kamtan_teng hotmail.com

[เครือออน]

สายลมจอย ลอยลมห่มฟ้า เย็นก๋ายแห่งข้า สปายะใจ๋
ยามค่ำคืนนี้ จักมีใผไหน มีสุขดวงทัย ละม้ายตั๋วข้า
จักวัจจะนัง หื้อฟังเน่อหล้า ขอรจนา สาธก

ตื่นเจ๊าขึ้นมา ก่อนก๋าก่อนนก ยกคำพระเจ้า สวาธิยาย
กิ๋นข้าวงายแล้ว วันแก้วยามขวาย ยุรยาตรไป ในลานข่วงแก้ว
กราบรัตนา ตังสามผ่องแผ้ว เสร็จแล้วช่วยงาน ในวัด

คณะศรัทธา ไหลมาต๋ามนัด ปัดกวาดเผ้วหญ้า ดาครัว
เตผามซอฮ้าง เผ้วถางก๊างหลัว รื้อย้ายขนครัว เตรียมตั๋วฮับต้อน
ซาวห้ากุมภา วางศิลาก้อน ศิลาฤกษ์ธรณ์ สำนัก

เป๋นสำนักงาน อาคารที่พัก คณะสงฆ์เจ้า แม่ออน
สมเด็จคณะ หนเหนืออุด๋อร พระรัชมัง- คลาจ๋ารย์เจ้า
จักเป๋นประธาน วางศิลาเบ้า อันนี้เนอเฮา ปี๋ติ

คณะสังฆา ปากั๋นดำริ เป๋นนิมิตอั้น รุ่งเรือง
ส่วนตั๋วข้านี้ สิกข์แล้วจากเหลือง แต่ก็ประเทือง ศาสน์อยู่ไจ้ไจ้
ปี๋ติยินดี กับเพิ่นแต๊ใบ้ จักได้กราบกราน สมเด็จ

จึ่งมาม่วนใจ๋ ระบายลงเน๊ต เสร็จลงเท่าอี้ วางลง
สุดเจตน์จง ปล๋งลงเท่าอี้ เท่านี้ขอลาไป ก่อนแลนายเหย.

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

คืนนี้เมื่อปีกลาย
หมู่บ้านของเฮา ลำเนาสืบไว้ ดำรงอยู่ได้ งานประจ๋ำปี๋
ปี๋ซืนปี๋แล้ว ผ่องแผ้วสุขขี เพราะตั๋วปี้มี คนดีอยู่ใกล้
เมื่อวันจัดดา บ้านเหนือบ้านใต้ สองเฮาเกยไป ฮ่วมจั๊ด

อู้เล่นอู้แซว ต๋ามแนวถนัด ตี้วัดตี้บ้าน ของเฮา
เกยฟู่เล่นน้อง ไคว่ต๋ายเป๋นเหา จะซบจะเซา ตี้เก๊าผมหั้น
จะซอกแซกไป หอมแก้มน้องจั้น ยามเจ้าหลับนอน ผ่อนพัก

ปี้เกยบอกนาย หลอนปี้ได้ฮัก จะขอถือหมั้น นางเดียว
บ่หื้อซับซ้อน เหมือนป่าเขาเขียว จะมีฮักเดียว คนเดียวเต้าอั้น
น้องย้อนถามจาย ไคว่เป๋นคนนั้น คงสุขสำราญ จ้าดนัก

ปี้บอกตั๋วนาย ใจ๋สามิภักดิ์ ความฮักของปี้ คือนาง
บ่มีเคลื่อนคล้อย ดับม่อยหายจ๋าง แม้ชีพวายวาง บ่ห่างจากเจ้า
ความฮักสุขบาน สำฮานนานเข้า สองปี๋เลยไป ผ่านป๊น

ต๋อนงานสงกรานต์ คนมากหลากล้น จากต้กออกใต้ เปิ้นมา
มีคนหนึ่งนั้น อู้ฟู่ขวัญต๋า เปิ้นมีวาจา หวานป๋านน้ำอ้อย
น้องหลงคารม กำคมจ่องห้อย เปิ้นบ่มเปิ้นทา ยาปิ้ด

น้องเลยลืมกำ ลืมนึกลืมคิด ลืมตั๋วปี้อ้าย จาวนา
ลืมกำตี้น้อง เกยอู้ฟู่จ๋า ฮักเต้าจีวา หัวใจ๋หมดเสี้ยง
เสี้ยงงานสงกรานต์ ปี้หมองหม่นเหมี้ยง เหลือไว้แต่เพียง ซากฮัก

งานเดือนยี่เป็ง ปี้เฮ่งไปวัด ทุกปี๋เปิ้นจั้ด ลอยกระทง
ใจ๋ปี้สะต้อน หันสะเปาหงส์ ปี๋แล้วอนงค์ น้องนั่งอยู่หั้น
เป๋นเตพเทพี ประจ๋ำหมู่บ้าน นางนพมาศงาน ปี๋แล้ว

เสียบกั้ดตางใน เหมือนนกถูกแฮ้ว หวลกึ้ดเถิงเจ้า คนงาม
ไปป๊ะแม่อุ๊ย เปิ้นเอิ้นปากถาม เมื่อใดนงค์ราม จะปิ้กมาบ้าน
ไปป๊บป๊ะยาย หน้าแต้บ่หย้าน ซ้ำถามหาน้อง แถมเม๊าะ

จ๋ำต้องหนีไป เดินเดี่ยวลัดเลาะ ไปตี้ตุ๊เจ้า เต้สธรรม
ปิดทองไหว้พระ ปี๋เกิดประจ๋ำ พระประจ๋ำวัน ของน้องกับอ้าย
ขออธิษฐาน บนบานสานไหว้ ขอหื้อตั๋วนาย หว้ายปิ๊ก

ป้ะเปื้อนดวงเดือน ก้อถามติ้กติ๊ก เมื่อใดน้องหล้า จะมา
น้ำต๋าไหลย้อย ออกจากสองต๋า กั้ดเสียบอุรา หลบมานั่งไห้
หันว่าวลอยไป ไหลล่องลงใต้ เผียบนางถูกลม โบกปั๊ด

ก้อยย่างเตวเดิน ออกจากงานวัด ป้ะใส่น้องนิ่ม คนงาม
มานี้หน้อยต๊ะ เจ้านี้ไคว่ถาม หื้อตอบต๋ามความ ของเจ้าหื้อได้
ว่าเป๋นอย่างใด หื้อน้องล่องใต้ หยังบ่อาลัย หาน้อง

ปี้กั้ดดวงทัย เหมือนไม้เสียบต๊อง บ่ฮู้จะตอบ อย่างใด
พับต๋าหยิบยิ้บ เปิ้นคงหันใจ๋ เมื่อเปิ้นจากไป ทรุดลงนั่งไห้
หัวใจ๋ของจาย เหมือนโดนไฟไหม้ จิตวำวอดวาย หน่ายร้าง

ผ่อไปเต้อะนาย ใจ๋อ้ายแตกม้าง ถูกล่ะถูกขว้าง อาภัย
น้องป๊บป๊ะสุข เหมือนดั่งตั้งใจ๋ ตั๋วปี้คำจาย ก้อสุขโตยเจ้า
หลอนน้องปี้ตุ๊ก มีโศรกมีเศร้า น้องปิ้กบ้านเฮา เต้อะน้อง

ค่าวกล๋อนซอใย ของจายฮ่ำฮ้อง เสียงสนั่นก้อง พงไพร
ขอเจ้าทรามวัย อาลัยใจ๋ข้อง แห่งห้องบ้านเฮาจิ่มเต้อะนายเหย..
หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน 21-5-2541

[หรรษา]

ปุทโธธัมโม สังโฆแต๊ตั้ก ในเรื่องความฮัก ผิดหวังกั๋นหลาย
น้อยต๊ะมาจ๊อย ม่อนน้อยใจ๋หาย จิตใจ๋ละลาย สลายบิ่นบ้าง
หน้านี้หน้าหนาว ขาดสาวกู่ข้าง คร่ำครวญหานาง ปั่นว๊า

โอ๋ยหนอฮักเอ๋ย นั้นเกยเหนื่อยล้า มาลับหนีหน้า เย็นวอย
ละหื้อจายนี้ มานั่งเหงาหงอย จุ๊กจะลุยดอย ข็อยข็อยขอดข้อน
ซ้ำป่อเครือออน เกียมงานฮับต้อน อำเภอแม่ออน เกียมพร้อม

ซาวห้ากุมภา ศรัทธาหลั่งน้อม มาพร้อมกั๋นหั้น แต๊นา
สมเด็จคณะ เสด็จมาหา มาวางศิลา- ฤกษ์ดีแม่นหมั้น
ปันดั่งหรรษา ก็มีมาหั้น ก๋ารนั้นใกล้พลัน ถึงแล้ว

ซาวเจ็ดกุมภา บ่กลากลาดแกล๊ว จัดงานเพลิงแก้ว สังฆา
พระครูสุภัทร ตี่วัดกาสา หมู่มวลศรัทธา เกียมดาไว้หั้น
สัพป๊ะว่าก๋าร เรื่องงานหลายขั้น ต้องเยี๊ยะหื้อตัน รีบล้น

ช่วงนี้หน้าก๋าร ทำงานบ่ป๊น เลยจ๋นเรื่องอั้น คารม
หัวตั๋นมืดมิด หัวคิดบ่สม กำอู้กำลม บ่จมค่าวก้อม
เลยสุดกำจ๋า วางลากำต้อม วันหน้าก่อยฮอม ค่าวจ๊อย

วันนี้หรรษา จายราบ่าวน้อย ขอยั้งเรื่องถ้อย เจรจา
บ่าวน้อยจายรา วางลาเป๋นตั้ง ไปเติมพลัง แล้วก่อยมาถ้อง ก่อนเนอต่ายเฮย.

