กำหมะเก่า เล่าไว้



	หน้า 1 หน้า 2 หน้า 3 หน้า 4 หน้า 5 หน้า 6 หน้า 7 หน้า 8 หน้า 9 หน้า 10 หน้า 11 หน้า 12 หน้า 13 หน้า 14 หน้า 15 หน้า 16 หน้า 17 หน้า 18 หน้า 19 หน้า 20

	เว้นหมาฮื่อปอศอก เว้นวอกฮื่อปอวา
	เว้นหมาฮื่อปอศอก เว้นวอกฮื่อปอวา เว้นคนพาลาฮื่อไก๋แสนโยชน์ เปิ้นว่าไว้ถูกต้องแม่นแต๊ดีหลี กั๋วหมาก่ ฮื่อเว้นมอกศอก แต่กั๋ววอก ต้องฮื่อเว้นปอวา แต่ถ้าป้บปะคนพาล เปิ้นว่า ฮ้ายเหลือเปิ้น ฮื่อหนีร้อยโยชน์ แสนโยชน์ปู้นเน่อ

	หมะหลงของเก่า หมะเมาของใหม่
	เป๋นกำอู้ฮ๋องหลวงป้อ พระพุทธพจนวราภรณ์ อู้มาหลายสิบปี๋แล้ว เปิ้นพยายามสอนฮื่อจาวบ้านตี้มูลนิธิ ศึกษาพัฒนาชนบท เข้าไปจ้วยจี๊แนะก๋านเยียะก๋านฮื่อได้ผลดี ก๋านรวมตั๋วกั๋น เพื่อฮื่อก๋านงานลุล่วงไปด้วยดี หัดไจ๊จีวิตร่วมกั๋น ก๋านจะครองจีวิตฮื่ออยู่ได้ท่ามกล๋างอารยธรรมใหม่ ๆ ตี้ก่ำลังไหลเข้ามาอย่างแฮง ก่ จะต้องมีหลักในใจ๋ หลวงป้อเปิ้นก่ เลยมอบกำอู้ฮื่อว่า หมะหลงของเก่า หมะเมาของใหม่ ฮื่อพิจารณาดูฮื่อรอบคอบ หมะบักเดว อันไหนของเก่าดีอยู่ ก่ อนุรักษ์ไว้ อันไหนของใหม่ตี้ฮื่อคุณประโยชน์ จ้วยผ่อนแฮง ก่ ฮับเอาไว้ นำมาไจ๊ฮื่อได้ประโยชน์ฮื่อกุ้มก้าเจ้า

	ตกต๋าเปิ้น เป๋นดีไค่หัว ตกต๋าตั๋ว เป๋นดีไค่ไห้
	เวลาหันเปิ้นตกตุ๊กได้ยาก ผิดหวังต่าง ๆ จะไปไค่หัวใส่เปิ้น ฮื่อกึ้ดว่า ถ้าเฮาตกอยู่ในสภาพแบบนั้น เฮาจะเป๋นจะได หัดเอาใจ๋ตั๋ว ไปใส่ใจ๋เปิ้น เอาใจ๋เปิ้นมาใส่ใจ๋ตั๋ว ก่ จะเยียะฮื่อมีจิตใจ๋ตี้อ่อนโยนต่อเปื้อนมนุษย์กู้คน

	จิกดอยยังอยู่ปื๊นติ๋นคนขึ้น อย่าได้ลื่นคนมีความเพียร
	เปิ้นว่าไว้ ดอยสูงเต้าสูง คนก่ ยังไต่ขึ้นจ๋นเถิงยอด หยั่งอั้น คนตี้มีความเพียร ย่อมจะเยียะหยังได้ต๋ามความตั้งใจ๋กู้อย่าง เปิ้นหมะฮื่อประมาทคนตี้มีความเพียรเจ้า อย่างหมู่เฮา ลงตั้งใจ๋ว่าเฮาจะสามัคคีกั๋น จะพยายามปากันสร้างเวปฮ๋องเฮา ฮื่อเลื่องลือไปว่า ตี้นี่มีแต่ความบันเทิงและมีสาระ หมะมีพิษมีภัยต่อกู้คนตี้เข้ามาอยู่กับเฮา เฮาจะต้องเยียะฮื่อได้

