kamtan_teng hotmail.com

[หน้อยต๊ะเวียงต๋าน]

ค่าวปี๋ใหม่

[เครือออน]

ไหนละค่าวจ๊อย น้อยต๊ะเวียงต๋าน เซาะหาเมินนาน บ่หันค่าวสร้อย
ค่าวฮ่ำใหม่ปี๋ บ่มีสักหน้อย ข้าน้อยมารอ อ่านครับ
นักค่าวกวี ยินดีต้อนฮับ มานับตอบถ้อย ร้อยงาน
ขะไจ๋เต๊อะนะ น้อยต๊ะเวียงต๋าน ขออ่านผลงาน ค่าวสารสักหน้อย.

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

ค่าว.ปี๋ใหม่
พุทธะศักกร๋า สองปันห้าร้อย เมินนานบ่น้อย ห้อยห้าสิบสอง
กำลังเคลื่อนค้าย ย้ายต๋ามกฎก๋อง แบบเบ้าตำนอง ในผองแหล่งหล้า
ไปแล้วไปลับ บ่ปิ้กหว้ายหน้า ครบรอบเวียนมา ล่วงลับ

วนมาครบปี๋ เป๋นอย่างนี้ครับ สามร้อยหกสิบ ห้าวัน
กู้คนย่อมฮู้ ผ่านมาประจ๋ำ เป๋นสากลธรรม นำสัตว์โลกหล้า
อายุเสื่อมถอย เหลือน้อยปายหน้า เหมือนไม้ยองกา ฝั่งจิ๊ง

หลอนลมตี๋ป๋าย ดินทรายโหยดทิ้ง น้ำมาจ้อกถิ้ม เปปัง
ต๋ามีหน้าแต๊ แต่ผ่อบ่หัน สังขาระธรรม ฮู้หันจุ้ผู้
หนึ่งปี๋ผ่านไป เฮาได้ต่อสู้ หาเลี้ยงก๋ายา จีวิต

ประสบปัญหา จาต๋าลิขิต ทั่วทุกเขตทิศ จรมา
ตึงดีตึงฮ้าย มากมายนักหนา ประดังเข้ามา ทับถมป่นปี้
หื้อมันลับหาย พร้อมป๋ายปี๋นี้ เหลือแต่สิ่งดี เอาไว้

ห้าสามนี้หนา อย่าตุ๊กยากไร้ เงินทองฮิได้ หามา
ตังโภคะทรัพย์ แพรพรรณวัตถา โจ้กลาภนานา บ่อ้ดอยากกั้น
เงินร้อยเงินปัน เป๋นก๋องยองตั้ง นับได้เป๋นปัน หมื่นล้าน

เกียร์ติบารมี ศักดิ์ศรีเหล่านั้น ไว้เปิ้งห่มกั้น ญาตรา
เหมือนดั่งแผ่นฟ้า แผ่นผ้าผืนหนา ป้กห่มก๋ายา ฮักษาอยู่เฝ้า
ตั้งปริวาร ลูกหลานต๋านเต้า ได้เปิ้งเป๋นเงา ซ้นซ้าว

อายุวรรณัง สุขขังเตื่อมเต้า ร้อยซาวขวบเข้า เป๋นแดน
แม้นไปฮิก้า ก้ออย่าได้แก๋น หื้อมีคำแดง เต้าหัวจ้างเฒ้า
ตึงญิงและจาย ตึงหนุ่มตึงเฒ่า ลูกหลานหมู่เฮา อ่อนน้อย

จุ้มเนื้อเย็นใจ๋ ดวงทัยเต๋มร้อย เป๋นดั่งหนุ่มน้อย สาวงาม
ปี๋ใหม่ปี๋นี้ สองห้าห้าสาม ขอสุขสำฮาน เหมือนกั๋นจุ๊ผู้
สบันงายมจี๋หลาม มาโป่งใบงามบ่น้อย ขอจ้บค่าวจ้อยเต้านี้ก่อนแลนาย..

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

ขอสูมาอาภัย
โปรดหื้ออาภัย ในตั๋วหน้อยต๊ะ ตี้ลงอักขระ ว่าส่งค่าวสาร
ปล่อยหื้อเปิ้นเซาะ จักขอเล่าขาน ข้าฯบ่ชำนาญ ก๋ารส่งค่าวสร้อย
ความฮู้บ่มี ประสบก๋ารน้อย ผ่อไกล๋จอยวอย ล้ำฮ้าย

ส่งค่าวลงคอมฯ ลงในเวปไซด์ มันหยังยากใบ้ เลือนลาง
ได้ตางหน้าแล้ว มาลืมตางหลัง จะหาหนตาง ฮ่ำเฮียนจ๋นได้
เมื่อหันเครื่องคอมฯ เหมือนกับเป๋นไข้ มันหนาวเย็นใน นอกฮ้อน

ขอฝึกหัดไป ใจ๋บ่ยอกย้อน หวังได้เตี่ยมส้อน วิชา
ขอต้านจ้วยแนะ ค่าวสร้อยภาษา ตี้ม่อนนำมา ลงไว้ตี้หนี้
ฉลองวันปราชัย แต่งไว้อย่างอี้ ยามฮักลางเลือน เคลื่อนย้าย

เป๋นสิ่งตอบแตน เป๋นค่าชดใช้ ตี้ม่อนนี้ได้ นำปา
ขออโหสิ คนด้อยผะหยา ตี้อยากเข้ามา ชมรมแห่งหนี้
ขอจบกำขาน เอาไว้เต้าอี้ เปียงเต้านี้ก่อนแล..