[เครือออน]

ฟังคำจาย ระบายเรื่องฮัก หน้อยต๊ะอกหัก หักอกสาวสาว
ถึงหน้านี้ บ่ใจ๊หน้าหนาว หน้อยต๊ะก็วาว เพราะสาวจากห้อง
ไปอยู่เมืองไกล๋ ใจ๋บ่ใฝ่ข้อง ต๊ะน้ำต๋านอง เหว่ว้า

กึ๊ดฮอดปอยหลวง ปอยยกช่อฟ้า ปอยม้าปอยหน้อย ปอยเณร
ปอยหลัวปอยล้อ ปอยศพพระเถร ได้ตั๊กเป็นเฟรนส์ เป๋นแฟนว่าอั้น
ก๋าละเลื่อนไหล หนีไกล๋สุดดั้น ไปต่างเมืองอัน ไกล๋ปู๊น

บ่ปิ๊กมาหา เหลือก้าคนลุ้น คนถามหาเจ้า เนอรา
ไปไหนจ่างเต๊อะ เป่อเลอะเซาะหา คนใหม่เอากา หน้อยต๊ะพี่อ้าย
ส่วนเจ้าหรรษา วันตาน้อมไหว้ งานกุศลใน เดือนนี้

ซาวห้ากุมภา วางศิลาจี๊ ผาตั้งที่หนี้ แม่ออน
หนเหนือมานั้น แม่นหมั้นบ่ถอน อำเภอแม่ออน นครพิงค์เจ้า
ซาวเจ็ดกุมภา ก๋าลาขวบเข้า เผาศพครูบา มาตั๊ด

ที่วัดกาสา ครูบาสุภัทร เป๋นสัญญาบัตร พระครู
งานบุญก็นัก อกหักก็หรู หรรษาเปิ้นฟู หน้อยต๊ะนั่งไห้
เครือออนพ่อหนาน ผลาญใจ๋แต๊ไบ้ จะเยี้ยะจาใด สองฮัก

เอาเต๊อะหรรษา เฮามาฟูมฟัก หื้อคนอกหัก ฟื้นแด
ชวนหน้อยต๊ะฟื้น คืนสู่กระแส ยังมีคนแคร์ หน้อยต๊ะเน่ออ้าย
คนเมืองเหมือนกั๋น บ่ผันแผกผ้าย คนงามอยู่ใน เมืองป๊าว

หน้อยต๊ะไปไหน เอิ้นใส่ซ้าวซ้าว เลือกเอาหื้อได้ คนดี
แม่นางฮ่างจ๊าง ฮ่างสุ่มฮ่างสีห์ เลือกหื้อมันดี กับศรีแม่บ้าน
เลือกเอาเป๋นเมีย เลือกง่ายเสี้ยงถ้าน คนงามปวงปัน นั้นละ

เลือกเป๋นมาต๋า ของลูกเฮานะ เลือกยากแต๊ใบ้ ลังเล
ลองคะเน เอาเต๊อะพี่อ้าย ดีฮ้ายผ่อหื้อดี ก่อนเน่ออ้ายเหย.

[ล้อเลื่อน]

ได้ฟ้งกำจ๋า อุราแน่นกั๊ด กึ๊ดฮอดงานวัด แต่ก่อนป๋ายหลัง
เหมืองเหนือเฮานี้ เหมือนมีมนต์ขลัง อยู่ในภวังค์ ยังลืมบ่ได้
จากถิ่นล้านนา มาอยู่เมืองใต้ ใจ๋ยังอาลัย ฮอดกึ๊ด

เสียงก๋องวัดกล๋าง ดังอยู่ทึดทึด ติ้ดหูอยู่หั้น ตึงวัน
ฮีดฮอยก่อนนั้น รั้งเหนี่ยวเกี่ยวหวัน ยังบ่ลืมวัน งานบุญวัดใต้
เดินเที่ยวเกี่ยวแขน มีแฟนอยู่ใกล้ งานบุญวัดใด บ่เว้น

เพี่อนฝุงอิจฉา แป๋งต๋าหลิ่วเน้น เปรียบเฮาเหมือนเส้น โซ่ทอง
งานทุกถิ่นที่ ต้องมีเฮาสอง รำวงหงส์ทอง สองเฮาร่วมเต้น
ชิงช้าสวรรค์ ควงกั๋นขี้นเล่น รับพรพระเณร กราบพระ

ฟังเทศนา อบรมธรรมะ เฮาสองคล้องก้อย กั๋นไป
คืนวันผ่านพ้น ต่างคนต่างไกล๋ ฝืนดวงฤทัย จ๋ำใจ๋จากเจ้า
เกิดเรื่องบัดสี น้องมีคนเฝ้า เรื่องเศร้ามาเยือน เตื่อมย้อน

บุญเฮาบ่สม ถุกลมหน้าฮ้อน พัดโถมโหมต้อน เข้าไฟ
จ๋ำใจ๋หลีกลี้ หนีไปหื้อไกล๋ ทั้งที่อาลัย ใจ๋ในหม่นเศร้า
ผ่านมาหลายปี๋ จ๋นมีลูกเต้า ยังบ่ทุเลา ใฝ่นึก

ถึงฤดูก๋าล ใจ๋มันระทึก รำรึกถึงบ้าน งานบุญ
จีวิตบ่สุญ จะคืนสู่บ้าน ล้านนาแน่เอย…

[หรรษา]

ยินกำแถลง ฮอมแปงลุงล้อ ก็ม่วนไพเราะ เสนาะโสต๋า
ม่อนน้อยอ่านแล้ว ใคร่ครวญเติงหา ตะก่อนวันวา ล้านนาแห่งห้อง
ย้อนไปหลายปี๋ เป๋นดีตื่นต้อง อร่ามเรืองรอง ม่วนนัก

ยามมีปอยหลวง คนปวงมากนัก คึกคักต่องเต้า เวียนวน
โคมไฟจ่อน้อย ปักต๋ามถนน บรรดาฝูงคน หลามไหลไต่เต้า
มาม่วนฟ้อนกั๋น เดือดนันกิ๋นเหล้า บางพ่องก็เมา เดือดซ้าว

บางพ่องฟ้อนก๋าย เจิงลายน่องน้าว อ๊ดอ๊ดถั่งเข้า อาราม
เขามาม่วนล้ำ ดื่มน้ำเมากั๋น กึกก้องโห่นัน ม่วนงันแถ่วเถ้า
หมากรุกสักก๋า ปอลืมอยากข้าว มะขาวแดงเลา แก่วพ้าย

ทอดแชร์กิ๋นของ หากมีจุค้าย ย่างย้ายออกเข้า ดั่งเวียง
แม่กาดนั่งทับ ฟู่อู้จ๋าเสียง เขาขายสะเบียง อาหารจิ๊นปิ้ง
พ่องลาบพ่องแก๋ง จัดแจ๋งใส่หิ้ง เป็ดไก่เอาอิง แขวนไว้

เนื้อหมูเนื้องัว เครื่องครัวบ่ไร้ ต๋ามใจ๋จักได้ เอามา
พ่องขายผักไม้ พ่องขายจิ๊นปล๋า พ่องขายสุรา พ่องขายหมากเหมี้ยง
พ่องขายบ่าหนุน หมากนัดหมากเกลี้ยง บ่าม่วงวางเรียง บ่ามุด

สัพป๊ะของกิ๋น มีหั้นพิรุด บ่จ๋าเสี้ยงสุด หลายปัน
แม่กาดนั่งทับ ฟู่อู้จ๋ากั๋น เสียงซ้าวเดือดนัน แลกปั๋นยื่นหื้อ
กันต๋าวันใส ลงไปบ่ดื้อ ลับดอยนั้นรือ จ้วดจ๊า

จิ๊ไฟส่องต๋าม โคมลานไฟฟ้า แสงสีส่องหล้า ใสดี
ไฟสีขีดไว้ ส่องหน้าสาวจี๋ เขียวขาวแดงมี เป๋นดีใคร่จว้า
จั้กพ้ายกิ๋นบ๋อ โดนเคราะห์สิบห้า เสียแบ้งค์เงินตรา เดือดกุ๊ม

ลูกเอี่ยวมาหา ลูกวาบัวยุ้ม สิบเอ็ดอยู่หั้น รำคาญ
พ่องสิบสองจั้ก หมายจักเอาหวาน ซ้ำเจ็ดบัวกัน โดนต๋ายบ่หย้าน
เรื่องก๋ารพนัน หากมีหลายถ้าน ฝูงนักเลงมัน ชอบนัก

กันผู้ใดหิว ก็แอ่วไปลัก ได้หลายบาทหั้น สตางค์
พ่องก็หิวแล้ว หมดเสี้ยงขำป๋าง แอ่วขอสตางค์ แป๊ะกิ๋นข้าวต้ม
พ่องแป๊ะพ่องขอ จิ๊นยำปล๋าส้ม ปอกิ๋นเอาลม ตุ่นต๊อง

เหล้นหกคะเมน หากมีพร่ำพร้อม ไต่อ้อมเจือกหั้น เจิงฮาว
ตบมะผาบฟ้อน อวดอ้อนนางสาว ฝรั่งแกมลาว เจ๊กจีนต่องสู้
ร้อยเอ็ดภาษา เข้ามาจุผู้ เต๋มข่วงเจยจู นอกคุ้ม

ปิณปาทย์นนถี ต่อยตี๋ตะตุ๊ม ตี๋มะผาบเข้า เจิงลาว
ฟ้อนม่านฟ้อนเงี้ยว จีบเกี้ยวสาวๆ พ่องถือดาบยาว ผัดผายสอดดั้น
ฟ้อนมโนราห์ ปุ๋นแยงหลายถ้าน ยกมือเหวี่ยงบาน อ่อนเนื้อ

พวกหมู่ละคร หากมีหลายเจื้อ เรืองเรื่อเสียงก้อง ฮำเพลง
จับหล้างพ่องนั้น นุ่งผ้าโต๋งเต๋ง สลิดฮ้องเพลง แต่งเจ๋งหลายถ้าน
บ่ใจ่ขัดแป๋ง แสร้งแจ๋งกำต้าน หากมีมานาน ก่อนนั้น

ผิดจากสมัย บ่าเดี๋ยวหลายจั๊น บ่เหมือนก่อนอั้น โบราณ
ละอ่อนเดี๋ยวนี้ เขาบ่สนก๋าร เรื่องก๋ารปอยงาน บ่ผันเข้าใกล้
เขาชอบปากั๋น เข้าหวันไจ้ไจ้ ผับบาร์เพลงไทย ดิ้นแด๊น

มั่วสุมสูนกั๋น สูนอันกั่งแก๊น เนืองแน่นกั๋นเข้า เทคบาร์
ตางวัดละไว้ บ่ใกล้เข้าหา ปุ๋นเวทนา โลกาปั่นบ้า
ก๋าละสมัย เมืองไฟฮ้อนหน้า เป๋นยุคโลกา ภิวัฒน์

ละอ่อนบ่าเดี๋ยว เขาบ่เข้าวัด เขานัดกั๋นเข้า ผับบาร์
เป๋นห่วงแต๊ๆ ป้อแม่เขาหนา ลูกหลานจายรา บ่ปิ๊กมาบ้าน
กึ๊ดไปกึ๊ดมา เป๋นดีใคร่หย้าน สมัยปาปาน ถึงยุค

กลั๋วความโก๋ลา จะปาฮ้อนลุก เป๋นปุ้กว่าอั้น คนพาล
บ่ใจ่ม่อนน้อย แสร้งถ้อยป่าวขาน ย้อนในดวงมาลย์ ปาปานยู้อู้
ม่อนขออภัย ตี่ไขกำอู้ ลางเตื่อบ่ดู ก๋าละ

สิบนิ้วไหว้สา ขมาสัพป๊ะ โตสะอย่าได้ โก๋ธา
ม่อนข้าสูมา โตสาโทษตั้ง ขอจบเอวัง มอกอี้ก่อนแล นายเฮย....