	เตวไปเดือดไป ไผหมะตั๊ก เตวไปตั๊กไป มีคนตั๊กคนไหว้
	เออน้อะ มันตึงเป๋นอย่างตี้เปิ้นว่าไว้ คนบางคนผ่อหน้าก่ หมะอยากไค่อู้ตวย แป๋งหน้าเค่งต๋าเค่ง เหมือนโขดไผมา อู้จ๋าก่ หมะม่วน กับแห๋มบางคน เตวไปก่ ตั๊กตาย ยิ้มแย้มแจ่มใส ไผหัน หมะฮู้จักก่ ยังไค่ยิ้มไค่อู้ตวยน้อะเจ้า ถ้าจะอั้น ก่ จะไปลืมเน่อ ออกบ้านไปก่ ยิ้มซ้ายยิ้มขวาเจ้า ตึงหมะปุดตืน แต่ถ้านักล้ำไปก่หมะไค่ดี กำเดวเปิ้นจะกึ้ดว่า กะหาหลุดออกมาจากโฮงยาเจ้า

	กิ๋นข้าวฮื่อไว้ต่าน้ำ
	คนเฒ่าเปิ้นสอนว่า เวลากิ๋นข้าว จะไปกิ๋นจ๋นกั๊ด ต้องไว้ต่าน้ำพ่อง หมะอั้น กำเดวปอกิ๋นน้ำเข้าไปก่ จะกั๊ดแอ๋งแต๋ง เป๋นข้ออ้างว่ายะก๋านหมะได้ มันกั้ดต๊อง !

	คนเฒ่าปากหวาน ลูกหลานฮัก คนเฒ่าปากนัก ลูกหลานจัง
	เปิ้นสอนคนเฒ่าว่า จะไปปากนัก อู้หมะม่วน หันลูกหลานก่ จ่ม ๆ ซ้าม ๆ ลูกหลานจะก้าย หมะไค่เข้าไก้ ป้บหน้าลูกหลานก่ ฮื่ออู้ก้ากำม่วน ๆ จะสั่งจะสอนก่ ฮื่ออู้กำดี เป๋นเตื้อเป๋นยาม ใจ๊กำอู้ตี้มีเหตุมีผล หยั่งอี้ลูกหลานก่ อยากเข้าไก้ อบอุ่น เป๋นสุขเจ้า

	กึ้มงึ้มดื่มใน น้ำหมะไหลเจี้ยวปื้น
	ความหมายเปิ้นหมะฮื่อผ่อคนก้าภายนอก หันเปิ้นเพียงผิวเผิน จะไปนึกดูแควน เหมือนน้ำตี้ผ่อเหมือนตุ้น แต่แต๊ ๆแล้วตังปื้นไหลเจี้ยว หมะเหมือนคนตี้แสดงออกอย่างเปิดเผย จะผ่อง่ายและน่ากั๋วน่อยกว่า

	ตั๋วเป๋นผะญาต ต้องล่นหาหมอ ตั๋วเป๋นจ้างซอ ต้องง้อหาปี่
	คนเจ็บคนป่วย ต้องอาศัยหมอ เหมือนจ้างซอ จะซอก่ต้องเปิ้งคนเป่าปี่ คนเฮาจะอยู่หมะได้ ถ้าหมะเปิ้งปาอาศัยซึ่งกั๋นและกั๋นนาเจ้า

	คนหมั่นยากไร้ มีคนสงสาร ขี้คร้านแอวยาน ไผบ่ ซอบหน้า
	เป๋นแต๊อย่างเปิ้นว่า คนตี้หมั่นตี๋นหมั่นมือ ไปอยู่ไหนไผก่ฮัก หมะรังเกียจ ตรงข้ามคนขี้ค้าน ไปอยู่ไหนเปิ้นก่ก้ายก่ เบื่อหน้า