
กลั๋วลูกเจ็บเป๋น โรคาภัยยะ แม่อดนั่งเฝ้า ตวยนาย
แม่เลี้ยงลูกไว้ ตุ๊กดาใคร่ต๋าย แม่หวังสบาย สุขบานเมื่อหล้าฯ
ยามเมื่อหลับนอน ปูหลบตบผ้า บ่หื้อมีแมลง เหือดย้ำ
ธูปเตียนมีไหน เซาะหาเสี้ยงซ้ำ ไว้ต๋ามส่องเจ้า ตวยนาย
กันค่ำมาแล้ว เอาเจ้านอนหงาย เอากล้วยเจียงฮาย มาม่ามใส่ข้าวฯ
เอาน้ำใส่ขัน มาตำป้อนข้าว หื้อตั๋วนายเลา จุมื้อ
กล้วยใดหวานๆ แม่ไปเซาะซื้อ เอาตากแดดแห้ง ปั๋นนาย
กันม่ามข้าวแล้ว เอาเจ้านอนหงาย สันขาแม่นาย แล้วจิ่งป้อนข้าวฯ
หวังได้กิ๋นแฮง บุญแปงลูกเต้า เมื่อชะราเซา อ่อนพัก
หวังพึ่งบุตต๋า ธิดาลูกฮัก จิ่งกึ๊ดร่ำสร้าง ตางตาน
ป่อเจ้าลูกฮัก เอาไม้มาสาน แป๋งอู่นอนคาน หลับไปม่อยเหล้นฯ
แล้วเอามาแขวน มัดเจือกสองเส้น จั๊กไกว๋ไปมา ค่ำเจ๊า
เอาผ้าลายแดง มาห้อยแถมเล๊า เอาไว้หื้อเจ้า นอนแยง
แม่เจ้าหน่อไท้ มานั่งไกว๋แถม อื่อจ๋านายแปง หลับไปม่อยหน้าฯ
หล้างเตื่อแม่นาย ไปซักเสื้อผ้า ละหื้อธิดา หน่อไท้
อดตุ๊กอดต๋าย เลี้ยงเจ้าลูกไว้ แม่หวังจักได้ กิ๋นแฮง
ผ้าขี้แม่ซัก อดกลั้นใจ๋แข็ง เถิงคาบงายแลง อาบน้ำป้อนข้าวฯ
แล้วหอบเอานาย ดูดนมสองเต้า เอาผ้ามาปัน ห่อป้ก
นายเกิดออกมา เต่าหนูเต่านก แม่อดยากกลั้น เหลือแฮง
กันค่ำมาแล้ว ปู๋หลบตบแป๋ง ผ้าใดแข็งแรง แม่บ่หื้อใกล้ฯ
กลั๋วนายเจ็บเป๋น หนาวเย็นเมื่อยไข้ กลั๋วเป๋นหวัดไอ มูกย้อย
แม่เซาะหายา มาตาลูกน้อย แถมนอนกอดอ้อย เมาะแอม
บ่หื้อเฮือดน้อย ยูงมาแถลง บินมาสอดแนม กัดขบลูกเต้าฯ
กอดอ้อยนอนแฝง นั่งแอ้มอยู่เฝ้า บ่ได้หลับดี เฮือดนัก
เมื่อกล๋างคืนเย็น เปื่อนบ้านดักพัก แม่จิ๊ส่องใต้ เตียนไฟ
กลั๋วเจ้าลูกน้อย ล้ำบากหัวใจ๋ แม่ม่อยหลับไป มีใจ๋ขุ่นข้องฯ
แม่ก๋างมุ้งเสีย บ่หื้อหยั๋งต้อง แม่กลั๋วลมมา เป่าปั้ด
หลอนลูกเจ็บเป๋น ลมขึ้นยิ่งกั้ด แม่ใจ๋ปั่นบ้า เมาวิน
ตังข้าวและน้ำ แม่บ่หากิ๋น เต่ากวั๋งเมาวิน หายาข่มแก้ฯ
เลียมขูดเจียนดำ กับผักปั๋งแป้ มีไหนนอแน บ่ค้าง
มีตึงยาฝน ยาต้มใส้น้ำ มีผับจอดเสี้ยง ยาตา
แม่กลั๋วลูกฮัก ต๋ายมิ่งหลับต๋า แม่ฟั่งเอายา กลั๋วต่ายขาดขว้ำฯ
หลอนลูกเจ็บเป๋น ตกใจ๋สลั้ง หัวอกคิงใน แม่กั้ด
แม่จักไปไหน ตี่ไกล๋พรากปั้ด กลั๋วเปิ่นเล่าต้าน นินตา
เงินคำหาไว้ บ่หนารักษา จิ๊นปล๋าใดมา แม่ซื้อไว้ไห้ฯ
บ่ว่าบ้านไหน มีไกล๋และใกล้ แม่แอ่วตวยไป เซาะซื้อ
ถึงคาบงายตอน เวลาคาบมื้อ บ่หื้ออยากกลั้น อันใด
แม่แปงลูกฮัก เปียงดั่งหัวใจ๋ แม่ได้กิ๋นใด ก็กึ๊ดรอดเจ้าฯ
แม่ได้ปั๊ดปั๋ว นายแปงลูกเต้า ป่อบิดาองค์ บ่ละ
จักบุ๊บจักตี๋ ยามมีโก๋ธะ ก็กลั๋วลูกไห้ วิงวอน
กันใหญ่มาแล้ว แม่ก่อยสั่งสอน ยามดีหลับนอน ปั๊ดฝุ่นขี้เหยื้อฯ
แม่ก่อยสว่ายตี๋ ซะไบผ้าเสื้อ แม่กลั๋วมีแมง และมด
กลั๋วเฮือดและไฮ มาแอมซอนซด ต๋ามผืนแผ่นผ้า อาภา
