แต่. . . 
          พอลับตาคน ชายร่างพิการขาขาดข้างหนึ่ง ข้างที่มีก็ มีแผลสดๆ แมลงวันตอม 
          เสื้อผ้ามอมแมม ขาดรุ่งริ่ง กลับ รื้อกองถุงพลาสติกใบใหญ่ 
          รื้อเอาเสื้อผ้าที่ซ่อนไว้ เอาขาเทียม 
          เอากระเป๋าผ้า มาใส่เศษเงิน แล้วบ่นว่า . . . 
          "แม่ง. . . ได้น้อยชิบหาย" 

          หลังจากเปลี่ยนเสร็จ ก็ลุกขึ้นเดินไปถนน โบกแท็กซี่จากไป 
          ปล่อยให้ คนใจบุญอย่างผม ยืนอึ้ง!!! 
          และแอบคิดว่า  . . . คนใจบุญหลายคนยังขึ้นรถเมล์กลับเลย 

          เจ้าเหรียญ 10 บาท ยังคงหมุนอยู่ในมือผมอีกครั้ง 
          มันเกือบไปอยู่ในกล่องไม้สีดำใบหนึ่ง 
          ที่มีผู้หญิงผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ในชุดเจ้าหน้าที่มูลนิธิแห่งหนึ่ง 
          เขียนด้วยตัวอักษรภาษาจีน ดูคล้ายแมลงสาป 
          เดินเข้ามาหาผมแล้วถามว่า 
          "ทำบุญโลงศพ เสริมดวง เพิ่มวันไหมครับ"

          ผมยิ้มแล้วตอบไปว่า 
          "ไม่ละ ทุกวันนี้ผมก็อยากตายอยู่แล้ว" 
          ชายผู้นั้น ทำสีหน้าไม่พอใจ บ่นแล้วจากไป 
          ผมมองเหรียญ 10 อีกครั้ง หมุนมันต่อไป

          และแล้วบางอย่าง ที่กำลังเคลื่อนไหวตรงหน้า . . . 
          ทำให้ผมตัดสินใจบางอย่างลงไป 
          ผมเดินไปซื้อน้ำขวดใส 
          ยื่นเหรียญ 10 ให้แม่ค้าน่าใส ที่ยื่นน้ำพร้อมคำหวานๆ ว่า ขอบคุณค่ะ 
          ผมยิ้มตอบ รับน้ำพร้อมหยิบหลอด 2 หลอด 
          เดินไปที่เด็ก 2 คน 
          ผมยื่นน้ำให้แล้วบอกว่า "เอาน้องน้ำ กินซะ แล้วขวดพี่ให้" 
          เจ้าหนูมองหน้าผมอย่างสงสัย แต่ก็รับน้ำ พร้อมยกมือไหว้ขอบคุณ 
          แล้วเดินจากไป 

          ผมยืนมองเจ้าหนูทั้ง 2 คน ที่กำลังแบกถุงปุ๋ยที่บรรจุขวดพลาสติกเปล่าด้วยใจเบิกบาน 
          อย่างน้อยๆเจ้าหนู 2 คนนี้ ไม่ร้องขอเงินทองจากใคร 
          แต่. . . เลือกที่จะเอาสิ่งที่คนอื่นไม่ต้องการ ไปเป็นเงินให้ตนเอง 
          และอย่างน้อยๆ เค้า 2 คนช่วยคนอีกหลายคนในการคัดแยกขยะ 
          ผมยิ้มอีกครั้ง อย่างน้อยๆ 10 บาทที่ผมเสียไปมันคุ้มค่าจริงๆ . . .