[เครือออน]

ก๋าลสมัย ในบันเฮานี้ ยังเป๋นมอกอี้ เนอพี่หรรษา
เลยจากนี้นั้น สักปันวัสสา ไค่หันแต๊นา โลก๋าโลกใต้
อันมนุสสา ใผหาบอกได้ สูงต่ำเปียงใด กี่นิ้ว

บะแคว้งบะเขือ ตกเครือเป๋นฮิ้ว จะได้สิแหม้น กิ๋นกา
อยู่ห้างอยู่ฮ้าน อยู่บ้านเคหา ขุดฮูอยู่กา กะว่าอยู่ถ้ำ
หมู่คนญิงจาย ซอบใจ๋ก็ปล้ำ เหมือนสัตว์มันทำ กั๋นนั้น

อันสัตว์หน้าขน ก๊าบคนมากั๊น สัตว์กิ๋นคนอั้น ก่อจา
อันว่าโลกฮ้อน ฮ้อนกี่องศา น้ำในโต้งนา คงหาบ่ได้
จักมีก่อจา วัดวาที่ไหว้ คงปล่อยเป๋นไป วัดร้าง

องค์พุทธเจ๋ดีย์ คงมีคนม้าง เพื่อจักก่อสร้าง คลับบาร์
ดอกเตอร์ทั่วท้วน ล้วนได้ศึกษา โลกโลกียา หาธัมม์บ่ได้
อู้เถิงธัมมา ประชาบอดใบ้ ศีลธัมม์อย่างใด บ่ฮู้

ขอตั้งคำนำ ถามในกระทู้ ขอใผช่วยอู้ ตอบคำ
จบลำนำ ไว้เปียงเท่าอี้ เท่านี้ขอวางลง ก่อนแลนายเหย.

[หรรษา]

ห้าปันวะสา ปราชญ์จ๋ากล่าวไว้ สิ้นพุทศาสน์ได้ ห้าปันดีหลี
สมัยเดี๋ยวนี้ เข้ามาบ่หนี กึ่งป๋ายปอดี โลกีเป๋นอี้
สองห้าสามสาม ติดต๋ามมาหนี้ มนุษย์โลกี วุ่นว้า

ยังเดือดฮ้อนกั๋น คนธรรม์ถ่อยจ๊า เต๋มซ้าตั่วบ้าน เมืองเฮา
กึ่งห้าปันแล้ว ยังยุ่งก๋วนเก๋า บ่อยากจะเดา ถึงวันปายหน้า
ละอ่อนสิบสอง สิบสามสิบห้า เอาผัวแล้วกา เป๋นปุ้ก

สิบสี่น่ากลั๋ว มีผัวซ่อนซุก สนุกเสพสร้าง ก๋าเม
เรื่องศีลตางวัด ห่างปั้ดหันเห เอาผัวเอาเมีย กั๋นเหียหมดเสี้ยง
วันหน้าควายหลวง ขี่หลังนกเอี้ยง บ้านนอกเป๋นเวียง ครึกครื้น

ถนนเตียวเดิน เขาบ่ย่ำปื๊น บินขึ้นขี่หั้น ยวดยาน
พระเณรเถรไท้ ครูบาอาจ๋ารย์ บ่เข้ากราบวาน ตุมบันนั่งก้ม
จั๊กกิ้มเอาเสือ มาแป๋งจิ้นส้ม จั๊กก่าปล่อยลม เดือดซ้าว

ปล๋าดุกปล๋าหลิม ขึ้นต้นบ่าป๊าว ปล๋าขาวนั่งไห้ นอนคราง
หอยโข่งขี่จ๊าง นั่งฝนยาขาง จาวบ้านแม่วาง ต๋ายกลั้นน้ำอ้อย
เขียดไปซื้อแหวน มาแขวนนิ้วก้อย เป๋นดีใคร่กอย ผ่อล้ำ

จั๊กก่าดาปอย บอกหอยไปก๊ำ สนุกม่วนต้อง ลือนัน
นิมนต์เอาม้า มาฮับตานกั๋ณฑ์ ไก่เป๋นตุ่มคัน เป็ดเป๋นตุ่มก้น
หมู่แต่งงานแมว บอกแหลวและอ้น โห่กั๋นดั่งคน ระทึก

ขี้คู้ขี้เดือน เหงื่อปังพึกพึก มายกไหข้าว สาลี
อี่วอกขี่จ๊าง มาขุดกิ๋นปลี๋ อี่โกนางนี ไปแอ่วกาดหมั้ว
ควายแม่หำยาน กานกิ๋นข้าวคั่ว ของบ่เกยมี ป๊อยฮู้

หนูลักกิ๋นเสา กล้ากิ๋นกระทู้ มันผิดแบบหั้น โบราณ
บ่อยากเดานัก สมัยหน้าก๋าล มันผิดโบราณ เปลี่ยนก๋าลปายหน้า
บ่าเดี๋ยวกึ่งป๋าย บ่าดายเจ้าข้า จะถึงก่อจา ปี้น้อง

ห้าปันวะสา นั้นนาเดือดป๊อง แซ่ซ้องเดือดไหม้ โลกันต์
บ่อยากพนัน เดากั๋นวันหน้า ปล่อยต๋ามโลกา ไปเต๊อะต่านเฮย.....

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

ค่าว รอสาวซาวสี่ปี๋ป๋าย
แต่งโดย หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน 12-2-53

เดือนกุมภาพันธ์ เหมันต์เคลื่อนค้าย สามระดูได้ ก๋ำหนดไว้หนา
คิมหันต์หน้าฮ้อน มีนาเมษา พฤษภามิถุนา เลื่อนถลาเข้า
ไปสู่หน้าฝน เวียนวนไต่เต้า ตราบเต๊ากันยา จากย้าย

จากนั้นต่อไป ก้อได้ปิ้กหว้าย ค้ายมาสู่หน้า เหมันต์
เป๋นไปดั่งนี้ ต๋ามตี้กล่าวขาน ตุ๊กสุขสำฮาน มีกั๋นจุ้ผู้
กึ้ดไปกึ้ดไป ใจ๋ยังหลิ่งหลู้ กึ้ดเถิงความเดิม ก่อนนั้น

ซาวสี่ปี๋ป๋าย หัวใจ๋สะย้าน ย้อนเขาจากละ เฮาไป
ซาวปี๋บ่หว้าย จากลับดับหาย ละหื้อป้อจาย กล๋ายเป๋นบ่าวเฒ่า
ซาวปี๋ผ่านมา อุราหมองเศร้า ย้อนฮักของเฮา ฮักแต้

สิบสองคูณสอง ตี้ต้องพ่ายแพ้ บ่ฮู้จะแก้ อย่างใด
ซาวสี่ปี๋แล้ว บ่จ่างแก้ไข จะยะอย่างใด เครือออนป้อเจ้า
ภาพในภวังค์ ยังฝังยังเฝ้า ฮักเก่าของเฮา เปล่าว้าง

ปี้หน้อยหรรษา ข้าฯขอไขง้าง ความฮักเริ่มสร้าง มีมา
ต๋อนอายุนั้น สิบสองวะสา ส่วนน้องปิมปา สิบปี๋เนอเจ้า
เฮียนฮ่วมโฮงเฮียน เยียะนาปลูกข้าว เลี้ยงงัวเลี้ยงควาย ต๋ามติ้ด

จ๋นจบประถม เหมือนลมเปลี่ยนทิศ น้องเจ้าเฮียนฮ่ำ มัธยม
ส่วนตั๋วปี้นั้น ฐานะบ่สม ไปเป๋นขะโยม บวชเป๋นพระน้อย
บวชฮ่ำบวชเฮียน ป้ากเปียรต๋ามถ้อย นักธรรมบาลี ฮีตพระ

ศึกษาเฮียนไป อยู่ในพุทธะ บ่ละตางโลก ตางธรรม
เฮียนตางธรรมนั้น ได้เปรียญสาม มอกดีมอกงาม มหาเจิดจ้า
ส่วนตางโลก๋า จบมอศอห้า เปียรพยายาม มานะ


ได้แปดวะสา สิ๊กลาจากพระ อายุก้อได้ เกณฑ์การ
อาสาสมัคร เข้าเป๋นตะหาร อยู่ได้เมินนาน สองปี๋ขวบเข้า
ป้นเก๋ณฑ์ออกมา ถามหาน้องเจ้า ฮู้ว่าคนงาม พรากฮัก

เจ้าได้กู้แปง เป๋นผู้พิทักษ์ เป๋นสันติราษฎร์ ของไทย
แต่ดับจีวิต สิ้นชีพตักไส ปล่อยหื้อดวงทัย ได้ฮ้างได้หม้าย
ปี้ไคร่ไปหา แนบจิตชิดใกล้ ใจ๋บ่ด้านอาย เปื้อนพ้อง

กลั๋วเขานินตา กล่าวหาว่าน้อง บ่ครองต๋ามฮีต แนวฮอย
นินตาว่าฮ้าย ผัวต๋ายถ่ายถอย ความฮักล่องลอย จอยจู้สู่บ้าน
จึ่งต้องตัดใจ๋ บ่ไปเกี่ยวป้าน หันหลังซมซาน หลีกลี้

จากวันนั้นมา จ๋นถึงวันนี้ ซาวสี่ปี๋เข้า เลยไป
ทราบข่าวว่าน้อง ไปอยู่ตี้ไกล๋ แดนซามูไร อยู่ไกล๋บ่น้อย
ส่งค่าวกล๋อนสาร กำหวานค่าวสร้อย ฝากสายลมลอย ไอน้ำ

ฝากหื้อสาวไทย ตี้อาลัยล้ำ น้องทำงานปุ้น เป๋นใด
วันนี้ตั๋วน้อง สี่ห้องหัวใจ๋ มีไผตางใน ไค่ฮู้ชัดแจ้ง
ความห่วงอาลัย บ่หายเหือดแห้ง รอคอยจ๋อมแปง ตั๋วน้อง

จึ่งฮ่ำค่าวไจ ระบายฮ่ำฮ้อง ไปถึงแห่งห้อง ซามูไร
หื้อน้องได้ฮู้ ประตู๋หวัใจ๋ ของตั๋วคำจาย เปิดไว้รอเจ้า
จะรอคืนวัน เจ้าปิ้กคืนเหย้า กลับภูมิลำเนา เก่าเกื๊อ

แหงนผ่อเดือนดาว สกาวเต๋มฟ้า สาดแสงแหล่งหล้า สาธาร
เผียบเป๋นวิมาน ในเมืองมนุษย์ สิ้นสุดจีวา ลวดลาไปแลนายเหย..