ทุกวันค่ำเจ๊า แม่ก่อยฮักษา แม่ไปไหนมา เซาะหาเครื่องต้อนฯ
กลั๋วเจ้าบุตต๋า ลูกฮักไห้อ้อน ของกิ๋นใดลำ แอ่วเซาะ
บ่าเต้าบ่าแต๋ง ผาลาลูกเงาะ แม่เซาะสอดได้ เอามา
เลี้ยงใหญ่มาแล้ว เหมือนฮุ้งเหมือนก๋า มาต้อดตุมลา แม่ไว้เสียจ้อยฯ
บ่กึ๊ดรอดตั๋ว ยามเมื่อหนุ่มหน้อย หื้อแม่ผ่อกอย ยากตุ๊ก
เมื่อกล๋างคืนเย็น บึ๊ดนั่งบึ๊ดลุก แม่อุ้มหอบเจ้า นงค์วัย
กันเจ้าลูกน้อย สะดุ้งตกใจ๋ แม่จ๋าร่ำไร ขวัญมาเต๊อะเจ้าฯ
แม่จักจ๋ามไอ กลั๋วนายลูกเต้า สลั้งเววา ตื่นพัก
ผ้าขี้เยี่ยวนาย แม่เอาไปซัก แล้วเอาตากแห้ง ตึงวัน
แม่เลี้ยงใหญ่แล้ว มาม๊อยจ๋อมขวัญ มีใจ๋มัวดำ สะหาวสวกกล้าฯ
เมื่อแม่ปามาน ยังกองหันหน้า หวังพึ่งบุญคุณ ยิ่งนัก
แม่เลี้ยงใหญ่มา กล๋ายเป๋นเผดยักษ์ บ่กึ๊ดรอดอั้น บุญกุณ
แม่ได้หอบเลี้ยง ก้ำจูอุดหนุน แม่หวังเป๋นกุณ เลี้ยงดูเมื่อเถ้าฯ
ใหญ่มาแล้วหนี บ่ใคร่อยู่เฝ้า มาสวะตุมวาง แม่ไว้
อกปุทโธเหย แม่หวังได้ใจ๊ ฝูงหมู่ลูกเต้า ญิงจาย
กันใหญ่มาแล้ว ลาว่าผะผาย แม่เลี้ยงบ่าดาย สะหาวสวกกล้าฯ
ปากจ๋ากำใด ถามฟันถามฆ่า บ่กึ๊ดบุญกุณ เจ่นล้ำ
แม่ได้เลี้ยงดู หวังจูจ่วยก้ำ มาค่ำราบหื้อ เมาวาย
ค่ำราบแม่ไว้ หื้อวอดฉิบหาย เต่าแอ่วอุบาย ลักจ๊กใส่ไส้ฯ
เงินทองไว้ไหน เอาไปจ๋นได้ บ่กึ๊ดบุญกุณ แม่เลี้ยง
แม่อุ้มหอบนาย หนักข้างหน่องเปี๊ยง บ่มีหว่างอั้น เบาวาย
มาละแม่ไว้ บ่เตียวมากล๋าย แม่หวังพึ่งนาย เมื่อยามแก่เถ้าฯ
แม่ต้องตุ๊กผลาญ เลี้ยงดูลูกเต้า หวังพึ่งบุญกุณ เมื่อซ้อย
หวังได้กิ๋นแฮง บุญแปงลูกน้อย ป๊อยเป๋นอย่างอี้ รอยมี
แม่เลี้ยงใหญ่แล้ว มาคว่างละหนี แม่ธรณี จักเล็งผ่อเฝ้าฯ
เป๋นป๋าปะกรรม จักนำสู่เต้า ตี่เปี๋ยวไฟแดง เอ่าลุก
เมื่อใดจาหา จักได้ป๊นตุ๊ก แม่ยกวาดไหว้ หากุณ
แม่เลี้ยงใหญ่แล้ว ปีกกว้างหางสูง บ่กึ๊ดรอดกุณ แม่เลี้ยงแต่หน้อยฯ
หนีไปเอาผัว เอาเมียเหียจ้อย ฮักเหลือมารดา แม่ไท้
พระพรหมของตั๋ว มาตุมต้อดไว้ บ่ปิ๊กป้อกหน้า มาไจย
ได้ผัวร่วมฮัก ได้เมียเตียมใจ๋ ลวดบ่อาลัย มารดาแม่เจ้าฯ
กุณป่อแม่ตั๋ว เหลือกุณพระเจ้า อ่านสิบซาวองค์ หมื่นวัด
ลูกฮักหญิงจาย เป๋นเตวะตั้ด มาซัดคว่างหื้อ หมองมัว
บ่กึ๊ดถี่แต๊ บาปจักถึงตั๋ว จักหื้อหมองมัว แหน้นหนาเตื่อมแถ้งฯ
ละป่อแม่ตั๋ว เหมือนขอนไม้แห้ง อันบ่มในดิน พั๊วะพั๊ง
ลูกคิ่นของตั๋ว มาทำอย่างนั้น ลวดปุ๋นเพิดหน้า อายคน
ได้ผัวกู่ฮัก ได้เมียเตียมต๋น มาทำเรรน ป่อแม่บ่ใกล้ฯ
ป่อแม่ของตั๋ว เหนือหัวตี่ไหว้ มาตัดอาลัย คว่างละ
ลูกแก้วลูกแสง เปิ่นเป๋นตุ๊พระ ตอบกุณป่อแม่เจ้า ยังมี
เหมือนลูกข้านี้ เหมือนเปรตกับผี ฟู่กั๋นดีดี บ่มีสักข้อฯ
ป่อแม่ว่าหยั๋ง ตื๊บต๋าด่าหย้อ บ่กึ๊ดบุณกุณ แม่เลี้ยง