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

ฉลองวันปราชัย
เมื่อตื่นขึ้นมา อุราหมองเศร้า เมื่อได้กิ๋นเหล้า ความเศร้าก้อหาย
เหล้าสุรานี้ มันดีมากหลาย กิ๋นแล้วสบาย หายตุ๊กโศรกไหม้
สิ่งตี้ไขว่ลืม แต่ลืมบ่ได้ เมื่อเมาแคลนคลาย หายหม๊ด

เกยทำความดี ต๋อนนี้ของด จิตใจ๋บ่หมั้น ยืนยาว
เจ็บมามากล้ำ จากดำเป๋นขาว เหลือเพียงกลิ่นคาว ละเอาไว้หื้อ
จะไปโต้ดไผ เพราะใจ๋ด้านดื้อ เมื่อฮักลางเลือน เคลื่อนย้าย

ไปเต๊อะคนดี ละขว้างปี้ไว้ หื้อตกอยู่ใต้ ความเมา
กึ๊บทีละก๊ง แม่โขงเหล้าขาว มันก่อตึงเมา แอ่นหลังแอ่นหน้า
เมื่อหม้ดแฮงเตว ก้อนอนป่าหญ้า นอนต๋ามโต้งนา ป่าแพะ

หลอนส่วงหายเมา เฮาก้อไปแวะ แป๊ะเหล้าตี้บ้าน ลุงตา
ส่วนกับแก้มนั้น บ่มีปัญหา ไปขอปู่จา ตี่ครูบาเจ้า
ตี้เปิ้นมาตาน สำรับขันข้าว รวมเป๊าะกั๋นเอา แก๋งโฮ้ะ

กิ๋นแล้วสบาย เหงื่อไหลโซ้ะๆ ฮ้องเพลงกึ๊บเหล้า เคล้าคลอ
ไผว่าดีฮ้าย ก้อจั่งไผหนอ ขอเมาก้อปอ บ่ขออ่วงข้อง
เมาแล้วเป๋นใด ขอไผบ่ต้อง มายุ่งมานัน ต้วงตั๊ก

จีวิตคนเฮา มันบ่ยาวนัก เมาแล้วลืมได้ วันวา
เมาแล้วลืมตุ๊ก ความโศกโสก๋า มันก้อยลืมลา ไปทีละน้อย
เมานักเต้าใด หายหม๊ดหายจ้อย ความคิดล่องลอย ปล่อยม้าง

เมื่อคลายหายเมา โศรกเศร้าอ้างว้าง ใจ๋ก้อหวลกึ้ด เถิงนาง
กลับย้อนรำลึก นึกถึงความหลัง จิตใจ๋เปปัง ลืมนางบ่ได้
หายเมาคราวใด หัวใจ๋ฮ่ำไห้ ห่วงหาอาลัย หาน้อง

ความฮักความหลัง ใจ๋ยังฮ่ำฮ้อง อาลัยอ่วงข้อง น้องนาง
ภาพเก่าเฮานั้น มันปั้กมันฝัง บ่อาจปล่อยวาง หื้อลืมนางได้
ความคิดลางเลือน เหมือนต้กลุ่มใต้ ในห้วงอบาย แห่งฮัก

แม้นยามหลับนอน พักผ่อนพำนัก ในคืนค่อนรุ่ง ราตรี
หลับฝันหันน้อง ร่วมห้องวิถี ความสุขมากมี หาหยังเทียมได้
เมื่อตื่นขึ้นมา อุราหมองไหม้ ทรมานใน ใจ๋จิต

สิ่งจ้วยบรรเทา คืออัมฤทธิ์ สุราน้ำเหล้า เมรัย
ดื่มเหล้าเมาแล้ว ผ่องแผ้วสดใส ตุ๊กโศรกแคลนคลาย หายไปหม้ดเสี้ยง
หลอนหายคลายเมา ก้อหมองหม่นเหมี้ยง เหลือไว้แต่เพียง ชอกช้ำ

สิ่งเดียวก่อนต๋าย หวังไว้มากล้ำ ก่อนตี้หน้าคว่ำ ลงดิน
วันแต่งของน้อง วันดองวันกิ๋น ของน้องยุพิน จะไปหื้อได้
จะแต่งตี้ไหน จะไกล๋จะใกล้ ขอร้องดวงทัย สักนิด

ฮ่วมวันแต่งงาน วันแนบแอบชิด วันเจ้ามีสุข สำฮาน
จะหื้อปอนน้อง ได้ครองสุขสันต์ ตลอดฮอดนาน ถึงวันแก่เฒ่า
แล้วขอสุรา เพียงสามแก้วเหล้า ดื่มหื้อนงเยาว์ ได้คิด

แก้วแรกเพื่อเขา คนตี้พิชิต คนตี้ได้น้อง แต่งงาน
เขามีดีพร้อม ยศย้อมศักดิ์ฐาน สินทรัพย์เงินคำ มูลค่าบ่หน้อย
เขาจึ่งมีชัย ได้เจ้ายอดสร้อย เป๋นกู้วิวาห์ ฮ่วมซ้อน

ดื่มแก้วตี้สอง หื้อน้องล้อนๆ คนตี้มากด้วย ความงาม
แต่ใจ๋ของน้อง มีสองมีสาม จุ๊ล่ายจายราม บ่ซ้ำเปลี่ยนหน้า
ส่วนแก้วตี้สาม ดื่มหื้อตั๋วข้า คนใกล้ถึงครา ม่อยดับ

แม้นได้ดั่งใจ๋ หลอนได้ลาลับ ดับจิตจากโลก โลกา
คงหม้ดความตุ๊ก โศกเศร้าโสก๋า ขอกล่าวอำลา เต้านี้ก่อนแลนายเหย......

แต่งโดย..หน้อยต๊ะเวียงต๋าล
13.10-21-12-52

[เครือออน]

อ่านถ้อยวาทะ น้อยต๊ะเวียงต๋าน หื้อความสำฮาญ หลายอันแต๊ใบ้
ฮ่ำฮิฮ่ำไฮ ปี๋ใหม่ไทยใต้ แล้ววกเข้าใน ความฮัก
เอาพระธัมมา มาถาบอกตั๊ก เป๋นหลักยึดหมั้น ใจ๋ใน
ทำหื้อม่อนนี้ เปรมปรีด์หัวใจ๋ ได้ฮู้หลากไป ในหลายรสถ้อย.

