..ท่ามกลางความวุ่นวายสับสนในชั่วโมงทำงาน..
มีแต่ความเครียด เหนื่อยล้า..ท้อแท้
และแล้ว....กำหนดวันหยุด (จริง ๆ ) ก็ถูกส่งมาถึงมือ...
สิ่งแรกที่ทำก็คือบอกกับคนข้างๆว่า "จะกลับบ้านนะ..ไม่แลกเวรกับใคร (หน้าไหน) ทั้งนั้น"
......
และในวินาทีนั้น..ก็รู้สึกว่าโลกหมุนช้าลง
หัวใจอิ่มเอิบ..ชุ่มชื่นขึ้น..กับคำว่า.."กลับบ้าน"
บรรยากาศในห้องทำงานก็ดูสดใสขึ้น..ผู้คนยิ้มแย้ม
..ดีใจจนต้องแอบกระซิบกับตัวเองเบา - เบา
ได้กลับบ้านแล้วนะ..รอมาเป็นปี..
......
โทรหาน้องสาวที่อยู่คนละทิศละทาง
กรุงเทพฯ...ฉะเชิงเทรา...อำนาจเจริญ
"ปี้จะปิ๊กบ้านติ๊ดหน้า..ไปก่"
....
โทรหาพ่อกับแม่ที่อยู่ไกลถึงลำปาง
"จะปิ๊กบ้านละหนา"
....
โทรจองตั๋วรถเที่ยวที่ถึงบ้านเร็วที่สุด
..เหลือที่นั่งสุดท้ายพอดี...
....
วันนี้โลกรื่นรมย์จัง
อยากจะบอกให้โลกรู้
......
ดีใจที่สุดเลย
"จะได้ปิ๊กบ้านแล้ววววววววววว"
|