ยามเมื่อนายกาน ปากั๋นผ่อเลี้ยง ซ้ำได้หอบอุ้ม เดินเตียว
เลี่ยงใหญมาแล้ว กล๋ายเป๋นงูเขียว บ่ใคร่เดินเตียว ตัดบั้นแม่เจ้าฯ
แม่ต้องตุ๊กผาญ ตักน้ำต๋ำเข้า ปอหิวแฮงเลย อ่อนพัก
ลูกฮักเตียมต๋น กล๋ายเป๋นเปรตยักษ์ มาละแม่เจ้า หนีไป
แม่เลี้ยงลูกไว้ หวังว่าสุขใจ๋ แม่ได้กิ๋นใด ไว้ปั๋นลูกเต้าฯ
ลูกหนีไปไกล๋ บ่มีไผเฝ้า มาสวะตุมวาง แม่ไว้
น้อยอกหมองใจ๋ กับเจ้าลูกไท้ สีต๋านั่งไห้ ตึงวัน
กึ๊ดถึงลุกฮัก ลูกเต้าจ๋อมขวัญ แม่หวังสุขบาน ป๊อยตุ๊กโศกเศร้าฯ
ยามเมื่อหาหลัว ตั๊กน้ำต๋ำข้าว น้ำต๋าปังลง อาบย้อย
จ่างมันเต๊อะนาย บุตต๋าลูกน้อย บ่ถ้าขุ่งห้อย อาลัย
ยามเมื่อลุกเจ๊า วักข้าวใส่ไห ยามเมื่อดังไฟ จักตั้งไหข้าวฯ
มากึ๊ดรอดหา บุตต๋าลูกเต้า อสุนีปัง อาบย้อย
เมื่อเซาะหากิ๋น กึ๊ดเติงลุกน้อย สะอึ๊กอึดไห้ ตึงวัน
กึ๊ดหาลูกฮัก แม่ตกใจ๋หยาน แม่ต๋างมซวาม สะอึ๊กอึดไห้ฯ
เต่ากึ๊ดรอดหา บุตต๋าไจ้ๆ กับสองเรารา ป่อไท้
จับหล้างวันเหย เก็บผักหน่อไม้ ต๋ามตี่มีใกล้ ฮิมเฮือน
กันบ่ไปเซาะ ก็บ่ได้กิ๋น ย้อนลุกจายญิง คว่างทิ้งเสียบ้านฯ
ตักน้ำหาบหลัว บ่าแม่ปอด้าน บ่มีคนใด จ่วยเยี๊ยะ
มืดค่ำจ๋นต๋า ต๋ามไฟส่องเปี๊ยะ มืดดำก่ำเส้า งมซวาม
ยามอิ๊ดอ่อนล้ำ ยามเมื่อเยี๊ยะก๋าร ลวดป๋งคว่างวาง นั่งไป๊อยู่เฝ้าฯ
ส่วนป่อปิต๋า ชะราแก่เถ้า หอดหิวแฮงเลย เมื่อยล้ำ
จักไปตี่ไหน ตี่หนี้ตี่นั้น ก็อิ๊ดอ่อนหั้น หิวแฮง
มารดาแม่ไท้ อดกลั้นใจ๋แข็ง ไม้เต๊าเป๋นแฮง ตักน้ำต๋ำข้าวฯ
เวลาเจ็บเป๋น บ่มีไผเฝ้า แม่ก่อยกานไป แอ่วเซาะ
เปิ่นมีบุตต๋า นั่งเฝ้าอิงเม๊าะ เจ็บไหนแม่เจ้า มารดา
เปิ่นมีลูกฮัก ลูกแก้วบุตต๋า นั่งเฝ้าเอายา เจ็บไหนแม่เจ้าฯ
เหมือนแม่นี้เหย บ่มีไผเฝ้า บ่มีคนใด ปากตั้ก
หวังพึ่งบุตต๋า ธิดาลูกฮัก บ่กึ๊ดรอดอั้น บุณกุณ
แม่เลี้ยงใหญ่ หวังจ่วยอุดหนุน ป๊อยมาต้อดตุม ป่อแม่ไว้บ้านฯ
บ่มีไผไหน มาจ๋าปากต้าน ว่าแม่กูนอ ป่อไท้
มาปากั๋นหนี ละป่อแม่ไว้ ไผบ่ผ่อหน้า ตวยแยง
เป๋นหนี้ลูกน้อย ป๊อยมาข่มเหง บ่ผ่อดูแยง ถามตี๋ถามข้า
ถามฟักถามฟัน เหมือนกั๋นจ้าดข้า หื้อแม่มารดา โศกตุ๊ก
น้อยอกหมองใจ๋ เหมือนไฟวู่ลุก ตุ๊กใจ๋แม่เจ้า มารดา
อสุนีย้อย อาบลงสองต๋า กึ๊ดไปกึ๊ดมา สีต๋านั่งไห้ฯ
ลูกคิ่นของตั๋ว เกิดมาแตไส้ มาถามฟันแตง เสียบซ้อย
แม่น้ำต๋าตก อาบอกแม่ย้อย ตุ๊กเปื่อลูกเต้า จายญิง
ตังข้าวและน้ำ ลางคาบลืมกิ๋น แม่ย่ำเตียวดิน วิดหลังขาดหน้าฯ
วิบากสังจา มาตันตั๋วข้า หื้ออาทะวารา ตุ๊กไร้
เลี้ยงลูกใหญ่มา แม่หวังได้ใจ๊ บ่เป๋นอย่างอั้น สักกำ
กรรมเวรจ้าดนี้ แต่จ้าดป๋างหลัง มาไล่ตวยตัน ยังตั๋วแห่งข้าฯ
ได้ทะรงตุ๊กผาญ กรรมปานรอถ้า กรรมไล่ตวยมา จ้าดแล้ว
เกิดมาเป๋นคน จ้าดนี้บ่แคล้ว บาปกรรมไล่ต้อน ตวยตัน