[หรรษา]

เดือนกุมภา จาวนาเหนื่อยล้า เร่งปลูกต้นกล้า เยี๊ยะนาดอกั๋น
ปี้จายน้อยต๊ะ นั่งเพ้อเง้อฝัน ระนึกหาวัน เปลี่ยนผัน เก่าก้าน
ยามเมื่อหนหลัง เตปังแตกห้าน หวนคิดอุราณ นั่งเพ้อ

หาน้องนางสาว หน้าขาวนวลเนื้อ นั่งเหง้ออยู่หั้น กอยนาง
ซาวสี่ปี๋แล้ว ฮักยังบ่จ๋าง ยังกึ๊ดหานาง บ่จ๋างเหือดแห้ง
กามเทพเหย อย่าเลยกลั่นแกล้ง ความฮักฮอมแปง น้อยต๊ะ

ได้โปรดเมตต๋า ขุณณาอย่าละ หื้อน้อยต๊ะป๊ะ นางเลา
หื้อจายปี้น้อย หายสร้อยหมองเหงา ปอหื้อบรรเตา ความเหงาเงียบปิ้ง
หื้อหน่วยหัวใจ๋ ของจายดุ้งดิ้ง มีตี่เปิ่งปิง พ่องเต๊อะ

ความฮักนี้เหย จ่างปาหื้อเลอะ เอาเต๊อะปี้อ้าย จายเลา
เฉยๆไว้เต๊อะ อย่าเพอะหงอยเหงา สักวันนางเลา คงปิ๊กมาบ้าน
เอาจิตใจ๋ตั๋ว บ่กลั๋วบ่หย้าน ปล่อยหื้อสำฮาน พักไว้

เอาตั๋วเอาต๋น เยี๊ยะก๋ารสอดไซ้ หากิ๋นเลี้ยงไส้ เป๋นวัน
คงบรรเตาตุ๊กข์ ตี่ซุกใจ๋ตั๋น บ่หื้อมันงัน เวียกก๋ารรอถ้า
ถ้าเมาหากั๋น สักวันเป๋นบ้า นั่งเศร้าอุรา กึ๊ดนัก

หากวาสนา จายราจะฮัก ทิ้งไว้สักพัก คงมี
บุญเหยจ้าดแล้ว ตึงบ่ห่างหนี จะบันดาลดี ป๊ะศรีกู่ข้าง
หากบุญเฮามี คงสมใฝ่อ้าง ปล่อยเต๊อะปล๋งวาง ละไว้

เอาก๋ารเอางาน โททำเซาะไซ้ หาแฮงเลี้ยงไส้ เต๊อะนาย
ม่อนมาบรรยาย ขยายเต่าอี้ เต่านี้ลวดลาไป ก่อนเนอ......

[ล้อเลี่อน]

อ้ายบ่าวเวียงต๋าน ฝากสาส์นสาระ ปี้อ้ายน้อยต๊ะ อ้กบ่ะแหลกเหลว
ซาวสี่ปี๋ป๊น ฮักหล่นหลุดเกี๋ยว ไปอยู่โตเกียวบินเดี่ยว ลับฝ้า
เปิ้นเอาหัวใจ๋ ไปบ่ งว้ายหน้า ปล่อยหื้อจายรา อ้างว้าง

ความฮักระเหย เหมือนเหมยน้ำค้าง เหมือนแก๋งกะด้าง ค้างคืน
ต้มยำไก่ฟ้า จายถ้ากิ๋นกื๋น บ่ตันได้ลืน ตกพื้นข่วงบ้าน
เอ็นดูหัวใจ๋ อ้ายน้อยเสี้ยงถ้าน มานั่งปุ๋มยาน เติ้บเยิ้บ

เอาแต่โศกศัลย์ ใจ๋มันอินเลิฟ หลายปี๋ผ่านป้น ยาก ลืม
มอบความฮักแท้ กับแม่ทรงอื๋ม เหมือนน้ำเซาะซึม ยากจะลืมได้
ฮักแรกนั้นมัก จะฮักเข้าใส้ ย่อมจะเป๋นไป เยื่องนี้

ล้อเลื่อนล้อไหล ขอไขบอกจี๊ ว่าฮักแบบอี้ ดีนา
บ่หวังเป๋นจู๊ เป๋นกู้กะหลา บ่หวังได้มา เป๋นขาคู๋ข้าง
บ่หวังจะเฉือน หื้อเดือนบิ่นบ้าง แต่หวังหื้อนาง พบสุข

ฮักต้นสลาย ฮักป๋ายสนุก มีตุ๊กอยู่บ้าง จ้างมัน
ฟ้าดินจุ๋งจั๊ก ผลักสู่สวรรค์ ต้องมีสักวัน ป่ะมันจ๋นได้
ความฮักความหลัง บ่หวังอยู่ใกล้ ส่งใจ๋อาลัย ปอแล้ว

บุพเพนำพา บ่คราคลาดแคล้ว หากเป๋นเพื่อนแก้ว คู่คิง
คงพบคู่อิง มาพิงแนบข้าง สักวันหน้อยเหย…

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

ค่าว ผะโยจะนะวาทะค่าวจ๊อย
โดย.หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน
กำอู้กำจ๋า ภาษาค่าวจ๊อย เสียงต๊ะปี้หน้อย เหมือนอ้อยสูนต๋าน
สัพเพเหระ หน้อยต๊ะเวียงต๋าน รายก๋ารรายวัน ค่าวฮ่ำค่าวสร้อย
ค่าวฮักค่าวไจ ค่าวจังตอบถ้อย ลองมาฟังกอย ผ่อเต๊อะ

วิทยุชุมชน สถานีเฮาเน้อ บ่ได้เพ้อเจ้อ รำพัน
ท้องถิ่นนาล้าน เมืองยาวแม่สัน เอฟเอ็มรายวัน เก้าห้าเจ็ดห้า
เวลาสิบโมง ถึงเตี้ยงเน้อข้าฯ อังการ-ปุ้ท-ผั้ด อย่าล้ะ

เรื่องราวคนเมือง นาวเนืองซะป๊ะ ต๋ามฮีตต๋ามถ้อย โบราณ
ฮีตเก่าเฮานั้น ผูกพันธ์ประสาน เป๋นเก๊าต๋ำนาน เป๋นฐานต่อถ้อย
กำเต๊าะเปิงปาว บ่าวสาวจ่องห้อย กำสอนฮีตฮอย เก่าเกื๊อ

เป๋นศาสตร์เป๋นศิลป์ ถวิลจ้าดเจื๊อ ขอจ้วยกั๋นเอื้อ อาทร
ถึงบ่ชอบมั๊ก ค่าวฮ่ำกำกล๋อน ม่อนขอวานวอน ลองฟังตี้หนี้
ลองเต๊อะลองฟัง ดังได้กล่าวจี้ ความสุขมากมี เต๋มร้อย

ยามตุ๊กเปปัง ฟังเสียงปี้หน้อย ฮ่ำค่าวกล่าวถ้อย บรรยาย
เมื่อยินฟังแล้ว ความตุ๊กจ๋างหาย จักผ่อนแคลนคลาย หายไปหม้ดเสี้ยง
อารมฌ์บ่ดี สูบมูลีกับเหมี้ยง ฟังเสียงกำซอ ค่าวจ๊อย

วันใดขายของ ได้ก๋ำไฮน้อย ลองฟังค่าวสร้อย กำซอ
เหมือนได้เงินล้าน จื้นบานแต้หนอ ลองฟังผ่อลอ ค่าวซอปี้อ้าย
เจ็บน่องปวดหลัง เมื่อฟังค่าวไจ้ มันก่อยหายไป จ๋นซ้อย

กิ๋นข้าวบ่ลำ จ๋างปากส้อยล้อย น้ำหนักลดน้อย ถอยลง
ฟังค่าวหน้อยต๊ะ ปาใจ๋ไหลหลง ลืมอิ่มลืนลง กิ๋นได้ไหลหล้อง
เจ็บต๋าปวดหัว เจ็บตั๋วปวดต๊อง ก้อลองมาฟัง ปี้หน้อย

แม้นว่าเสียใจ๋ อาลัยหยดย้อย ฮู้สึกต่ำก้อย ดวงทัย
หนาวๆฮ้อนๆ เหนื่อยอ่อนหัวใจ๋ ผ่อไปตางใด มืดไปทั่วด้าน
ฟังต๊ะเวียงต๋าน ฮ่ำสานตอบถ้าน ใจ๋จื้นเจยบาน หนาครับ

หากยังบ่หาย ต่อสายโทรศัพท์ อู้จ๋าปี้หน้อย สักกำ
แฟนค่าวตี้ฮัก แฟนคลับประจ๋ำ จ้วยกั๋นแนะนำ มาฟังค่าวก้อม
มาจ้วยส่งเสริม มาเจิมมาต้อม ปากั๋นรวมฮอม จ้าดเจื้อ

ทั่วถิ่นล้านนา เจินมาฟักเฟื้อ รวมใจ๋ใฝ่เอื้อ ค่าวซอ
ชุมชนวิทยุ คนเมืองเฮาหนอ หน้อยต๊ะจะรอ แฟนค่าวทั่วหล้า
ตี้คลื่นเอฟเอ็ม เก้าห้าเจ็ดห้า ชุมชนล้านนา ปล่าวฮ้อง

ข้าฯขอวันตา เอิ้นจ๋าฮ่ำฮ้อง กล๋อนสารตอบถ้อง พรรณา
ป๊ะกั๋นวันนี้ ยินดีแต๊หนา เตรียมค่าวซอมา อู้จ๋าไหลหล้อง
ค่าวก้อมค่าวสาน ปันหวันเกี่ยวข้อง ปี้น้องลองฟัง ผ่อเต๊อะ

ผะโยจะนะ วาทะค่าวสร้อย เสียงต๊ะปี้หน้อย บรรยาย
มีตึงสาระ ประโยชน์ก่อหลาย ขอจบค่าวไจไว้เพียงเต้าอี้ ก่อนแลนายเหย.

[เครือออน]

อ่านจบค่าวไจ ไปเมื่อตะกี้ ข้าแสนยินดี ยิ่งล้ำ

ม่วนอกม่วนใจ๋ ใผใผก็ย้ำ จุ้แห่งทั่วก้ำ พร่ำวอน
หมู่เฮาจาวนี้ เมธีคำกล๋อน หลายเมืองนคร จักย้อนฮีตห้าง
จักปากั๋นแป๋ง ช่วยกั๋นแต่งสร้าง ฮีตฮอยเฮาตาง นาล้าน

จักฟื้นคืนบัน หื้อมันสะต๊าน ไปทั่วเขตบ้าน เหนือเฮา
ล้านนาเฮาไซร้ จักได้บ่เหงา คนเมืองบ้านเฮา สู้เขาหื้อได้.

[หรรษา]

ของดีเมืองเหนือ ดีเหลือเมืองใต้ คือค่าวซอใย เก่าเนิ้น

เอามาขัดสี บ่หื้อมันเคิ้น ป่าวเอิ้นตั่วหน้า ล้านนา
หื้อเอามาใจ๊ ก๊อนไก๊ฮักษา ของเก่าล้านนา ฟื้นมาส่องหล้า
หื้อมันขยาย แพรไปตั่วหน้า ของดีล้านนา สง้า

น้อยต๊ะเครือออน เข้าซอนบ่จ๊า ลุงล้อเลื่อนหน้า ขับไป
เพลงซออ้ายป๊อบ มอบก๋ายและใจ๋ เขียดด้องอ้ายนาย ถวายค่าวสร้อย.

