หน้า 1 หน้า 2 หน้า 3 หน้า 4 หน้า 5 หน้า 6 หน้า 7 หน้า 8 หน้า 9 หน้า 10

หน้า 11 หน้า 12 หน้า 13 หน้า 14 หน้า 15 หน้า 16 หน้า 17 หน้า 18 หน้า 19 หน้า 20

เปิ้นเปรียบกับสายน้ำ เวลาไหลไปปะใส่ตี้แข็งนูนขึ้นมา ก่ จะเยียะฮื่อของตี้ไหลตวยมาป้อกหนาขึ้น หนาขึ้น แล้วถ้าตี้ไหนอ่อน เป๋นฮูจ้อหว้อ น้ำก่ จะเซาะฮื่อฮูใหญ่ขึ้นติก ๆ จ๋นบางเตื้อ ก๋ายเป๋นแอ่งใหญ่ เหมือนคนตี้มั่งมีซ้ำยังมีความขยันหมั่นเปียร ทำมาหากิ๋น หมะ

ขี้ค้านทรัพย์สมบัติก่ ป้อกขึ้นตึงวัน ตึงวัน หมะเหมือนคนบางคน อยู่ดายอยู่ หมะมีทรัพย์มรดก แต่ก่ หมะกึ้ดจะทำมาหากิ๋นฮื่อพอกพูนขึ้น จกใจ๊ไปตึงวัน ๆ หมะเมินสมบัติก่ เสี้ยงก่ สิบ จะไดจะนั้นเจ้า

เปิ้นว่าไว้ว่า คนเฮาถ้าอยู่ห่างกั๋น ก่ กึ้ดเติงหากั๋น มีอะหยังก่ ฝากไปฮื่อกิ๋น แต่คนตี้อยู่ใก้กั๋น หันหน้ากั๋นตึงวัน กำเดวมันก่ จั้งผิดหัวกั๋น เหมือนลิ้นกับเขี้ยว เป๋นธรรมดาเจ้า

จับใจ๋แฮ้ง หมะแน่นใจ๋ก๋า จับใจ๋หมอยา พยาธิหมะสู้

มีแห๋มอันนึ่ง จับใจ๋หมี หมะดีใจ๋เผิ้ง จับใจ๋มองเซิง หมะจับใจ๋เงี้ยว

แห๋มอัน จับใจ๋แฮ้ง หมะแน่นใจ๋ก๋า จับใจ๋ครูบา หมะจับใจ๋พระน่อย
และก่ แห๋มอัน จับใจ๋งู หมะจูใจ๋เขียด จับใจ๋เปี้ยด หมะจับใจ๋ไม้คาน
จะสังเกตว่า กำหมะเก่าแบบนี้มีนัก เพราะเปิ้นฮู้ว่า คนเฮาหมะว่าจะทำดี ทำจะได มันตึงมีคนซอบ คนหมะซอบ หมะต้องกึ้ดย่าน ถ้าเฮาหมะได้ทำความเดือดฮ้อนฮื่อไผนาเจ้า เพราะบางทีเปิ้นอาจจะขอยเฮาก่ ได้เจ้า