แม่เลี้ยงลูกแล้ว ป๊อยมาตุ๊กผาญ เพราะบุญกิ๋นตาน จ้าดแล้วบ่กว้างฯ
ลุกฮักหญิงจาย บ่หนาสืบสร้าง ซ้ำหนีไปทรง ป่ายลี้
มาละปิต๋า มารดาแม่นี้ ได้อยู่ตูบหน้อย เฮือนนอน
มาละแม่ไว้ ตุ๊กยากเหงาหมอง ผ่อหอเฮือนนอน ซ้ำลุ๊จ๊ายเสี้ยงฯ
กันลมมาตี๋ ปั้ดวีไหวเปิ้ง บ่มีคาซอน ผูกมัด
ยังค้างแต่ก๋อน ดูกก้านคาทับ แหงนดูผ่อขึ้น หันดาว
ฤดูน้ำค้าง ตกลงสะสาว หมอกเหมยซอนดาว ตกลงจุ้มเสี้ยงฯ
มานั่งเหงาหมอง จุ๊กเซาหม่นเหมี้ยง น้ำต๋าปังลง อาบย้อย
ยามฤดูฝน ตกลงซะซ้อย ปอเปี๊ยะจุ้มเสี้ยง ครัวไบ
แม่ก่อยคดคู้ อยู่ต๋ามวิสัย บ่มีคนใด จ่วยเยี๊ยะจ่วยสร้างฯ
ผ่อดูในสวน ฮั้วจองของบ้าน เป๋นเครื่อเถาวัลย์ มืดถึก
ฮิ๊นยูงตังหลาย บินยายพรึกๆ อยู่ป๋อมหมู่หญ้า เถาวัลย์
ผ่อผักเผ็ดจ๊าง เป๋นป่าตืบตั๋น เครื่อก๋อยเครือมัน หากมีใกล้บ้านฯ
มันบ่มีไผ มาจ๋าปากต้าน ว่าแม่กูนอ ปากตั้ก
ผ่อดูบ้านตั๋ว เหมือนดงอารักษ์ บ่ได้หย่องหยื้อ ถางฟัน
วิบากจ้าดแล้ว ตอบไปต๋ามกรรม ต่ามจ่างมันทำ แอ่วขอเปื่อนบ้านฯ
ลูกฮักหญิงจาย บ่ถ้ากล่าวอ้าง บ่เป๋นบุณกุณ เตื่อมก้ำ
ก่อยเยี๊ยะก่อยทำ ต๋ำข้าวตักน้ำ เลี้ยงต๋ามคาบไส้ อินทรีย์
แม่เลี้ยงใหญ่แล้ว ป๊อยหลบตั๋วหนี แม่หวังเป๋นดี ซ้ำตุ๊กโศกเศร้าฯ
หวังได้กิ๋นแฮง ซ้ำกล๋ายเป๋นเจ้า บ่ฮู้หนักเบา ต่ำจ๊า
หวังถึงสวรรค์ นิปปานจั๊นฟ้า ซ้ำได้บ่มหน้า เหนือดิน
เจิญเจ้าลูกฮัก ฟังดูจิ๋งๆ มันจักฮู้คิง วันนึ่งและเจ้าฯ
กันลูกคนใด ฟังแล้วใจ๋เข้า ฮู้กุณแม่เฮา บ่ละ
จ่วยผ่อดูแล เวียกก๋ารสัปปะ และกึ๊ดรอดอั้น บุณกุณ
ป่อแม่เฮาแต๊ กวรดีอุดหนุน ก็จักเป๋นกุณ จ้าดนี้จ้าดหน้าฯ
จะได้เจริญ ต่อไปวันหน้า ฮิหาอันใด ง่ายล้ำ
เข้าของเงินคำ ไหลมาดั่งน้ำ ได้ดูต่างอั้น กิ๋นตาน
จาวบ้านปี่น้อง จักสาธุก๋าร เล่าลือดีงาม ว่าคนดีอั้นฯ
ย้อนได้ปั๊ดปั๋ว เหนือหัวแม่นั้น บุญจักตวยตัน ส่งยู๊
วันหน้าเกษม จุ่มเย็นกุมื้อ วุตฐิยิ่งขึ้น เจริญ
ส่วนลูกคนฮ้าย สอนยากเหลือเกิ๋น เต่าสนตางเลิง บ่ฮู้เหนือใต้ฯ
วัดบ่ไปหา พระเจ้าบ่ไหว้ บ่ฮู้บุณกุณ แม่นั้น
แม้นได้ยินกล๋อน สอนอยู่อย่างนั้น มันตึงบ่เข้า ใจ๋ฟัง
เป๋นคนต่ำจ๊า โตสะมืดตั๋ง กล๋างคืนกล๋างวัน บ่เยี๊ยะบ่สร้างฯ
มึ๊งก่าแอ่วหาว สะหาวสะหล้าง เป๋นคนบุญบาง ตุ่นจ๊า
บาปกรรมจักตัน บ่เร็วก็จ๊า ย้อนบ่ผ่อหน้า มารดา
พระเจ้าตรัสไว้ ว่าสัตว์โลก๋า เยี๊ยอย่างใดจา จักได้อย่างนั้นฯ
แม่ได้สั่งสอน บุตต๋าลูกจั้น หื้อได้ฟังกำ แม่ไท้
วาทะกำกล๋อน ขอวอนลูกไท้ ฟังไปถี่แจ้ง นำปา
กำสอนแม่นี้ หื้อแป๋งใจ๋หา จ๋ำเอาเต๊อะนา บุตต๋าลูกหน้อยฯ
กล๋อนค่าวกำจ๋า วาตาเล่าถ้อย กันไผได้กอย จ๋ำไว้
ก๊อนไก๊เก็บจ๋ำ ลำนำนี้ไซร้ท์ เผยแพร่ก็ได้ เนอนาย
เขียนสารบรรยาย เรียงรายมอกอี้ เต่านี้วาดวางลง ก่อนแล...นายเฮย