[ล้อเลื่อน]

ยังมีแหมหลาย ตี้หายไปจ้อย บ่เหลือแม้ฮอย หม้ดหลึ้ง

คารมหวานๆ น้อยหนานเคยซึ้ง เหมือนข้าวเหนียวนึ่ง ติ้ดมือ
เปิ้นไปหายหน้า เหลือก้าหนังสือ อ่านจ๋นสะดือ กั๊ดลมปู้จู้
ก่อนนั้นเกยมา อู้จ๋าชอบสู้ บ่าเด่วนี้ครู หายแส้ป

ท่านพูนอุดม หันเข้ามาแป๊บ แล้วแอบปัดก้น หายไป
จั๊กกิ้มจี้กุ่ง มัวยุ้งตี้ไหน มองพิมพ์บ่ไจ หายไปเหียจ้อย
เฒ่าค่าวก็หาย ปล่อยจายละห้อย บ่หันมากอย ข้องแวะ

ก่อนได้วอนวาน อาจ๋ารย์ชี้แนะ ก๋ารเขียนแต่งแต้ม ค่าวซอ
บัดเดียวเดี๋ยวนี้ หายไปไหนหนอ สบายดีบอ ส่งข่าวสักหน้อย

[หน้อยต๊ะ เวียงต๋าน]

สามปีที่ไร้นาง
ยามตะวันแดง อ่อนแสงลงแล้ว สีทองผ่องแผ้ว หันแล้วดีใจ๋
รวงข้าวโก่งก๊อม สีทองผะก๋าย ส่องแสงยองใย ไคว่ไปทั่วบ้าน
ข้าวไฮ่ข้าวนา เวียนมาครบขั้น เถิงเติงเวลา เกี่ยวมัด

นาเปิ้นนาเฮา ข้าวสารพัด สีเหลืองเผียบได้ ดั่งทอง
ผ่อไปหันนก จับอยู่กู้สอง มันมีกู้ปอง หม่นหมองใจ๋ข้า
ตั๋วหนึ่งบินไป ตั๋วสองรอถ้า มันก้อปิ้กมา ฮ่วมพัก

ลมหนาวเจยมา ปั้ดปาความฮัก ของน้องกับอ้าย จากไป
หัวใจ๋ชอกช้ำ เมื่อฮักจ๋างหาย ร่างก๋ายของจาย เหมือนโดนไฟจี้
เหมือนโดนมีดสับ จิตใจ๋ป่นปี้ โศรกตุ๊กทวี ฮ่ำฮ้อง

เสียบกั๊ดตางใน เหมือนไฟสุมต๊อง ปี้ฮ้องฮ่ำไห้ โสกา
เหมันต์ผ่านป้น สามหนแล้วหนา เป๋นสังใดจา มาลืมบ่ได้
ฝนหนาวฮอดแล้ง เปลี่ยนแปลงใจ้ๆ แต่ฮักป้อจาย ฮักแต้

วันเดือนเปลี่ยนไป บ่มีเที่ยงแท้ ความฮักจริ๋งแน่ ต่อนาง
ฮักของจายนี้ บ่มีหายจ๋าง บ่มีเลือนราง ต่อนางฮ่างน้อย
มันเป๋นต้นไม้ บ่ใจ้หญ้าอ้อย ยามลมปั้ดจอย อ่อนโน้ม

หมั้นคงดั่งดอย บ่มีต้าวล้ม ซื่อตรงต่อน้อง หน้ามล
เถิงเมฆบนฟ้า ก๋ายมาเป๋นฝน จิตใจ๋หมั้นคง เวียนวนแต้เจ้า
ปลูกผักปลูกแต๋ง ถั่วแฟงบ่าเต้า สามหนเนินเนา เปล่าม้าง

ผ่านมาสามหนาว ขาดสาวอิงข้าง ปล่าวเปลี่ยวอ้างว้าง เย็นวอย
หัวอกเหว่ว้า หน้าต๋าเหงาหงอย หนาวเย็นจอยวอย ต่ำก้อยโศรกไหม้
รอถึงวันนี้ สี่ปี๋เข้าใกล้ ไปอยู่ตางใด เล่าน้อง

ทุกวันเวลา หัวใจ๋ฮ่ำฮ้อง อยู่หนแห่งห้อง ใดจา
ยินเสียงอ้ายแล้ว ปิ๊กมาเต๊อะหนา อยู่ตางใดจา จุ่งปิ๊กมาบ้าน
ฮักของปี้นี้ บ่มีหยังกั้น แม้นทุกคืนวัน ผ่านพัด

หน้าหนาวเข้ามา ฝนลาพรากปั๊ด เหยียบย่ำใจ๋อ้าย ตึงวัน
ผ่อหันหมู่นก มันบินผกผัน ปิ้กคืนยังฮัง ยังหอแห่งห้อง
กึ้ดเถิงตั๋วนาย บ่หมายเกี่ยวข้อง จายตี้รอนาย น้องฮัก

จะเป๋นสันใด ใจ๋จายแน่นหนัก จักเก็บมอบเจ้า ซอมพอ
ความฮักปี้นั้น หมั้นคงแต้หนอ บ่มีกดงอ เปียงปอเข้มข้น
สิ้นฝนจนหนาว สามคราวผ่านป้น สู้ทนทรมาน แต้ไซ้ร์

นาทีเวลา ห่วงหาน้องไท้ น้องบ่ห่วงข้อง ปี้จาย
สามปี๋ผ่านแล้ว เจ้าแก้วสายใจ๋ ไปอยู่ตางใด บ่ปิ้กหว้ายหน้า
น้องลืมสัญญา ของอ้ายกับหล้า สามปี๋จะคืน หว้ายปิ้ก

สามปี๋ก่าดาย เลื่อนไปติ้กติ๊ก น้องก่อบ่ปิ้ก คืนมา
เข้าสี่ปี๋แล้ว เจ้าแก้วขวัญต๋า เป๋นสังใดจา บ่ปิ้กมาบ้าน
หัวใจ๋ของจาย ฮักไผฮักหมั้น แม้นคืนและวัน ผ่านย้าย

กาว่าตั๋วนาย ได้หลงคลั่งไคล้ ไปหลงเล่ห์ลิ้น คนลวง
สูญเสียสิ่งฮัก เสียสิ่งแหนหวง เพราะหลงกำลวง ป้อจายไกล๋บ้าน
เปิ้นมีลูกเมีย เสียใจ๋เสี้ยงถ้าน ได้เวตะนา ไห้ฮ้อง

น้องเป๋นอย่างใด จะป่องจะต๊อง อ้ายจะฮับป้อง ตั๋วนาย
เจ้าปิ้กมาเต้อะ สิ่งสูญสลาย ความฮักของจาย บ่คลายจากเจ้า
ปิ้กคืนบ้านเฮา ทำนาเกี่ยวข้าว กลับภูมิลำเนา เต้อะน้อง

อ้ายจะขายควาย ปู้กิแม่หว้อง ไปสู่ขอน้อง ทรามวัย
จะขอแม่ซ้วน ไปหมั้นสายใจ๋ หื้อไปวันใด น้องบอกหื้ออ้าย
เจินดอยโต้งขาม เปิ้นมาจ๋นได้ วันขอตั๋วนาย น้องจั้น
ฮ้องมาเต้าใด บ่ไหวสะต้าน เงินทองของหมั้น คนงาม
เจินแม่น้องนิ่ม คนบ้านโต้งขาม หื้อฟ้อนงามๆ แข่งกับอุ้ยน้อย
ขอยายใจ๋ดี เปิ้นฮ่ำค่าวสร้อย กับหนุ่มเหลือน้อย หน้อยต๊ะ

จะแต่งวันใด เฮาไปหาพระ ต้านเจ้าตี้บ้าน แม่ยาม
วัดป่าปงสนุก นมัสก๋าร เปื้อหื้อสำราญ บ่ตุ้กโศรกไหม้
ขอแม่ป้าบัว บ้านแม่ยามใต้ ไปสาธยาย วันนั้น

ลมหนาวปั๊ดไป บ่ไหวสะต้าน คงสุขเตี้ยงหมั้น ตีฆา
คงได้จื้นจ้อย ม่วนงันหันสา เพราะตุ้กโศรกมา สี่ปี๋ขวบเข้า
สามปี๋ผ่านไป ใจ๋ปี้หม่นเศร้า โศรกตุ๊กทวี ฮ่ำฮ้อง

เสียบกั๊ดตางใน เหมือนไฟสุมต้อง ปี้ฮ้องฮ่ำไห้ มาเมิน
สามปี๋ผ่านแล้ว ตุ๊กคงห่างเหิน มีความจ๋ำเริญ ความฮักเตี้ยงหมั้น
หนาวฝนวนมา อุราบ่หย้าน หลอนได้สำราญ ฮ่วมน้อง

ฮ่วมสร้างวิมาน สำฮานกับน้อง สถานแห่งห้อง บ้านเฮา
จะพลิ้กแผ่นฟ้า แหล่งหล้าขุนเขา บ่หื้อซบเซา เมื่อเฮาฮักหมั้น
หื้อได้สุขบาน สำราญทั่วบ้าน จะจัดปอยงาน ฮับน้อง

จะเอาดนตรี แดนเซอร์นักฮ้อง ตึ้มีจื้อก้อง ล้านนา
หนิ้งหน่องหนอนน้อย ดีเจอู้จ๋า ของคลื่นล้านนา เก้าห้าเจ็ดห้า
อ้ายศิลป์อ้ายเชียร ฝ้ายคำน้องหล้า เจินมาทุกคน ปี้น้อง

แมนเมืองลำปาง หนุ่มน้อยนักฮ้อง ตี้จื้อเสียงก้อง ออดอ้อนเสียงหวาน
บรรยายมานัก กลั๋วฮักเปลี่ยนผัน กลั๋วบ่ยืนนาน จบสารเต้านี้ก่อนแล......

******************************************

[เครือออน]

อยู่เดียวเปลี่ยวก๋าย ปายในเหว่ว้าง บ่มีคู่ข้าง บิ่นบ้างหัวใจ๋
สาวที่หวังนั้น เปิ้นดันหนีไกล๋ ไปอยู่เจียงฮาย ย้ายเฮือนหอเหย้า
ละหื้ออ้ายหนาน ร้าวรานหม่นเศร้า เปิ้นบ่ฮักเฮา เสียแล้ว

อ้ายฮู้บ่ตัน มันเลยคลาดแคล้ว แม่ปาน้องแก้ว หนีไป
ปากก็ว่าฮัก บ่จากไปไหน แล้วเป๋นจาใด หนีไปเหียจ้อย
อนาถนักหนา ตั๋วข้าต่ำต้อย มันด้อยเงินปัน เงินล้าน

แม่บ่ปอใจ๋ ด่าอ้ายหน้าม้าน ไล่อ้ายออกบ้าน เจ้ามา
นับแต่วันนั้น บ่หันหน้าต๋า ได้แต่โทรมา อู้จ๋าเอ่ยถ้อย
ต๋อนหลังลูนมา บ่โทรหาข้อย ย้อนแม่เจ้าคอย กำชับ

แถมบ่ปอหนา แม่ปาหนีลับ ยับเจ้าไปอยู่ เจียงฮาย
ได้ยินข่าวล้า ข้านี้ใจ๋หาย เขาว่าอี่นาย จักได้ออกเหย้า
จักแต่งสามี เศรษฐีคนเถ้า อายุปู๋นคราว พ่อไท้

เปิ้นมีเข้าของ เงินทองเหลือใจ๊ แม่ได้ขับเจ้า แต่งงาน
ข่าวมาแถมแล้ว น้องแก้วใจหาญ เจ้าปลิดจีวัน ต๋ายกั๋นต่อหน้า
ข่าวดังไปไกล๋ ร้าวในใจ๋ข้า แม่นงพะงา น้องฮัก

เจ้าถูกขืนใจ๋ บ่ได้ผ่อนพัก หนักอกของเจ้า ตึงวัน
คงสุดกลั้นแล้ว แม่แก้วจ๋อมขวัญ จึงบั่นจีวา กิ๋นยาฆ่าบ้ง
ตั๋วข้าก๋ำสรด นอนขดโหล้งโหง้ง กึ๊ดปล๋งแล้วเฮา คราวนี้

ฮักกั๋นเปียงใด ตึงได้หลีกรี้ บุญมาเท่าอี้ กั๋มม์เวร
ลุกนั่งเอน เป๋นเหมือนคนบ้า เหว่ว้าร่ำรำพัน อยากกลั้นใจ๋ต๋าย.