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

ดีใจ๋เจ้นล้ำ หันกำค่าวกล๋อน ของป้อเครือออน ส่งมอบหื้อข้าฯ
ซาบซึ้งดวงทัย แต่นี้ไปหน้า ม่อนขอปู่จา ฮับไว้
เป๋นแสงนำตาง สรรค์สร้างค่าวใซ้ แต่งแป๋งค่าวสร้อย วจนัง
บ่หื้อเคลื่อนค้าย ยกย้ายหายจ๋าง บ่หื้อเลือนราง ต่อนี้ปายหน้า ต่อนี้ปายหน้า

[เครือออน]

เครือออนม่อนนี้ มีแต่หัวใจ๋ แซมเนื้อค่าวใน ส่งไปหื้อเจ้า
หน้อยกาว่าน้อย ข้อยเป๋นคนเถ้า จึงขอสำเนา ถามตั๊ก
อันว่าเวียงต๋าน สถานที่พัก สำนักแห่งห้อง หม่องใด
ตำบลใดเน้อ อำเภอหนไหน จังหวัดแดนใด จุ่งไขหื้อแจ้ง.

[หน้อยต๊ะเวียงต๋าน]

ขอวัจจนัง วาตังค่าวจ้อย ยังกำว่า “หน้อย” เป๋นถ้อยขานไข
แหละกำว่า “น้อย” คือน้อยบ่หลาย “หน้อย”คือป้อจาย สิ้กจากพระน้อย
เป๋นศัพย์สำเนียง เสียงกำเปล่งถ้อย ท้องถิ่นฮีตฮอย แคว้นนี้

ผิดถูกอย่างใด ขอได้กล่าวจี้ ยังเสียงเอ่ยอู้ จำนรรย์
ส่วนกำว่า “ต๊ะ” เป๋นจื้อเรียกขาน ของม่อนเมินนาน ฮ้องขานตี้บ้าน
ตำบล “เวียงต๋าล” สถานแห่งหั้น อยู่ในอำเภอ ห้างฉัตร

จังหวัดลำปาง หนตางเลาะลัด ก่อนเถิงจังหวัด หละปูน
ปั๋ญหาป้อไท้ หวังใจ๋หายสูญ แม้นหากปายลุน ปั๋ญหามาข้อง
ขอต้านถามมา จักจ๋าตอบถ้อง เป๋นกล๋อนตำนอง ค่าวจ้อย

เปื้อขอฮ่ำเฮียน พร่ำเพียรมากน้อย แล้วแต่ป้อเจ้า การุณ
เปื้อหื้อเพิ่มพูน ก้ำหนุนค่าวสร้อย ค่าวจ้อยฮอมเป๋นทุนต่อไปแลนายเหย..

[เครือออน]

ยินคำน้อยต๊ะ เพิ่นมาตอบขาน ชื่นในดวงมาลย์ อันท่านตอบถ้อย
หน้อยน้อยอั้นจา สิกข์จากพระหน้อย ฮ้องน้อยเหมือนกั๋น แน่ชัด
ตำบลวังต๋าล ห้างฉัตรแม่นตั๊ด จังหวัดที่หั้น ลำปาง
ส่วนตั๋วม่อนนั้น อยู่บ้านออนกล๋าง อำเภอแม่ออน นครพิงค์เจ้า.

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

หัวใจ๋สำฮาน อ่านค่าวของน้อย บ่มีต่ำต้อย ม่วนงันแต๊หนา
สำนวนม่วนเพราะ สำเนียงภาษา อ่านค่าวนำพา หัวใจ๋เป่งป้อย
มีคนสืบสาน ค่าวงามอ้อยหล้อย ใจ๋ชื่นเจยบาน แต๊ละ

อ่านค่าวซอใย ค่าวของหน้อยต๊ะ สำนวนไหลหล้อง ม่วนงัน
บ้านอยู่ห้างฉัตร อำเภอเดียวกั๋น อ่านค่าวสำฮาน ค่าวงามแต๊ใบ้
เข้ามาแหมเต๊อะ แต่งค่าวไจ้ไจ้ คนถ้าผ่อกอย นักล้ำ

ครูตึงดีใจ๋ มีคนจ่วยก๊ำ บ่มีขาดบั้น หมดไป
สืบสานเอาไว้ คนอ่านมีหลาย ตึงญิงตึงจาย แวะอ่านค่าวสร้อย
คนแต่งนั้นหนา หายากบ่หน้อย ก็ตึงยินดี แต๊เล้า

ได้อ่านค่าวซอ เข้ามาต๋อนเจ๊า แต่งตอบค่าวสร้อย สำฮาน
ตึงวรรณยุกต์ สำนวนโวหาร ถูกในต๋ำนาน ค่าวซอแบบเบ้า
สัมผัสนอกใน มีแบบเก๊าเหง้า ค่าวซอโบราณ แต๊ตั๊ก

เป๋นดีสำฮาน ดีใจ๋จ้าดนัก ได้อ่านค่าวสร้อย ซอใย
สืบต่อเมินไป สดใสบ่หน้อย สุดซ้อยขอวางลง ก่อนแหล่นายเหย.

[เครือออน]

ครูพูนอุดม มาชมค่าวจ๊อย นิยมคำถ้อย น้อยต๊ะเวียงต๋าน
ถูกใจ๋ครูไท้ จึงได้ไขขาน ว่าแสนสำฮาน ยามอ่านค่าวสร้อย
ครูว่าดีใจ๋ ที่ได้หันถ้อย ค่าวสร้อยน้อยต๊ะ เขียนไว้

ข้าก็ยินดี ที่ศรีครูไท้ พูนอุดมได้ แวะมา
ถึงเมินเมินครั้ง ก็ยังดีหนา ที่ครูแวะมา อู้จ๋าตอบถ้อย
ครูมีเวลา มาไจสักหน้อย ก็ดีใจ๋ลอย แล้วครับ

ยิ่งครูมาไข เปิดใจ๋ออกฮับ ตอบกลับบทสร้อย ค่าวซอ
ล้วนเหล่าศิษย์นี้ ยินดีแต๊หนอ ครูเก๊าค่าวซอ มายอต่อแต้ม
ครูมีเมตต๋า ก๋ารุณหนุนแอ้ม เมินไหนมาแจม ม่วนล้ำ

ขอครูแวะหา แวะมาซ้ำซ้ำ เหล่าศิษย์ทั่วก้ำ ขอเจิญ
จุ่งจำเริญ เพลิดเพลินไจ้ไจ้ ขอไท้จุ่งแวะมา แถมเน่อครูเหย.