..................................................................................................................................................

เป๋นของเก่าครับ ผมได้มาจากป่อของผมเอง
จ่วยกั๋นสืบสาน และเผยแพร่ตวยเน้อครับ

[เครือออน]

อันว่ามาต๋า มารดาแม่ไท้ จุ้คนจุ่งได้ เอาใจ๋ใส่หนา
คนเดียวเท่านั้น ปุตตี๋ปุตต๋า มีแม่เดียวนา หามีสองได้
อันแม่ปามาน อุ้มครรภ์ต๊องไส้ หนึ่งเดียวเนอนาย ลูกฮัก

เกิดลูกออกมา ใช่ว่าได้พัก ฟูมฟักหื้อเจ้า ใหญ่โต
ลูกดีลูกฮ้าย เลี้ยงได้เป๋นโหล ครั้นลูกใหญ่โต โป๋แม่บ่ได้
ลางคนหนีไกล๋ บ่ใคร่อยู่ใกล้ บ่อยากปิ๊กไป ข้องแวะ

ลางคนบ่ฟัง คำสั่งสอนแนะ บ่แวะบ่อข้อง แม่เลย
บาปกั๋มม์มีแต๊ ละแม่เนอเหย หนีไปเสบย ทำเฉยเหมือนใบ้
คนเถ้าสำราญ ย้อนหลานลูกใกล้ ขะไจ๋ปิ๊กไป กราบเท้า

หื้อท่านสุขสันต์ คืนวันค่ำเจ๊า อายุคนเถ้า ยาวยืน
แม่สอนสังไว้ อย่าได้ขัดขืน จุ่งเอาเป๋นตืน ฟื้นจีวิตเจ้า
ตี๋นซิ่นมาต๋า คือผ้าปกเกล้า คุ้มภัยเนอเฮา พี่น้อง

ตั๋วข้าเครือออน ขอวอนเรียกร้อง หื้อผองลูกเต้า ดูแล
มาต๋าแม่ไท้ ใสยัวะดั่งแข หนึ่งในดวงแด คือแม่เนอเจ้า
ความสุขนานา ผะดาใฝ่เฝ้า หากแม่ของเฮา สุขแล้ว

จักส่งผลหา ปุตต๋าบ่แคล้ว ปุตตี๋ลูกแก้ว สุขโตย
ปันร่ำปันรวย เหมือนกั๋นจุ้ผู้ กระทู้ขอจบลง ก่อนแลนายเหย.

[หรรษา]

ขอบคุณจ้าดนักครับป่อเครือออน ตี่มาต่อค่าวเรื่องพระคุณของแม่

ผมยินดีบ่ซ้ำบ่เสี้ยงครับ ตี่มีโอกาสได้ศึกษาค่าวสารลานนาจากป่อ
ขอหื้อฮับผมไว้เป๋นลูกศิษย์ป่อสักคนเน้อครับ..

ฮักและเคารพป่อเครือออนอย่างสูง

หรรษา ศิษย์หน้อยด้อยคารม

[เครือออน]

ยินคำยอยก หัวอกตีบตั๋น หรรษามาจรรจ์ ยกกั๋นขึ้นหิ้ง
ขนคิงปอลุก ถูกจิกะหลิ้ง ยังมาเดียมคิง เจ้นล้ำ
กำลังหัดเขียน หัดเฮียนแถมซ้ำ มาปลุกมาปล้ำ เป๋นครู
เอาอย่างอี้เต๊อะ เป่อเลอะพหู ไปเซาะหาครู ตึงคู่น้อเจ้า.