[ล้อเลื่อน]

มะโนสลาย ภายในชำรุด เหมือนลูกมังคุต บุดเน่ามีหนอน
ต้องมาย่ำต๊อก ปล้ดล็อกลูกกล๋อน ออกพเนจร เร่ร่อนจากบ้าน
ตั๋วเดียวคนเดียว โดดเดี่ยวฟุ้งซ้าน ห่างไกล๋วงค์วาน ปี้น้อง

เยี๊ยะก๋ารในเมือง ปอเลี้ยงปากต๊อง ปอก้าเช่าห้อง เดือนเดือน
ปี๋นึ่งผ่านป๊น ตี้ใจ๋โดนเฉือน ยังบ่ลืมเลือน เพื่อนพ้องน้องข้า
ง่อมหาขุนเขา ดอกเลาดอกหญ้า เย็นลมพัดมา ไหวพริ้ว

ทั้งดอกแมงวาย ดอกฝ้ายดอกงิ้ว บานเบ่งสู้หน้า ตะวัน
ยามแลงแสงคล้อย นั่งกอยโตยกั๋น ผ่อแสงตะวัน ลับดอยกิ่วหั้น
วันนี้ตั๋วจาย เหมือนสายต๋าสั้น หันก้าตะวัน ต้กตึ้ก

ต๋อนเจ๊าก็หัน ตะวันขึ้นตึ้ก บ่งามเหมือนขึ้น ฮ่อมดอย
อยู่อพาร์ทเมนต์ ลำเค็ญเหงาหงอย คนเหมือนงานปอย ฮู้จั้กก้าหน้า
พลุกพล่านวกวล คนดีคนบ้า อยู่ฮ่วมชายคา ตี้พัก

คนฮู้จักกั๋น มีหั้นบ่นัก ถามทักกั๋นได้ เป๋นคน
คนบ้าคนโม้ ดูโก๋ลาหล มันอลวน เหลือจะทนได้
ทนมาเป๋นปี๋ วันดีวันไข้ ตับใต๋เครื่องใน จ๊ำหม้าน

ค่ำคือหลั้บไหล หัวใจ๋สะท้าน ฝันหาแต่บ้าน กู้คืน
เมื่อใจ๋เหว่หว้า บ่กล้าจะฝืน ใจ๋มันบ่ยืน ใคร่คืนเมือบ้าน
หัวใจ๋อ่อนเพลีย ระเหี่ยเสี้ยงถ้าน ขอคืนบ้านเฮา ก่อนเต๊อะ

บ่ขอนั่งหาว เหมือนคนง่าวเซ๊อะ ปิ๊กเต๊อะปิ๊กบ้าน เมืองเฮา
คืนสู่กิ่วก๊อม สู่ฮ่อมขุนเขา ดีกว่ามาเซา ในเมืองคนบ้า
ต้องขอสูมา ลุงอาน้าป้า ตี้หนีหน้ามา วันนั้น

บ่ได้บอกไผ หัวใจ๋มันรั้น ใจ๋มันกึ๊ดสั้น ล้ำไป
เมื่อเสียของฮัก ฮู้จักทำใจ๋ ก็คงบ่ไป บ่ไกล๋ห่างบ้าน
กึ๊ดได้ใจ๋ปล๋ง คงบ่ฟุ้งซ่าน กึ๊ดว่าหื้อทาน คนฮัก

อิ๊ดใจ๋อิ๊ดก๋าย จายขอยั้งพัก หักใจ๋ป่นปี้ ลำพัง
เอวังชีวิต คิดสู่บ้าน คืนดอย...

[หน้อยต๊ะเวียงต๋าน]

รักนี้มีกรรม

เกิดมาจ้าดนี้ ปี้มีบาปก๋ำ มาไล่ต๋ามตัน ได้ตุ้กโศรกไหม้
ความหวังปังลง สับสนฮ่ำไห้ วิมานทะลาย ต้าวล้ม

ยินเสียงคนดี ใจ๋ปี้อ่อนโน้ม เมื่อฮักบูดส้ม บาปนำ
ฮักสองเฮานี้ มันมีบาปก๋ำ มาครอบมางำ มาค่ำเข่นฆ่า
จ้าดเจื้อตระกู๋ล ของน้องกับข้า ห่างกันดั่งดิน กับฟ้า

สูญสิ้นสิ่งหวัง ผุพังอ่อนล้า เวรก๋ำของข้า ใดจา
น้องฮู้ก่อน้อง ปี้ฮ้องโหยหา กู้วันเวลา กึ้ดหาแต่เจ้า
ปิต๋ามารดา วงศาน้องเหน้า ตางฝ่ายนงเยาว์ หาญหัก

เปิ้นกั้นเปิ้นขวาง เปิ้นลากเปิ้นจั๊ก เปิ้นปิ้ดเปิ้นกั้น ฮักเฮา
เปิ้นบีบเปิ้นกั๊น จ๋นฮักเหี่ยวเฉา น้ำต๋าซึมเซา แต่เฮาฮักหมั้น
วันเดือนเลื่อนไป ใจ๋ปี้บ่หย้าน จะฮักนงคราญ อย่างนี้

บ่มีเลือนลาง หายจ๋างหลีกลี้ ความฮักของปี้ นิรันด์
บ่ห่างจากย้าย วอดวายเปลี่ยนผัน กึ้ดหาตึงวัน ผูกพันธ์หน่องเหน้า
จะอยู่ใกล้ไกล๋ ใจ๋ก๋ายโศกเศร้า บ่ลืมลำเนา จู้ฮัก

จิตและวิญญาณ หมั้นคงแน่นนัก อารักษ์เทพเจ้า วันตา
เจ้าป้อติ๊บจ้าง เจ้าประตู๋ผา ขอฮักคืนมา ข้าฯสากราบไหว้
เจ้าป้อขุนต๋าน อยู่ฐานถิ่นไกล้ เต้พสถิตใน จั้นฟ้า

เป๋นเสียงคร่ำครวญ ของคนเหว่ว้า ไหว้สาป้อเจ้า ปายบน
ฐานะยากไร้ ความตุ้กความจ๋น เยียะหื้อใจ๋คน สับสนหม่นไหม้
ยาจ๊กเศรษฐี คนดีคนใบ้ สับสนวุ่นวาย หน่ายจ๊ะ

ต่างก้อเป๋นคน เถิงต่างฐานะ เลือกเกิดบ่ได้ เมืองคน
เมื่อเกิดมาแล้ว ด้วยเหตุด้วยผล ข้าฯขอบานบน จ้วยดลฮักข้าฯ
ได้ฮักสายใจ๋ กุ้จ้าดปายหน้า ขอผาถนา ท่านไท้

อย่าได้วกวน สับสนยากไร้ ความฮักอย่าได้ มีมาร
ขอสองเฮานี้ อย่ามีหมองผลาญ หื้อสุขสำราญ เบ่งบานเจิดจ้า
ฮ่วมหมอนนอนเตียง เคียงคู่น้องหล้า จวบจ๋นจีวา มอดดับ

จ้าดนี้จ๋ำยอม จ๋ำฮอมจ่ำฮับ ตีบกั้บในห้วง ฤดี
หวังไว้จ้าดหน้า สำราญสุขขี ความสุขมากมี ตึงปี้ตึงเจ้า
เก็บฮอมหัวใจ๋ ไว้หลอมหล่อเบ้า หลอมรวมเกี่ยวปัน ผูกมัด

จ้าดนี้ขัดสน ความจ๋นเตี่ยมซัด มาพรากบั่นตัด ฮักเฮา
บ่มีจ้างม้า งัวควายเหมือนเขา เยียะหื้อฮักเฮา ถูกเขาขวางกั้น
ปี้จะทำบุญ หนุนนำต๋ามขั้น กู้ทุกคืนวัน ค่ำเจ๊า

ฮักนี้มีก๋ำ ลำเนาแต่เก๊า ของปี้กับเจ้า มีมาร
ปี้ขอสาบนบาน ได้ป้บป๊ะน้องหล้า บนจั้นฟ้าวิมานเมืองสวรรค์ แลนายเหย...

[เครือออน]

หัวอกสั่นไหว หัวใจ๋สั่นยัวะ หันใจ๋นะจ้ะ หน้อยต๊ะเวียงต๋าน
อ่านบทค่าวจ๊อย ที่น้อยขับขาน ฮักเปิ้นมีมาร สงสารแต๊ใบ้
ฮ่างแค้วสาวเหนือ ฮ่างเครือสาวใต้ ก็หนีต๊ะไป เสี้ยงลึ้ง

ฮักต๊ะบ่หวาน ฮักกั๋นบ่ซึ้ง ฮักมันบ่ดึ้ง ตรึงแด
หัวอกต๊ะไซร้ เต๋มไปด้วยแผล ตั๋วสาวบ่แล แม่สาวบ่สู้
ตั๋วต๊ะพ่อจาย หัวใจ๋หลิ่งหลู้ สาวบ่เอ็นดู หน้อยต๊ะ

สาวฮักบ่จริ๋ง มาทิ้งขว้างละ หน้อยต๊ะหม่นเศร้า ดวงมาลย์
จ่มเป๋นค่าวจ๊อย ละห้อยสงสาร หัวอกแหลกลาน ป๋านจักด่าวดิ้น
มานึกเถิงเฮา ตั๋วเก่าก่อนกิ้น เกยเศร้าเหงาจินต์ มาแล้ว

มันกึ๊ดบ่ตก เหมือนนกถูกแฮ้ว ยิ่งดิ้นยิ่งแป้ว หมดแฮง
เหมือนดวงอาทิตย์ มืดมิดดับแสง ตั้งเจ๊าฮอดแลง หน้าแห้งหม่นเศร้า
บ่สนจิ๊นปล๋า อาหารคาบข้าว กำกึ๊ดมึนเมา โศกซ้อน

ตุ๊กข์ตึงก๋ายใจ๋ ไฟในเอ่าฮ้อน ตุ๊กข์ไหลหลิ่งข้อน มาเนา
ปอดีเป๋นน้อย เป๋นหนานกับเขา จึงได้สร่างเมา เอาตั๋วรอดโป้น
มันเป๋นก๋ามา ราคะเบื้องต้น เป๋นเรื่องของคน โลก๊ะ

รูปรสกลิ่นเสียง สำเนียงวาต๊ะ ผัสสะกระด้าง อ่อนนวล
มันมักออกฤทธิ์ หื้อจิตผันผวน หื้อใจ๋เรรวน หวนกึ๊ดแต่งสร้าง
เอาต๋นเอาคิง มาอิงแอบข้าง ยามม้างก็เลย เป๋นตุ๊กข์

เอาธัมม์เป๋นแนว ล้มแล้วต้องลุก อย่าตุ๊กข์โศกเศร้า เหงาเมิน
จีวิตเฮานี้ มีค่าเหลือเกิ๋น อย่าหื้อยับเยิน เมินไปเน่ออ้าย
ว้ายปิ๊กคืนหัน อย่าดันแหวกหว้าย ไปในทะเล ความฮัก

ตั๋วเฮาคือเฮา อย่าเมารูปลักษณ์ เอาธัมม์เป๋นหลัก คืนคิง
เรื่องแม่ญิง ทิ้งไปเต๊ะอ้าย คืนว้ายผ่อต๋นคิง เฮาเต๊อะอ้ายเหย.