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

ตอบสองป้อครูเฒ่า
ขอพรรณา กำจ๋าม่อนนี้ ขานไขกล่าวจี้ วลีกล๋อนสาร
ม่อนข้าฯผู้น้อย หน้อยต๊ะเวียงต๋าล มีจิตจื้นบาน ยอสานกราบเกล้า
ป้อพูนอุดม เครือออนป้อเจ้า ม่อนยึดถือเอา เบ้าไว้

อุดมการณ์ สองต้านป้อไท้ ม่อนจักสืบส้าย ไปนาน
ม่อนด้อยความฮู้ น้อยประสบก๋าร มีเปียงวิญญาณ สืบสานต่อถ้อย
หื้อค่าวปื้นเมือง รุ่งเรืองเป่งป้อย ต๋ามฮีตขีดฮอย ป้อไท้

ม่อนขอจรรโลง โครงค่าวเก่าไว้ ค่าวใจค่าวสร้อย ล้านนา
ขอสองป้อเก๊า จ้วยเกลาผะหยา ลากจั้กนำปา มาเป๋นตี้จั้ง
ตี้เปิ้งตี้อิง ได้ปิงแนบข้าง ยามเมื่อป๊ะตาง มืดมิด

แต่นี้ต่อไป ขอใกล้แนบชิด อุทิศนบน้อม ดวงมาลย์
เป๋นศิษย์ป้อนั้น ปั๋ญญาแตกฉาน เปื้อสืบต๋ำนาน กล๋อนสารค่าวสร้อย
ขออภิบาล ต๋ำนานค่าวจ้อย ทุกตี้งานปอย ถิ่นคุ้ม

ท้องถิ่นเมืองงาม โตยต๋ามหลามลุ้ม หื้อสุดเจ้นกุ้ม มัคคี
สองป้อครูนั้น ฮ่วมปั้นวิถี แป๋งสร้างวลี มากมีแก่ข้าฯ
วิทยุชุมชน เก้าห้าเจ็ดห้า เวลาสิบโมง ต๋อนเจ๊า

เมื่อได้ยินฟัง ขอตางป้อเก๊า จ้วยหลอมหล่อเบ้า นำปา
จ้วยปลุกรุกเร้า เตี่ยมเต้าวัตถา ของถิ่นล้านนา เป๋นมาดั่งอั้น
สื่อสารสัมพันธ์ เป๋นฐานตั้งหมั้น ค่าวสารบ้านเฮา ถิ่นแคว้น

ค่าวฮ่ำกำซอ สานต่อแหน้นแฟ้น รุ่งเรืองหนาแน่น เมืองเฮา
ในหมู่จุมจาว ล้านนาแห่งห้อง แซ่ซ้องชั่วกาลนาน แลนายเหย.

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

ตอบสองป้อครูเฒ่า 2
ขอพรรณา กำจ๋าม่อนนี้ ขานไขกล่าวจี้ วลีกล๋อนสาร
ม่อนข้าฯผู้น้อย หน้อยต๊ะเวียงต๋าล มีจิตจื้นบาน ยอสานกราบเกล้า
ป้อพูนอุดม เครือออนป้อเจ้า ม่อนยึดถือเอา เบ้าไว้

อุดมการณ์ สองต้านป้อไท้ ม่อนจักสืบส้าย ไปนาน
ม่อนด้อยความฮู้ น้อยประสบก๋าร มีเปียงวิญญาณ สืบสานต่อถ้อย
หื้อค่าวปื้นเมือง รุ่งเรืองเป่งป้อย ต๋ามฮีตขีดฮอย ป้อไท้

ม่อนขอจรรโลง โครงค่าวเก่าไว้ ค่าวใจค่าวสร้อย ล้านนา
ขอสองป้อเก๊า จ้วยเกลาผะหยา ลากจั้กนำปา มาเป๋นตี้จั้ง
ตี้เปิ้งตี้อิง ได้ปิงแนบข้าง ยามเมื่อป๊ะตาง มืดมิด

แต่นี้ต่อไป ขอใกล้แนบชิด อุทิศนบน้อม ดวงมาลย์
เป๋นศิษย์ป้อนั้น ปั๋ญญาแตกฉาน เปื้อสืบต๋ำนาน กล๋อนสารค่าวสร้อย
ขออภิบาล ต๋ำนานค่าวจ้อย ทุกตี้งานปอย ถิ่นคุ้ม

ท้องถิ่นเมืองงาม โตยต๋ามหลามลุ้ม หื้อสุดเจ้นกุ้ม จีวี
ขอสองป้อนั้น ฮ่วมปั้นวิถี แป๋งสร้างวลี มากมีแก่ข้าฯ
ตี้คลื่นเอฟเอ็ม เก้าห้าเจ็ดห้า ชุมชนล้านนา แจ่มชัด

เวลาสิบโมง มั่นคงแม่นตั๊ด อังการปุ้ดผัด สัปดาห์
เถิงเตี้ยงวันนั้น กล๋อนสารกำจ๋า ค่าวฮ่ำล้านนา จัดมาแต่ต้น
วิทยุชุมชน ผู้คนเตื่อมส้น ประจ๋ำต๋ำบล บอกจี้

หลอนได้ยินฟัง วาทังดั่งนี้ แนะจี้แป๋งสร้าง มัคคา
จ้วยปลุกรุกเร้า เตื่อมเต้าวัตถา ของถิ่นล้านนา เป๋นมาดั่งอั้น
สื่อสารสัมพันธ์ เป๋นฐานตั้งหมั้น ค่าวสารบ้านเฮา ถิ่นแคว้น

ค่าวฮ่ำกำซอ สานต่อแหน้นแฟ้น รุ่งเรืองหนาแน่น เมืองเฮา
ในหมู่จุมจาว ล้านนาแห่งห้อง แซ่ซ้องชั่วกาลนาน แลนายเหย.