[เพลงซอ]

เปิงใจ๋ เนอนายกู้เฝ้า หนึ่งหนุ่มจายเฒ้า สองคน
บ่าวน้อยขอติด เป็นศิษย์สักหน จายเฒ่าคนโตน บอกว่าบ่ได้
ปากั๋นไปหา อาจ๋านกราบไหว้ ไปเซาะตางใด กั๋นนั้น

ทั่วแคว้นล้านนา ภาษาเจืองจั้น หากปะครูอั้น คนใด
บอกป๊อปพ่องเน้อ หากเจอไผไหน เพลงซอตวยไป กู้หนแห่งห้อง

[เพลงซอ]

ข้ามไปบรรทัดเห้ย ขอสูมาเต๊อะคับ บ่ตันหมึ้ง

[เครือออน]

เหมือนกับเพลงซอ เซาะหาคู่ถ้อง ด้อมด้อมมองมอง แวดเซาะ

หล้างปะสักหน เมืองคนนี้เนาะ ลัดเลาะสอดดั้น เจียงฮาย
พะเยาเมืองกว๊าน สอดดั้นไปไกล๋ ลำปางก็ไป เจียงใหม่ก็เข้า
หล้างปะสักวัน อาจารย์แบบเบ้า เป๋นครูของเฮา ค่าวจ๊อย

ครูพูนอุดม หนึ่งคมหนึ่งร้อย เพิ่นสอนค่าวสร้อย เฮามา
ลูกสิกข์เหล่าล้วน ต่างครวญเซาะหา ครูก็บ่มา หลบหน้าหายจ้อย.

[หรรษา]

หรรษาบ่าวจ๋น เรรนต่ำต้อย บุญญาจอยวอย น้อยนิด

ขอฝากตั๋วต๋น สักคนเป๋นศิษย์ ป่อซ้ำมาปิด ตางเดิน
บ่ฮับศิษย์น้อย อ่อนด้อยเหลือเกิ๋น มาบิดหน้าเมิน บ่สนหลานหน้อย
เซาะหายากเกิ๋น มาเมินครูสร้อย ค่าวฮ่ำฮีดฮอย สอนจี๊

ได้อ่านค่าวกล๋อน เครือออนป่อนี้ ก็ชอบอยู่หนี้ มานาน
ผมชอบยิ่งล้ำ บ่ซ้ำซอสาร ลีลาน่าฟัง เนอป่อตั๋วเจ้า
บ่ฮับหรรษา มาเป๋นศิษย์เฝ้า ก็บ่เป๋นใด ป่อไท้

แต่ผมยังถือ นับตือป่อไว้ ถือป่อตี่ไหว้ เป๋นครู
ซักวันป่อไท้ คงได้มุตู๋ คงจะอินดู หรรษาศิษย์หน้อย.

[เครือออน]

บ่ใช่กีดกั๋น หรรษาหื้อจ้อย ข้าน้อยยังเบา ปัญญะ

เพิ่งจะหัดเขียน เฮียนอักขระ อรรถรสถ้อย ด้อยความ
หนึ่งเท่านั้นน้อ ยังบ่สองสาม กำลังจะฮาม บ่ใหญ่บ่หน้อย
เป๋นที่เปิ้งใผ บ่ได้เนอข้อย มันไกล๋จอยวอย คุรุ

มาเต๊อะหรรษา มากะหลามุ มุมานะหั้น สองรา
ช่วยกั๋นสอนจี๊ จักดีก่อหา เครือออนต่อมา หรรษาต่อถ้อย.

[หรรษา]

สาธุไหว้สา โมตนาถ้อย กำป่อเอ็นจอย เจ่นล้ำ

หลอนค่าวของผม คารมมันซ้ำ ขอป่อจ่วยจ้ำ เหน็บแนม
ผมยังอ่อนฮู้ กำอู้บ่แหลม ขอจ่วยเสียบแซม นั่งแอมอยู่ข้าง
ผญ๋ามันตั๋น จ่วยดันร่วมสร้าง ขออย่าละวาง ม่อนนี้

ต่อกำใต้เหนือ ค่าวเครือจ่วยจี๊ จ่วยแนะบอกหนี้ สักกำ
หลอนผมแต่งผิด น้อยนิดถะหลำ ขอป่อแนะนำ ต่อกำค่าวอู้.

[เครือออน]

หรรษาขับไข เยี้ยะหื้อใจ๋สู้ ต่างคนต่างดู ช่วยก๊ำ

แต่งถ้อยไปมา อรรถาเตื่อมย้ำ รสาก็กล้ำ กล่อมดี
เครือออนนั้นฮู้ คิงอยู่เนอศรี คำศัพท์วลี มีคำใหม่ข้อน
คำเก่าโบราณ ยังหว่านมอกจ้อน นั่นล่ะเครือออน ตั๋วแต๊

ยังต้องศึกษา หลายหลากมากแล้ กำลังออกแด้ หัดบิน
จึงซอบมาเน้น แต่งเป๋นอาจิ๋ณ เพิ่มชั่วโมงบิน หื้อศิลป์แกร่งกล้า.

[หรรษา]

วาทะถ้อยศิลป์ อาจิ๋ณต์เลิศหล้า ป่อรจนา แต่งไว้

เลิศล้ำกล้าแข็ง เบาแฮงสอดไซ้ ลิขิตไจ้ไจ้ นิพนธ์
เลิศขนาดนั้น ยังถ่อมตั๋วต๋น ปราชญ์กวีคน ถ่อมต๋นเอกอ้าง
ผมซ้ำหัวตั๋น ไขมันกระด้าง สมองเบาบาง มันน้อย

กึ๊ดกำมาจ๋า มืดนาบ่ซ้อย ลางเตื่อกล่าวถ้อย กำไป
ก็ซ้ำเวียนปิ๊ก ติ๊กติ๊กขืนใจ๋ บ่ไหลลื่นไป เหมือนน้ำตกห้วย.