[หน้อยต๊ะเวียงต๋าน]

เพลง ชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้
ศิลปิน จินตหรา พูนลาภ
อัลบั้ม จินตหรา ครบเครื่อง ชุดที่ 4
นอนกอดความเหงา ในวันที่เค้าไม่มา อยากโทรไปหาก็กลัวภรรยาของเธอรับสาย นอนรอความหวัง ที่ได้แค่หวังอย่างไร้จุดหมาย คนโสดก็มีถมไป ไม่รู้ทำไมต้องรักแฟนเขา
นอนกอดความเหงา ในห้องเท่า ๆ รูหนูอยากให้เธอรู้ ว่าฉันทนอยู่ อย่างคนโง่เขลา มันเจ็บเหลือเกิน มันเหงาเหลือเกินเธอรู้หรือเปล่า อยากเป็นเหมือนคนอื่นเขา ที่มีเพียงเราคงเป็นไปไม่ได้
* วาสนาเกิดมาเป็นได้แค่น้อย ชีวิตที่ยังเลือนลอย ท่องคำว่าคอยเสียจนขึ้นใจ
เมื่อเลือกแบบนี้จะทรมานก็ต้องทนไหว สิ่งเดียวที่พอทำได้ คือบอกหัวใจไม่ให้ฟุ้งซ่าน

นอนกอดความเหงาในวันที่เค้าไม่มา ช่วยเจียดเวลา ส่งข้อความมาถ้ายังห่วงกัน คงต่อชีวิต ผู้หญิงอาภัพ ได้อีกหลายวัน ถามใจแล้วยังยืนยัน ว่าชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้
(*)คงต่อชีวิต ผู้หญิงโชคร้าย ได้อีกหลายวัน ถามใจแล้วยังยืนยัน ว่าชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้

(สีเขียวแทนเสียงสามัญ)

ค่าว ชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้
โดย หน้อยต๊ะเวียงต๋าน 23-02-53

หลายวันมานี้ ปี้บ่มาหา ปี้ไปไหนกา บ่มาตี้ห้อง
ติดราชก๋าร งานหวันเกี่ยวข้อง ออกตรวจกรมกอง เคลื่อนย้าย

*นอนกอดความเหงา ในห้องเท่า ๆ รูหนูอยากให้เธอรู้ ว่าฉันทนอยู่ อย่างคนโง่เขลา
มันเจ็บเหลือเกิน มันเหงาเหลือเกิน เธอรู้หรือเปล่า อยากเป็นเหมือนคนอื่นเขา
ที่มีเพียงเราคงเป็นไปไม่ได้

ไปพักค้างคืน บ่ได้ปิ้กหว๊าย กลับมาบ่ได้ ไปนาน
ในพื้นที่นั้น สัณญาณสื่อสาร คลื่นสายรายวัน ไจ้ก๋ารบ่ได้
กึ้ดฮอดนักหนา โสก๋าหมองไหม้ ห่วงหาอาลัย มากนัก

หัวอ้กของสาว มัวเมาหลงฮัก ใจ๋สามิภักดิ์ เพียงจาย
ทั้งๆตี้ฮู้ เปิ้นมีกู้หมาย กึ๊ดแล้วดีอาย ฮักผัวจาวบ้าน
ใจ๋ก๋ายวิณญาณ สัมพันธ์ผูกหมั้น ฮักทรมาน ซ้ำซ้อน
* วาสนาเกิดมาเป็นได้แค่น้อย ชีวิตที่ยังเลือนลอย ท่องคำว่าคอยเสียจนขึ้นใจ
เมื่อเลือกแบบนี้จะทรมานก็ต้องทนไหว สิ่งเดียวที่พอทำได้ คือบอกหัวใจไม่ให้ฟุ้งซ่าน

ผ่อห้องเช่านอน เหนื่อยอ่อนสะต๊อน ยามดึ้กรุ่งข้อน ราตรี
ห้องเช่าห้องนี้ เหมือนแก้วไร้สี เหมือนเครื่องดนตรี บ่มีคนเล่น
เหมือนมีเพียงก๋าย เพียงหัวใจ๋เต้น เหมือนมีก๋ำเวร จ่องมัด

ความคิดเวียนวน เหมือนสายลมปั๊ด ผ่านไปปิ้กหว้าย คืนมา
นาทีชีวิต คิดปรารถนา เป๋นศรีภรรยา สุขขาแนบข้าง
เหมือนคนอื่นเขา บ่เหงาบิ่นบั้ง ความหวังเลือนราง จ๋างรส

ลิขิติจาต๋า ขีดก๋ากำหน๊ด ขีดเป๋นเก๋ณกฎ ต๋ำนาน
หื้อไปหลงฮัก ไปปันไปหวัน เพราะชีวิตฉัน ขาดเธอไม่ได้
ป้อฮ้างบ่าวจี๋ ตี้มีไกล๋ใกล้ บ่ฮู้เป๋นใด บ่ฮัก

ไปหลงอาทร อาวรยิ่งนัก อาลัยปี้อ้าย จายเดียว
กาว่าปี้นั้น ตัดบั่นคลายเกลี๋ยว ละหื้ออยู่เดียว ในห้องหอน้อย
หื้อน้ำต๋าปัง นอนนั่งเศร้าสร้อย ก้อจะถ้าคอย ตี้นี้

บุญวาสนา จาต๋าลับลี้ เหมือนเล่นอุ่มหลี้ เปล่าดาย
สิ่งเดียวตี้น้อง ฮ่ำฮ้องขานไข คือบอกหัวใจ ไม่ให้ฟุ้งซ่าน
*นอนกอดความเหงาในวันที่เค้าไม่มา ช่วยเจียดเวลา ส่งข้อความมาถ้ายังห่วงกัน
คงต่อชีวิต ผู้หญิงอาภัพ ได้อีกหลายวัน ถามใจแล้วยังยืนยัน ว่าชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้

หวังวันต่อไป อ้ายมาหยอกล้อ อ้ายเข้ามาง้อ สัมพันธ์
แต่ว่าวันนั้น มันเหมือนดั่งฝัน มันคงเป๋นวัน เป็นไปไม่ได้
หัวใจ๋สลาย ร่างก๋ายหมองไหม้ เมื่อถูกตุมดาย หน่ายล๊ะ

ไค่โทรไปหา กลั๋วว่าได้ป๊ะ ภรรยาปี้ฮับ ยะใด
*นอนกอดความเหงา ในวันที่เค้าไม่มา อยากโทรไปหาก็กลัวภรรยาของเธอรับสาย
*นอนรอความหวัง ที่ได้แค่หวังอย่างไร้จุดหมาย คนโสดก็มีถมไป ไม่รู้ทำไมต้องรักแฟนเขา
จึ่งต้องตัดทิ้ง ตี้กึ้ดต่อสาย หาปี้คำจาย กลั๋วไปเกี่ยวป้าน
เจ็บปวดเหลือเกิ๋น เหมือนเนินขวางกั้น ใจ๋ยังยืนยัน ฮักอ้าย

จ้าดนี้เกิดมา อาภัพโชคร้าย มีแต่หมองไหม้ ไปวัน
ถามใจ๋ผ่อแล้ว บ่มีเปลี่ยนผัน ชีวิตตึงวัน ขาดเธอไม่ได้
*คงต่อชีวิต ผู้หญิงโชคร้าย ได้อีกหลายวัน ถามใจแล้วยังยืนยัน
ว่าชีวิตฉันขาดเธอไม่ได้ แลนายเหย.

[เครือออน]

นอนกอดความเหงา วันเขาคนนั้น บ่มาที่บ้าน ละฉันง่อมเหงา
จักโทรไปหา กลั๋วว่าผัวเขา จักมาฮับเอา โทรเว้ากับข้า
นั่งนอนรอสาย จากขวายบ่ายหล้า น้องบ่โทรมา กำแล้ว

ตึงวันเจ้ามา บ่คลาคลาดแคล้ว วันนี้น้องแก้ว บ่มา
หัวอกกั้งกัด อึดอัดแต๊หนา ตั้งแต่ตะวา มาฮอดปู๋นอี้
มีโทรศัพท์ ฮับเมื่อตะกี้ บ่ใจ้นารี นาฏน้อง

เป๋นเปิ้นโทรมา ว่าจ้างตีก๊อง ไปแห่ตึ้งหม้อง งานปอย
เป๋นอี้จุ้มื้อ เยียะหื้อเหงาหงอย อ้ายลมบ่จอย คอยกึ๊ดเถิงเจ้า
มโนสลาย หัวใจ๋หม่นเศร้า อินดูตั๋วเฮา เจ้นล้ำ

คนโสดก็มี งามดีแถมซ้ำ แต่ถามใจ๋อ้าย บ่ดล
ถามหัวใจ๋ย้ำ ถามซ้ำหลายหน คนอื่นบ่เอา ขาดเจ้าบ่ได้
เยียะใดดีจา กึ๊ดหาไจ้ไจ้ จะเยียะจาใด น้องฮัก

แค่ส่งข้อความ มาถามมาตั๊ก สักครั้งก็ได้ เนอนาง
ต่อชีวิตนี้ หื้อมีความหวัง ขอบอกหื้อฟัง ขาดนางบ่ได้
ฮักคนมีผัว ตั๋วเก่าบ้าใบ้ หัวอกพ่อจาย แตกม้าง

เขียนนักเมาหัว ขอตั๋วยอบยั้ง วางลงเท่าอี้ ก่อนแล
เหงานักแก ง่อมแต๊พี่อ้าย ขอว้ายวาดวางลง ก่อนแลนายเหย.