[หรรษา]

ได้มาอ่านสาร เจยบานบ่แล้ว ปี้แก้วน้องแก้ว เขียนตอบอู้กั๋น
หรรษาม่อนนี้ ใจ๋ดีมาหัน สุขใจ๋เร็วพลัน ป๊ะหันค่าวหนี้
อ่านค่าวสุขสันต์ เมื่อวันตะกี้ น้อยต๊ะวาตี เลิศล้ำ

นับเป๋นมิ่งขวัญ ได้หวันเตื่อมก๊ำ ตอกย้ำเรื่องอั้น ค่าวซอ
สาธุสาธุ ยินดีแต๊หนอ ค่าวสารกำซอ บ่หลอบิ่นบ้าง
น้อยต๊ะใจ๋จง จรรโลงสืบสร้าง ปู๋วางแนวตาง ก๊อนไก๊

ยังค่าวเมืองเหนือ จุนเจือฮักไว้ ดีใจ๋บ่หน้อย คำจาย
สำนวนก็เพราะ เสนาะบ่หาย มาอ่านเมื่อใด จิตใจ๋จื่นสู้
ป้อพูนครูสอน เครือออนก็อู้ ปากั๋นมาจู กระทู้

แลกเปลี่ยนความเห็น ฝึกเปียรเฮียนฮู้ กระทู้แห่งหนี้ โฮงเฮียน
ต่างคนต่างคิด ต่างจิตขีดเขียน มันบ่ยากเย็น แลกเปลี่ยนกั๋นได้
ขะแนมมาจ๋า เฮฮาไจ้ไจ้ บ่ว่าเรื่องใด ก็แล้ว

เป๋นก๋ารสืบสาน ต่ำนานบ่แคล้ว สะหลีมิ่งแก้ว ค่าวซอ
วันบทสองบท บ่ลดละหนอ มอกปอหอมคอ เออออปากป้อง
ผมก็ดีใจ๋ ตี่ได้มาถ้อง อู้จ๋าทำนอง เอ่ยตั้ก

กับมิตรค่าวเหนือ วงศ์เครือตี่ฮัก ของมักว่าอั้น ซอใย
ใคร่อู้ใคร่ตั้ก แต่หนักในใจ๋ ย้อนปัญญาใน บ่ไวหลิ่งหล้อง
มอกปออ่านเขียน แวะเวียนเปลี่ยนถ้อง เลยมาจามลอง กระทู้

ก็ปอไปไหว จ๋าไขแลกฮู้ มอกปอยื่นอู้ บางกำ
ความฮู้ผมน้อย เลยกอยลักจ๋ำ น้ำสอนกำธรรม ลำนำค่าวก้อม
หมู่เฮาตังหลาย มากมายนั่งต้อม จ่วยกั๋นเป๊าะฮอม วันนิด

สักวันนั้นหนา จะพาพิชิต สถิตอยู่ห้วง ล้านนา
ฟื้นฟูของฮัก อนุรักษ์ษา ค่าวสารล้านนา ภาษาเก่าเกื้อ
บ่หื้อหายสูญ เพิ่มพูนหนุนเอื้อ กำค่าวคำเครือ นาล้าน

หื้อมันสดใส ดังไปสะต๊าน ตั่วโขงเขตบ้าน เยินยอ
ม่อนขอวางซอ หอมคอปากอี้ เต่านี้วาดวางลง ก่อนแลเจ้าเฮย....

[เครือออน]

ยินยลคำจ๋า รสาค่าวจ๊อย อัตถะค่าวสร้อย หน้อยต๊ะเวียงต๋าล
ยกเป๋นพ่อไท้ ในเจิงค่าวสาส์น ใจ๋ชื่นเจยบาน แต่หวั่นสักหน้อย
ครูพูนอุดม คงสมคำสร้อย แต่น้อยเครือออน หย่อนฮู้

ขาดคนอุดหนุน เจิงบุ๋นเจิงบู๊ เป๋นเพราะใจ๋สู้ บ่าดาย
ที่แต่งค่าวนั้น ลางกั๊นฮิมต๋าย บ่มีลวดลาย เขียนไปด้านด้าน
ฮ้องเป๋นพ่อครู บ่หรูเสี้ยงถ้าน ม่อนขอไหว้วาน อย่าฮ้อง

ตั๋วข้าจายเลิง หวังเปิ้งพี่น้อง เข้ามาตอบถ้อง ค่าวซอ
ขอเต๊อะหน้อยต๊ะ ข้านี้ต้องขอ อย่ามายกยอ ข้าขอเน่อเจ้า
เจิงค่าวเจิงขาน ยังก๊านขี้เหล้า บ่เอ้าบ่อเอา หน้อยต๊ะ

ส่วนพูนอุดม นิยมวาต๊ะ นั่นละครูเถ้า ค่าวเจิง
คำยอหน้อยต๊ะ จักยะข้าเหลิง มันตึงบ่เปิง บ่เปิงแต๊ใบ้
เยือกฮ้อนเยือกหนาว ราวจักเป๋นไข้ เมื่อได้ยินคำ หน้อยต๊ะ

ตั๋วข้าเครือออน ยังอ่อนวัยยะ ภาวะก็หน้อย ด้อยความ
กราบงามงาม สามครั้งเนออ้าย ขอย้ายลวดเลยลา ก่อนแลนายเหย.

[หน้อยต๊ะเวียงต๋าน]

ปี๋ติจื้นบาน กำขานค่าวจ๊อย หวานป๋านน้ำอ้อย น้ำเผิ้งน้ำต๋าล
เครือออนป้อหน้อย หรรษาป้อหนาน เปิ้นมีดวงมาลย์ สัมพันธ์ผูกหมั้น
สรรสร้างคารม กำคมแป๋งปั้น ยินแล้วสำฮาน มากนัก
ม่อนขอแตนคุณ ก้ำจุนค่าวฮัก ขุดปักจ้อฟ้า ตุงไจ
ฮ่วมฮักค่าวไว้ บ่หื้อสูญหาย ขอสืบสายใย ต่อไปตางหน้า
ตราบเต้าจีวี วิถีแหล่งหล้า ม่อนขอรุมรา ลากจั๊ก

ขอบรมครู เอิ้นฟู่ปากตั๊ก กับจายอ่อนน้อย เยาว์วัย
ม่อนข้าฯหน้อยต๊ะ กะสุขดวงใจ๋ เหมือนมีแสงไฟ นำไปตางหน้า
เหมือนย่างกล๋างคืน ดึ้กดื่นข้อนหล้า ป๊บคนนำปา บอกจี้