[เครือออน]

เครือออนเหมือนกั๋น ลางวันก็ส้วย บ่สวยบ่เลา เว่าแว้ม

ลางวรรคก็หาย ความหมายบ่แค้ม ลางเทื่ออ้อมแอ้ม เขียนไป
อาศัยว่าฮัก จึงมักขานไข จ๋ารสูนกั๋นไป ใหม่เก่าเดาแต้ม
ที่กีดต้องขวาก ที่หวากต้องแหล้ม ที่หลวมต้องแนม สอดย้น

แต่งค่าวเหมือนกั๋น ต้องหมั่นสืบค้น ต้องหมั่นมาด้น ตอบความ
กระดานค่าวนี้ เวทีสนาม หมู่เฮามาจาม แต่งความค่าวสร้อย.

[หรรษา]

เตื่อบ่สุนทรี วาตีอ่อนด้อย เตื่อรมณ์บ่จอย เครียดนัก

ลางเตื่อสมอง มันบ่ได้พัก เยี๊ยะก๋ารบ่พัก สักครา
ความฮู้็ซ้ำน้อย แถมด้อยผะย๋า ค่าวตี่แต่งมา จึงวิ๊ดขาดด้วน
จะเยี๊ยะใดหนอ จะบ่หื้อห้วน จ๋ำเป๋นฝึกดวล ค่ำเจ๊า

ต้องสงบใจ๋ ตางในนั้นเล๊า หรรษาวอนเจ้า เครือออน
หลอนค่าวสะดุด สิ้นสุดขาดต๋อน ขอป่อเครือออน จ่วยสอนจิ่มเจ้า.

[เครือออน]

เอาเต๊อะหรรษา เฮามาคอยเฝ้า สังเกตกั๋นเอา น่อครับ

ใผมีศัพท์แสง ก็แต่งตอบฮับ ขยับต่อถ้อย ร้อยความ
จุ้วันจุ้มื้อ มาหยื้อตอบถาม คำไหนงามงาม ก็จ๋ำจื่อถ้อย
คำเก่าก็หลาย คำใหม่บ่หน้อย มาร้อยมาเรียง เอี่ยงเปี๊ยะ

เมินไปจักสม เหมือนส้มสุกเตี๊ยะ เจี๊ยะหวานหลิ่วหล้อง คล่องคอ
หมั่นแต่งค่าวจ๊อย เทื่อหน้อยเต๊อะหนอ หมั่นแต่งค่าวซอ หมั่นต่อค่าวสร้อย.

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

ไปเซาะหาครู บ่หื้อต่ำต้อย อยู่ไกล๋นักแก แต๊ตั๊ก

ครูอยู่ปล๋ายดอย ตึงไกล๋จ้าดนัก เดินทางหลายอั้น กิโล
ไคร่ปะครูนั้น ตั้งใจ๋อักโข หลายร้อยกิโล จะได้ปะหน้า
ถ้าบ่ตั้งใจ๋ อุสาห์เอกอ้า คงบ่นำพา ได้พบ

ถ้าตั้งใจ๋จริง ครบวันกำหนด จะได้ปะหน้า จำนรรจ์
บ่าเดี่ยวเดี๋ยวนี้ ยังบ่ได้หัน คงมีซักวัน ศิษย์ได้ปะหน้า

[หรรษา]

สาธุดีหลี ยินดีคลี่อ้า ครูแวะเวียนมา ตอบตั้ก

เมินนานแล้วหนา บ่มาสำนัก ศิษย์รออยู่พัก รอรา
นึกว่าครูนั้น หนีละหรรษา กับเหล่าบรรดา ค่าวจ๋าซอถ้อง
วันนี้สะหลี สุขขีกิ่งข้อง ครูเอ่ยทำนอง ค่าวแล้ว

เน๊าะ!..ป่อเครือออน สมรฮ่างแค้ว ดีใจ๋ผ่องแผ้ว เจยบาน
ครูอุดมไท้ ก๊อนไก๊แต่งสาร นักค่าวกระดาน ใจ๋บานเป่งป้อย.

[เครือออน]

ครูพูนอุดม คารมฝากถ้อย มาเหยาะเป๋นฮอย อ่อยเจื๊อ

เพื่อกระดานเฮา บ่เหงาเซาเฮื้อ เพราะครูเพิ่นเอื้อ กุ๋รณา
ครูมาวันนี้ ดีใจ๋แต๊หนา อยากหื้อครูมา แอ่วหาหมั่นขึ้น
หมู่เฮาตังหลาย จักได้ใจ๋ตื้น ฮ่วมปักขตืน ค่าวจ๊อย

ตึงวันนี้หนา หรรษาบ่าวน้อย มองพิมสาวหน้อย เพลงซอ
แลหมู่มวลมิตร ลูกศิษย์ครูหนอ มาเขียนค่าวซอ รอครูอยู่หนี้.