[หน้อยต๊ะเวียงต๋าน]

เพลง :อยากเป็นคนรัก ไม่อยากเป็นชู้
ศิลปิน : ตั๊กแตน ชลลดา
อัลบัม : คนเหงาที่เข้าใจเธอ
แฟนของใครโทรมา ฝากน้ำตาไว้ที่แก้มของฉัน เขาโทรมาร้องรำพัน บอกว่าคนของฉันนั้นมีเขาเป็นเจ้าของ
เป็นแฟนของเธอใช่ไหม หรือเป็นใครถึงโทรมาเรียกมาร้อง ถ้าหัวใจมีเจ้าของ บอกตรงๆสักคำได้ไหม ไม่ต้องหลอกกัน
สิ่งที่ฉันนั้นทำพลาดไป สิ่งที่ใจรู้ไม่เท่าทัน บอกเขาให้ทีว่าฉัน ก็ยังเสียใจ
อยากเป็นคนรัก ไม่ได้อยากเป็นชู้
ถ้าฉันรู้ ฉันจะรักเธอไหม ความผิดของฉัน คือไม่รู้และไม่ตั้งใจ ไม่คิดโทษใคร นอกจากใจฉันเอง ที่ไม่รักดี
ขอให้เราเลิกกัน ขอให้มัน สิ้นสุดเพียงแค่นี้ ช่วยโทรบอกเขาให้ที ว่าคนคนนี้อยากรักไม่อยากเป็นชู้
(ซ้ำ) สิ่งที่ฉันนั้นทำพลาดไป สิ่งที่ใจรู้ไม่เท่าทัน บอกเขาให้ทีว่าฉัน ก็ยังเสียใจ
อยากเป็นคนรัก ไม่ได้อยากเป็นชู้ ถ้าฉันรู้ ฉันจะรักเธอไหม ความผิดของฉัน คือไม่รู้และไม่ตั้งใจ ไม่คิดโทษใคร นอกจากใจฉันเอง ที่ไม่รักดี
ขอให้เราเลิกกัน ขอให้มันสิ้นสุดเพียงแค่นี้ ช่วยโทรบอกเขาให้ที ว่าคนคนนี้อยากรักไม่อยากเป็นชู้
ช่วยโทรบอกเขาให้ที ว่าคนคนนี้อยากเป็นคนรักไม่อยากเป็นชู้

*******************************************************

ค่าว.อยากเป็นคนรัก ไม่อยากเป็นชู้
แต่งโดย หน้อยต๊ะเวียงต๋าน 26-02-53

คนโทรฯมาหา อู้จ๋าฮ่ำฮ้อง ขอเล่ากล่าวถ้อง ด้วยความหมองหมาง
เขาด่าว่าฮ้าย ความในถากถาง เขาว่าอี่นาง หุ่นบางฮ่างน้อย
หน้าต๋าก่อดี แม่สีดอกสร้อย แต่ใจ๋ดำมอย แต้ตั๊ก

*แฟนของใครโทรมา ฝากน้ำตาไว้ที่แก้มของฉัน
เขาโทรมาร้องรำพัน บอกว่าคนของฉัน นั้นมีเขาเป็นเจ้าของ

มาลู่เอาแฟน ตี้แสนจะฮัก มาล่อมาลาก พรากไป
ผัวปี้นะน้อง ปี้ฮักเปียงใจ๋ กาว่าอี่นาย หาผัวบ่ได้
ป้อจายดีดี มีอยู่ไกล๋ใกล้ มันเป๋นอย่างใด บ่ฮัก

*เป็นแฟนของเธอใช่ไหม หรือเป็นใครถึงโทรมาเรียกมาร้อง
ถ้าหัวใจมีเจ้าของ บอกตรงๆสักคำได้ไหม ไม่ต้องหลอกกัน

หื้อน้องตัดใจ๋ ก่อนเสียไปนัก ขอหื้อน้องกึ้ด หื้อดี
เอาของเปิ้นใจ๊ มันเสียศักดิ์ศรี หมั่นทำความดี ตึงมีปายหน้า
อย่ายั่วยวนใจ๋ คนจายบ่าวกล้า จะมีราคา ค่าน้อย

เมื่อได้ยินฟัง นั่งน้ำต๋าย้อย จิตใจ๋ต่ำก้อย โสกา
ยังดีตี้ฮู้ เอ็นดูเต้อะหนา บ่เจ๋ตนา ฮักผัวจาวบ้าน
*สิ่งที่ฉันนั้นทำพลาดไป สิ่งที่ใจรู้ไม่เท่าทัน บอกเขาให้ทีว่าฉัน
ก็ยังเสียใจ อยากเป็นคนรัก ไม่ได้อยากเป็นชู้

*ถ้าฉันรู้ ฉันจะรักเธอไหม ความผิดของฉัน คือไม่รู้และไม่ตั้งใจ
ไม่คิดโทษใคร นอกจากใจฉันเอง ที่ไม่รักดี
ตี้ผ่านไปแล้ว เป๋นแนววิถี แม้นว่าจะมี จิตใจ๋หมองไหม้
ความสุขสำฮาน คืบคลานเข้าไกล้ สัมพันธ์อาลัย ขาดม้าง

ฮักต้องสลาย ใจ๋ต้องอ้างว้าง สุดจะเอ่ยอ้าง บรรยาย
ตี้ผ่านมานั้น เผียบสายน้ำไหล ตี้ล่องลอยไป เหมือนสายน้ำหั้น
*ขอให้เราเลิกกัน ขอให้มัน สิ้นสุดเพียงแค่นี้ ช่วยโทรบอกเขาให้ที
ว่าคนคนนี้ อยากรักไม่อยากเป็นชู้

ใจ๋อ้ายมีใน จุ้ล่ายกำฟู่ ซะป๊ะจ๋าอู้ กำลวง
เหมือนกับต้นไม้ ตี้ใจ๋ในก๋วง เยียะหื้อใยยวง ได้ปุ้ดขาดด้วน
อ้ายอู้บ่จริง หลอกญิงทั่วถ้วน หื้อใจ๋รัญจวน จ้ำม้าน

สิ้นฮักอาลัย ดวงใจ๋สะย้าน ความฮักสะบั้น ไปพลัน
*ขอให้เราเลิกกัน ขอให้มันสิ้นสุดเพียงแค่นี้
ช่วยโทรบอกเขาให้ที ว่าคนคนนี้อยากรักไม่อยากเป็นชู้
ช่วยโทรบอกเขาให้ที ว่าคนคนนี้อยากเป็นคนรักไม่อยากเป็นชู้ แลนาย.

[เครือออน]

เสียงใผโทรมา น้ำต๋าอาบย้อย เสียงสั่นหวั่นถ้อย น้อยอกหมองใจ๋
ฝากคำแนมเหน็บ มันเจ็บหัวใจ๋ ว่าเป๋นอย่างใด บ่ไปหาเจ้า
อ้ายนี้เนอนาย ใจ๋นั้นใฝ่เฝ้า กึ๊ดหานงเยาว์ จุ้มื้อ

แต่ว่าความใน บ่อยากไปยื้อ หื้อมันเลิ้กเข้า ยาวไป
อยากเป๋นคนฮัก บ่ออยากหื้อใผ เอิ้นว่าหื้อจาย เป๋นจู๊จาวบ้าน
เพราะว่าอี่นาย มีใผอยู่หั้น เปิ้นเฝ้าตึงวัน ผัวฮัก

อ้ายเจ็บหัวใจ๋ ได้ก้ากึ๊ดฮัก แต่จักอยู่ใกล้ บ่งาม
อันคนฮักนั้น ฮักสองฮักสาม คนเขาประณาม เป๋นทรามบอดใบ้
เลิกกับอี่นาย เป๋นดีไค่ไห้ จ๋ำใจ๋จากไป วันนี้

จ๋ำใจ๋เนอนาย จ๋ำใจ๋หลีกลี้ ตัดไว้เท่าอี้ สองเฮา
ขอวานหน้อยต๊ะ โทรบอกหื้อเขา คนฮักนะเอา แต่จู๊บ่ได้
ตึงบ่โต๊ษใผ เพราะใจ๋เฮาใบ้ บ่ฮู้บ่ดาย จึ่งฮัก

ถ้าฮู้มีผัว บ่หนัวแต๊ตั๊ก บ่อฮักหื้ออ้าย เสียคน
ใจ๋เววน สับสนแต๊ใบ้ ข้าไท้ขออำลา ก่อนละนางเหย.

[หน้อยต๊ะเวียงต๋าน]

ค่าว บังเอิญมีหัวใจ

ก่อนจะหลับนอน อาวรณ์ฮ่ำฮ้อง จิตใจ๋อ่วงข้อง น้องนางขวัญต๋า
จิตหวลรำลึก นึกหวาดผวา เมื่อเจ้าจากลา เกหาแห่งห้อง
น้องปิ้กคืนไป หาจายกู้ถ้อง มีใจ๋หมายปอง ฮ่วมซ้อน

ความคิดเวียนวน สับสนยอกย้อน มันหนักหน่วงข้อน ทรวงใน
ย้อนฮักห่วงน้อง จึ่งหมองหม่นใจ๋ กลั๋วว่าตั๋วนาย เสียใจ๋ปายหน้า
กลั๋วเขาเหมือนเดิม ฮึกเหิมกับหล้า เหมือนเกยทำมา ก่อนนั้น

ทำหื้อน้องนาง ใจ๋ปังสะย้าน ฮ่ำฮ้องคืนบ้าน ชายคา
เมื่อเขาขว้างสั๊วะ กลั๋วเจ้าโสก๋า บ่จ่างปิ้กมา หว้ายหน้าหาอ้าย
เขามีหลายญิง แนบอิงชิดใกล้ เขาเผียบตั๋วนาย เปียงจู้

ตี้อ้ายโทรฯไป ถามไถ่ไคร่ฮู้ อยากตั๊กฟู่อู้ ตั๋วนาย
ได้ยินเสียงน้อง อ้ายก้อดีใจ๋ เขาดีต่อนาย เหมือนอ้ายก่อหล้า
ถ้าเขาเหมือนเดิม เพิ่มจู้มากหน้า น้องปิ้กคืนมา เต๊อะน้อง

แต่ถ้าเขาดี อ้ายก้อแซ่ซ้อง หื้อน้องเป๋นกู้ เมียแปง
น้องป๊บฮักแต๊ อ้ายบ่กิ๋นแหนง ส่งใจ๋เป๋นแฮง จ้วยแป๋งแต่งสร้าง
แม้นอ้ายสิ้นหวัง ได้นางแนบข้าง ฮักบ่เลือนลาง ห่างย้าย

อ้ายบ่มีวัน เปลี่ยนผันเคลื่อนค้าย เถิงอยู่ไกล๋ใกล้ กัลยา
เถิงอ้ายค้างเคิ้น เผชิญปัญหา หลายสิ่งนานา จีวาบิ่นบั้ง
อ้ายก้อยินดี สุดตี้เอ่ยอ้าง เมื่อได้หันนาง ป๊บสุข

หื้อน้องมีไจย ห่างหายจากตุ๊กข์ จ๋นเถิงเตื่อมเต้า จีวา
ถึงใจ๋อ้ายนั้น รำพันโหยหา ย้อนจิตวิญญา เกิดมาเพื่อเจ้า
ทุกลมหายใจ๋ ตึงออกตึงเข้า อุทิศนงค์เยาว์ จ้าดนี้

จ้าดหน้าน้องนาง อย่าห่างหลีกลี้ เหมือนอย่างจ้าดนี้ เนอนาง
สร้างสมบุญไว้ หมั้นในสัจจั๋ง หื้อฮักจีรัง กับนางกู้ส้อน
ป๊บป๊ะนงคราญ ฮักหมั้นเถิงข้อน ตลอดกาลนานเทอญแลนาย....
โดย หน้อยต๊ะเวียงต๋าน