เถิงถ้อยวาตา เปิ้นจ๋าหลีกลี้ บ่ทำหน้าที่ ป้อครู
เปิ้นคงบ่ละ แวะมาเจ้ดถู เปิ้นคงเอ็นดู ฝูงหมู่อ่อนน้อย
ตี้ฮ่วมสืบสาย ซอใยค่าวสร้อย จ้วยมาผ่อกอย บ่อยครั้ง

ป้อพูนอุดม มาบ่มลาล้าง บ่มาเสริมสร้าง ห่างไป
หลอนป้อจื้นซ้อย เป่งป้อยสดใส แว่แวะมาไจ อย่าได้หลบหน้า
ม่อนเยียะทำไป ด้วยใจ๋แกร่งกร้า ขอป้อนำปา จิ่มเต๊อะ

กำอู้บ่จริง เป๋นสิ่งฟุ้งเฟ้อ บ่ต้องมากึ้ด กอยแยง
จะเสียเวลา ปาหื้อพลั้งพลาด เลาะลัดจากเฮาไป แลนายเหย..

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

สูมาป้อครู

ม่อนขอสูมา บรรดาครูเก๊า กับต้านผู้เฒ่า ค่าวฮ่ำตังหลาย
ขอตั๋วม่อนนี้ ได้จี้ขานไข ค่าวสารบรรยาย บทท้ายม่อนข้าฯ
ว่า “กำบ่จริง เป๋นสิ่งบ่ถ้า มากึ้ดกอยแยง ฟุ้งเฟ้อ”

กึ้ดไปกึ้ดมา ม่อนข้าฯชักเลอะ ง่าวเซอะอยู่ได้ หลายวัน
แต่งไปตางหน้า บ่ผ่อตางหลัง กล๋อนแต่งปาปัง หาสังบ่ได้
ผิดจากความหมาย ตี้ตั้งใจ๋ไว้ ขอปออาภัย ม่อนน้อย

เป๋นเพราะคาบงาย มันเหงาส้อยล้อย กึ้บเหล้าห้าฮ้อย หน้าคอมฯ
ทีแรกดีแต๊ จิตแน่รวมหลอม แต่งค่าวลงคอมฯ ง่อมหายหม้ดเสี้ยง
กิ๋นไปรำไป ป้อใบหน้าเกลี้ยง เหล้าหม้ดเหล้าเสี้ยง บ่ฮู้

เลยฟั่งเขียนกล๋อน ตอบถ้องกระทู้ ตี้ต้านป้อครู ถ้องมา
เขียนหยังบ่ฮู้ ลายหูลายต๋า ปอหันแล้วกา ต๋ายแล้วข้าเจ้า
ป้อครูหนีหาย ตึงหนุ่มตึงเฒ่า ย้อนเหล้าปาเมา กล่าวจี้

ใจ๋บ่มีหยัง สัจจังดั่งนี้ จึงขอกล่าวจี้ หมู่ครู
หลอนว่าหน้อยต๊ะ ยะหยังอดสู ขอต้านป้อครู เอ็นดูม่อนน้อย
ความฮู้กล๋อนสาร ประสบก๋ารณ์น้อย ขอต้านผ่อกอย จิ่มเต๊อะ

ขอฮ่ำเฮียนไป ไผว่าพร่ำเพ้อ ก้อจ่างเปิ้นเต้อะ เนอนาย
ได้สืบค่าวจ้อย บ่ส้อยสูญหาย สืบสายโยงใย ในวันปายหน้า
สูมาอาจ๋ารย์ ป้อครูแห่งข้าฯ ม่อนขอวันตาแถมครั้งเต๊อะป้อครูเหย...

[หน้อยต๊ะเวียงต๋าน]

ถึงหน้อยต๊ะ

เอนดูเจ้นล้ำ ค่าวฮ่ำกำจ๋า ตี้คลื่นลานนา เก้าห้าเจ็ดห้า
คนฮ่ำเป๋นไผ จะใดใจ๋กล้า บ่อายประชา ปี้น้อง

อู้กะบ่าถูก เสียงกะบ่าถ้อง ฟังเหมือนเสียงฮ้อง วัวควาย
ยิ่งเสียงมันจ้อย ฟังแล้วไคว่ต๋าย เป๋นดูดีอาย ต๋าลายมืดหน้า
อู้บ่เป๋นกำ สะลิดใจ๋กล้า ไคว่จ้อยไคว่ซอ แต้เน้อะ

หื้อย้างเหียหนา อู้จ๋าเลอะเทอะ บ่มีไผถ้า กอยฟัง
คนจัดเป่อเลอะ ถ้าบ่มีสัง เปิดเพลงดังๆ หื้อฟังก่าได้
เป๋นไผบ่ฮู้ ขี้ก๊ะแต้ไบ้ ท่าจะมักไมล์ อาละ

ชอบมาเซาะกิ๋น เป๋นหน้าดีจ๊ะ บ่มีหน้าที่ งานทำ
ไปเหียหื้อป้น ขอย้นขอจ๋ำ คนฮูปบ่งาม ปุ๋มหลามต่ำเตี้ย
ซ้ำอู้บ่หวาน คนผานจ้าดเจื้อ ผ่อหาของดี บ่ป๊ะ

เขียนมาเล่นหัว กับปี้หน้อยต๊ะ ฟั่งแป๋งใจ๋น้อย ใจ๋ปัง
ก้อยจัดไปเต้อะ มันบ่เป๋นหยัง ยังมีคนฟัง เปิ้นยังรอถ้า
แถมสักสิบปี๋ ยาวไปตางหน้า ลางดีขึ้นมา พ่องก้า

กั๋นได้อ่านแล้ว ฟั่งเป๋นผีบ้า น้ำหูน้ำต๋า ปังลง
แซวเล่นบ่าดาย บ่ามีพิษสง ขอจบวางลง เต้านี้เต่าอี้ก่อนแลนายเฮยฯ

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

หน้อยต๊ะตอบถ้อง

ขอสัชชนา กำจ๋าค่าวจ้อย ของตั๋วปี้หน้อย คนด้อยผญ๋า
ความฮู้บ่นัก น้อยก๋ารศึกษา คนนอกพารา มีก้าต่ำต้อย
ม่อนขอขอบคุณ ตี่ส่งค่าวสร้อย แนะนำฮีตฮอย ก่อนนั้น