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

เข้าสู่หน้าหนาว หันแมงก่ำบี้ บินวนไปมา นักล้ำ

กระดานค่าวซอ มีคนจ่วยก๊ำ ดีใจ๋บ่หน้อย ลอยลม
ค่าวซอม่วนแต๊ บ่มีขื่นขม อ่านได้อารมณ์ สมใจ๋ที่ตั้ง
คงบ่สูญหาย หัวใจ๋ใฝ่อ้าง สืบสานต่อไป เมินนัก

ย้อนเป๋นของดี คนหมคนมัก กลั๋วมันขาดบั้น หายไป
ค่าวซอวันนี้ คนแต่งเป๋นสาย ตึงญิงตึงจาย จ่วยแต่งค่าวสร้อย

[เครือออน]

ครูมาดีใจ๋ ครูไปก็จ้อย ครูลาเฮาคอย ครูเน้อ

วันนี้ดีใจ๋ วันไหนชะเง้อ วันนี้บ่เก้อ เปล่าดาย
มาฝากค่าวจ๊อย เป๋นสร้อยเป๋นสาย มาฝากลวดลาย เป๋นสายเป๋นสร้อย
เป๋นก๋ำลังใจ๋ เป๋นไฟดวงหน้อย เป๋นแสงห่อนมอย สืบเจื๊อ

ได้สร้อยได้คำ ได้น้ำได้เนื้อ ได้ก่อได้เกื้อ ได้ยอ
สืบมาแต่ไท้ สืบไปหน้าหนอ สืบไว้ค่าวซอ สืบต่อแต่งแต้ม.

[เพลงซอ]

ว๊อปแว๊บวอมแวม มาแจมแอบแอ้ม หมายมานอนแฮม แก๋มตั๊ก

วันนี้ว่างการ เลยหาญมาพัก ลักหนีหัวหน้า เปิ้นมา
ยังห้องค่าวจ๊อย ก่อยๆส่องหา เป็นสันใดจา ไผ่บ่มาเข้า
กั๋วมันง่อมเหงา ซุมเซาโศกเศร้า การหนักงานเบา ว่างเว้น

เพลงซอกิ๊ดใจ๋ ได้มาคอมเม้นท์ มอกหื้อเป็นเส้น เลนลาย
กั๋วบอร์ดมันง่อม กั๋วต๊อมบ่ไหว เลยเข้ามาไจย ได้มาผ่อหยื้อ

[หรรษา]

ด้วยก่ำลังใจ๋ ซอใยบ่ดื้อ เพลงซอนั้นรือ คอมเม้นท์

และบ่ง่อมเหงา ซบเซาจ่วยเน้น วาดเป๋นกล๋อนเส้น เลนลาย
ขอบคุณจ้าดนัก แต๊ตั้กนักหลาย ตี่มาบรรยาย ขยายซอถ้อง
ได้ป่อเครืออออน มาหลอนในห้อง แต่งค่าวทำนอง ซอจ๊อย

และเพลงซอแหม จ่วยแอมบ่น้อย เลยหวานอ่อนอ้าย ลำเนา
เสียงซอเสียงจ๊อย บ่ด้อยหงอยเหงา ค่าวเมืองเหนือเฮา บ่เซาหม่นเหมี้ยง.

[เครือออน]

นักค่าวล้านนา ใช่ว่าจักเสี้ยง บ้านนอกในเวียง ซุ่มซ้อม

แต่จักสรรหา บรรดาที่พร้อม เล่นคอมพ์เน็ตได้ เขียมคน
อันตั๋วม่อนนั้น ใฝ่ฝันสักหน จักได้สอนชน คนเมืองตั๋วหน้อย
สอนในโฮงเฮียน สอนเขียนค่าวสร้อย ตั๋วเมืองตามฮอย เก่าก๊าง

หวังเปิ้งวัดวา ก็มาเหว่ว้าง พระบ่เล่าอ้าง ตั๋วเมือง
ยิ่งค่าวซ้ำฮ้าย โลกในผ้าเหลือง เขียมคนประเทือง หื้อเรืองรุ่งได้.

[หรรษา]

เพราะฉะนั้นหนา เรารานี้ไส้ อนุรักษ์ไป สืบเจื้อ

จ่วยสอนลูกหลาน วงศ์วานหน่อเนื้อ ปลูกฝังก่อเกื้อ เครือเฮา
ยังค่าวซอจ๊อย กำสร้อยหื้อเขา แก่ลูกหลานเฮา หื้อเขาต่อแต้ม
ถ้าปล่อยละหนี ของดีจะแข้ม บ่มีคนแนม เสียบเหน็บ

นับวันจะหาย คลายคนมาเก็บ มาเสียบแต่งส้อม ล้านนา
ของเก่าเฮาฮัก จ่วยกั๋นแต๊หนา หื้อลูกหลานมา ฮ่ำเฮียนเสริมสร้าง.

[เครือออน]

ถ้าโชคยังดี ต๋ามที่ใฝ่อ้าง ธันวานี้วาง สำนัก

จักเป๋นครูสอน หละอ่อนสักพัก ในหลักสูตรหั้น ตั๋วเมือง
แลสอนค่าวจ๊อย เด็กหน้อยเขื่องเขือง วิถีคนเมือง เรื่องราวพื้นบ้าน
ครูภูมิผะหญา เปิ้นว่าจะอั้น โฮงเฮียนเปิ้นวาน ช่วยก๊ำ

คงเป๋นหนตาง ที่จักได้ย้ำ จี้จ้ำเด็กหน้อย เฮานา
หื้อเขาหล่านั้น ช่วยกั๋นฮักษา วิถีล้านนา คงค่าอยู่ได้.