หน้า 1 หน้า 2 หน้า 3 หน้า 4 หน้า 5 หน้า 6 หน้า 7 หน้า 8 หน้า 9 หน้า 10

หน้า 11 หน้า 12 หน้า 13 หน้า 14 หน้า 15 หน้า 16 หน้า 17 หน้า 18 หน้า 19 หน้า 20

กำนี้เป๋นกำอู้ของคนจีนตี้เข้ามาทำมาหากิ๋นกั๋นอยู่ตี้เมืองไทย เปิ้นถือว่า ก๋านค้าความกั๋นนี่ หมะว่าจะเป๋นฝ่ายผิดกาว่าถูก มันเยียะฮื่อเสียเวลาทำมาหากิ๋นเจ้า แห๋มหมะปอ ยังเยียะฮื่อเสียเงินเสียทอง หมะว่าจะเสียฮื่อตานา กาว่าตาอยู่เจ้า เปิ้นเลยเปรียบว่า ถ้าจะเป็นความกั๋น ยอมกิ๋นขี้หมายังดีกว่าเจ้า

เปิ้นว่า ขนาดแมงบ้งยังหมะต๋ายกั้นใบไม้ คนเฮาเกิดมาแล้วหมะต้องกั๋วอดต๋าย มีมือมีตี๋น แห๋มหมะปอมีอ่องออตวย ขอฮื่อขยันหมั่นเพียร จะไปขี้ค้าน งอมืองอตี๋น เจ๊าก่ ว่างาย ขวายก่ ว่าฮ้อน อยู่ฮั่นจะอายแมงบ้งเน่อเจ้า

เปิ้นว่า ก๋านตี้คนเฮาเยียะอะหยังลงไปแล้ว ก่ ต้องหวัง และได้ฮับผลประโยชน์จากก๋านตี้ได้ทำลงไป คนตี้ทำอะหยังแล้วหมะหวังผลนั้น หายากในโลก ผลตี้ได้ อาจจะโดยตรง กาว่าโดยอ้อม เป๋นรูปธรรม กาว่า นามธรรม

เปิ้นเปรียบว่า คนเฮาหมะสามารถอยู่คนเดวได้ และก่ หมะสามารถเยียะก๋านใหญ่ได้ด้วยตั๋วคนเดว เฮาต้องฮ่วมแฮงฮ่วมใจ๋กั๋น กิจก๋านต่าง ๆ จุ่งจะเป๋นเรื่องขึ้นมาได้ ไม้ต้นเดวเปิ้นหมะฮ้องว่า กอ ต้นป๋อต้นเดวมันตึงหมะเป๋นป่า เจ้า