ม่อนบ่มีหยัง สัจจั๋งค่าวจั้น บ่มีหยาบอั้น กำใด
กลับเป๋นแฮงฮึด จ้วยยึ้ดจิตใจ๋ จัดรายก๋ารไป เผื่อไว้วันหน้า
กำต่านติเตื๋อน เหมือนแก้วส่องหน้า ผ่อหากุนก้า ข้านี้

ข้าขอปรับปรุง บ่ขอหลีกหลี้ หนีอายหายหน้า ออกไป
ขอปรับขอแต่ง บ่หื้อเหมือนไผ ม่อนขออภัย กั๋นไปนอกเป้า
แต่จะสร้างแป๋ง อยู่ในกรอบเบ้า บ่ถูกอันใด จ้วยแนะ

อาจจะมีท้อ แต่บ่ยอมแป้ จะแก้ด้วยเจ๋ ตะนา
ขอคนบ่าเก่า เป๋นตี้เปิ้กษา จ้วยกั๋นนำปา ต๋ำฮาค่าวสร้อย
เฮาจ้วยกั๋นสาน คงดีบ่น้อย ฮีตฮอยร่วมกับ หน้อยต๊ะ

ข้าขอขอบใจ๋ ในสัมพันธะตี่มอบหื้อข้า หันหน้าหลัง
ม่อนข้าหน้อยต๊ะ มอบความสุขขัง อายุวันนัง เน้อเจ้า อายุวันนัง เน้อเจ้า

**********************************************

[หรรษา]

มาอ่านกล๋อนสาร สำฮาญบ่น้อย น้อยต๊ะเขียนถ้อย เรียบเรียงผสาน
มันม่วนบ่น้อย ดั่งอ้อยสูนต๋าล แสนตี่เบิกบาน รสหวานอ่อนอ้วน
ซ้ำว่าค่าวสาร ก็หวานบ่ห้วน แถมมีสำนวน ม่วนเพราะ

มาอู้เอิ้นจ๋า หรรษาเป๋นเม๊าะ มาเรียกจื่ออั้น จายรา
ว่าหนานดั่งนี้ ก่อนกี้นั้นหนา หรรษาจายรา ขอจ๋านั่งแก้
จึงมานั่งจ๋า แป๋งขาขะแหม้ ตอบหื้อทราบแน น้อยต๊ะ

ผมก็เหมือนกั๋น เป๋นน้อยนั่นละ บ่ใจ่แม่นหั้น หนานเลย
อายุยังน้อย ซาวเอ็ดปี๋เหย บ่ใจ่หนานเลย เนอเจ้าตี่ไหว้
ย้อนมีใจ๋หูม เลยจุมมาใกล้ ค่าวสารซอใย ถิ่นนี้

มาเฮียนศึกษา ภาษาบ่ลี้ แต่งเป๋นค่าวหนี้ เจรจา
บ่ใจ่ฮู้นัก เลยลักมาหา ตอบค่าวเฮฮา ตึงวันดั่งอั้น
จึงซดมาหา อู้จ๋ากั๋นหั้น หื้อมันหายงัน เต้านั้น

น้อยจายหรรษา วางลาเป๋นขั้น มอกหื้อหายงั้น ก่อนแล น้อยเฮย..

[พูนอุดม.เวียงเขลางค์]

ขอส่งสำเนียง เรียงคำเรียบร้อย แต่งเป๋นค่าวสร้อย สำนวนภาษา
ค่าวซอเป๋นเก๊า เมินมาแล้วหนา ขอพจนา ไขขานเล่าอู้
ท่านพญาพรหม ชื่นชมต่อสู้ แต่งเป๋นตำนาน เอาไว้

เสียงวรรณยุกต์ เล่าขานท่านไท้ สำนวนไหลหล้อง ลอยลม
ค่าวล้านนานั้น แต่งได้เหมาะสม วาทะคารม ไผสู้บ่ได้
เหมือนเสียงดนตรี บรรเลงไจ้ไจ้ สัมผัสนอกใน มีพร้อม

สำนึกบุญคุณ ม่อนขอนบน้อม ไหว้สาท่านเจ้า คุณครู
สำนวนค่าวจ๊อย บ่มีอดสู เป๋นดีเอ็นดู วาทะค่าวสร้อย
จ่วยกั๋นสืบสาน ดีใจ๋เป่งป้อย หื้อสืบยาวไป แต๊ตั๊ก

สำนวนร้อยกรอง ม่วนดีจ้าดนัก คนชมชื่นสู้ ทั่วเมือง
เข้ามาแหมเต๊อะ แต่งได้บ่เปลื๋อง หลายบ้านหลายเมือง แวะอ่านค่าวสร้อย
หน้อยต๊ะป้อจาย ค่าวม่วนบ่หน้อย แต่งค่าวฮอมปอย วันนี้

บ่มีร้างลา ขอจ๋ากล่าวจี้ ยังแต่งค่าวสร้อย ยาวไป
จบค่าวซอใย ลาไปมอกอี้ เต้านี้ขอวางลง ก่อนแหล่นายเหย.

ai_poonudom@yahoo.com

[เครือออน]

แวะมาหา มนาระนึก ระลึกถึงถ้อย ค่าวสร้อยภาษา
มาฮอดหนี้แล้ว บ่แคล้วเลยหนา ครูพูนเพิ่นมา เอิ้นจ๋าตอบถ้อย
ล่ำดับล่ำดา เป๋นมาค่าวสร้อย เจ้าน้อยพรหมมา เป๋นเก๊า

มาเถิงสมัย บัดเดี๋ยวนี้เล้า นักค่าวคนเถ้า ปอมี
กวีเหล่านั้น ชำนาญหลายปี๋ สำนวนก็ดี เมธีแบบเบ้า
หละอ่อนสมัย บ่ใกล้คนเถ้า จึงบ่ได้เอา แบบไว้

หลงอยู่เมินนาน บ่หันจ้องใจ๊ จึงแต่งบ่ได้ ค่าวซอ
ละเมินเนินจ๊า จักบ่าเหลือหลอ ตึงค่าวตึงซอ บ่เหลือหื้อกู้
มีแต่หมู่เฮา ที่เอาใจ๋สู้ จึ่งเข้ามาจู ตั๊ดนี้

มาอู้มาเอย มาเผยบอกจี๊ มาเอาที่หนี้ วาดลาย
แต่มันต่ำก๊อย มีหน้อยบ่หลาย ลางอ่านบ่ดาย บ่หมายแต่งแต้ม
มาแวะมาก๋าย บ่ไหลเข้าแหล้ม หาคนมาแจม ยากแล้

มาเต๊อะหมู่เฮา เอากั๋นแต๊แต๊ มาก่อมาแก้ ลำนำ
ค่าวซอเฮาไซร้ หื้อได้จื่อจ๋ำ ค่าวใจ๊ค่าวธัมม์ ค่าวฮ่ำค่าวก้อม
หื้อเซาะค้นหา แล้วเอามาต้อม บันทึกลงคอมพ์ เก็บไว้

แล้วถัดนั้นมา หื้อหาจ้องใจ๊ หาอยู่ไจ้ไจ้ ตึงมี
หมู่เฮานาล้าน เชื่อหมั้นวิถี ล้านนากวี เมธีช่วยกู้
นับตึงเปิ้นสู หมู่เฮาจุ้ผู้ ช่วยกั๋นฟื้นฟู เน่อครับ

วันนี้เครือออน ยอก๋อรคำนับ ปิดปั้บค่าวสร้อย ลงวาง
ลาจายนาง ไปเพียงเท่าอี้ เท่านี้ขอลาไป ก่อนแลนายเหย.

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

ปุจฉา+วิสัชชนา
ฟังสัชชนา กำจ๋าเจ้าน้อย กล๋อนสารค่าวสร้อย ดั่งอ้อยสูนต๋าน
เปิ้นบอกเป๋นน้อย บ่ได้เป๋นหนาน เก่งเกิ๋นเผียบปาน ต๋ำนานค่าวสร้อย
อายุอานาม ซาวเอ็ดแถมหน้อย หยังมาเลิศลอย เจ้นล้ำ

สำนวนซอใย เหมือนสายแม่น้ำ บ่มีเหงี่ยงคว้ำ เลือนราง
ยินฟังกี่ครั้ง ก้อยังบ่จ๋าง ขอจ้วยนำตาง เป๋นแบบอย่างข้าฯ
ป้อพูนอุดม เขลางค์แหล่งหล้า เปิ้นยังเวียนมา แอ่วแวะ

เปิ้นมาเยี่ยมใจ มีใดจี้แนะ ขอจ้วยแกะแก้ ความใน
เผียบป้อเป๋นเก๊า ม่อนข้าฯเป๋นปล๋าย ไว้แตกดอกใบ ในวันปายหน้า
ต้านพญาพรหม บรมแก่กร้า ขอเจินต้านมา ฮับฮู้

จ้วยดลบันดาล ผูกพันธ์ย้นยู้ สมสู่ค่าวสร้อย เรียงราย
เผียบเป๋นบ่วงแฮ้ว ผูกมัดจิตใจ๋ ค่าวสร้อยซอใย กระจายถิ่นถ้อง
ทั่วถิ่นคนเมือง นันเนืองอ่วงข้อง ได้ดังหวังปอง ป้อจั๊น

ป้อหนานออนเครือ แผ่เผื่อเจิงจั๊น ศิลป์ศาสตร์ค่าวสร้อย สายใย
แพร่กระจายไป เป๋นได้ดั่งอี้ ดั่งนี้ขอวางลง ก่อนแลนาย...

[หรรษา]

ขอวัจนัง วาตังวันนี้ บ่ลบหลีกลี้ หนีไปไกล๋ตา
ม่อนมาตอบตั้ก พำนักเกหา ของบ่าวจายรา น้อยต๊ะปี้อ้าย
ตื่นเจ๊าล้างต๋า รีบมาต่องผ้าย มาวาดลวดลาย สักน้อย

หื้อหายง่วงเหงา ซบเซามะม้อย หื้อต๋าเป่งป้อย ใสดี
ซ้ำว่ามาป๊ะ วาทะสะหลี ของยอดครูดี ป้อพูนดั่งอั้น
มาตั้กกำจ๋า เฮฮาตี่หั้น เป๋นดีครึกครั้น เจ่นล้ำ

ป้อหนานเครือออน ก็มาเตื่อมก๊ำ ตอกย้ำเรื่องหั้น ค่าวซอ
วันนี้ม่อนน้อย ม่วนงันแต๊หนอ มาป๊ะค่าวซอ หวานคอบ่หน้อย
น้อยต๊ะก็ขาน ดั่งต๋าลสูนอ้อย มาวาดฮีดฮอย ค่าวจ๊อย

สนุกสุขสันต์ เจยบันบ่น้อย สะหลีเป่งป้อย วันดี
ซ้ำเป๋นวันพระ บ่ละหลีกดี เดือนห้าแฮมดี แปดค่ำเนอเจ้า
หลายท่านขนขวาย ฟั่งลุกนึ่งข้าว เกียมของแล้วเอา ไปวัด

ใส่บาตรพระเถร เป๋นกิจวัตร ปฏิบัติไต่เต้า ตางดี
ตางดีรีบคว้า ตางจ๊ารีบหนี ศีลห้าเปิงมี ขัดสีไจ้ไจ้
หื้อใจ๋สดสี วันตีหว่านไหว้ พระพุทธิไกร ประมุข

พร้อมธรรมกำสอน บวรป๊นตุ๊กข์ เป๋นสุขไต่เส้น ตางเดิน
พระสงฆ์องค์พระ บ่ละขาดเกิ๋น สามอย่างอัญเชิญ สถิตเหนือเกล้า
รัตนะสาม งดงามบ่เส้า จะคุ้มครองเฮา ศุภะ

สุขสามประก๋าร เจยบานเปิ่งป๊ะ สุขะผ่องแผ้ว วัณณัง
ม่อนขอเอวัง วันตังน้อมเกล้า ขอไปนั่งเฝ้า ฟังธรรมก่อนเนอ ท่านเฮย.