กำหมะเก่า เล่าไว้



	หน้า 1 หน้า 2 หน้า 3 หน้า 4 หน้า 5 หน้า 6 หน้า 7 หน้า 8 หน้า 9 หน้า 10 หน้า 11 หน้า 12 หน้า 13 หน้า 14 หน้า 15 หน้า 16 หน้า 17 หน้า 18 หน้า 19 หน้า 20

	กิ๋นฮื่อปอต๊อง หย้องฮื่อปอตั๋ว
	เปิ้นสอนฮื่อฮู้จักประมาณตั๋ว ในก๋านกิ๋น ก๋านอยู่ คนเฮาขอฮื่อฮู้จักกำว่า ปอ หมะไปแข่งบารมีคนตี้มีนักกว่าเฮา เหมือนกำว่า หันจ๊างขี้ จะไปขี้อย่างจ๊าง เจ้า

	หมะมีฮื่อหา หมะมาฮื่อเซาะ
	เปิ้นสอนฮื่อคนมีความหมั่นเปียร อยากได้ อยากมีอะหยังก่ ฮื่อ ขนขวาย เซาะหา หมะใจ้อยู่หมะดาย จะฮื่อของนั้นล่นมาหาคนเดวเจ้า มันเป๋นไปหมะได้

	จะจู๋งก่ ลู่ไปก่อน จะส่อนก่ ลู่ตวยหลัง
	เปิ้นบอกว่า มันเป๋นลักษณะของคนหมะเอาไหน เหมือนเฮาจู๋งควาย จะจู๋งก่ จะลู่ไปก่อน แต่ปอเฮาฮื่อไปก่อน ก่ จะตวยตางหลังแห๋มเมาะ เหมือนแกล้ง

	หนีฝนหมะป๊นฟ้า หนีฝ้าหมะป๊นตะวัน
	เปิ้นบอกฮื่อฮู้เถิงสัจจะฮ๋องจีวิตว่า คนเฮาเกิดมาแล้ว ตึงหนีหมะป๊นความต๋าย หมะว่าจะเยียะจะไดก่ต๋าม เหมือนเฮาทำอะหยังไว้ หมะว่าบุญกาว่า บาป เฮาตึงจะได้ฮับผลฮ๋องก๋านกระทำนั้น ๆ อย่างแน่นอน หมะจ๊าก่ เวย

	ของจักเสีย ฮื่อฟั่งใจ๊ ของจักได้ ฮื่อฟั่งเดา
	คนหมะเก่าเปิ้นเป๋นห่วงลูกหลานตี้เอ็นยาน เปิ้นบอกว่า ของอะหยังจะเสีย ขะใจ๋เอามาเยียะเหีย เหมือนกับของตี้ควรจะได้เป๋นฮ๋องเฮา ก่ ฮื่อฟั่งเก็บเอา เหมือนคำตี้ว่า น้ำขึ้นให้รีบตัก จะไดจะอั้นเจ้า

	ใจ๋เป๋นนาย ก๋ายเป๋นบ่าว
	เปิ้นบอกว่า คนเฮา ใจ๋จะต้องเป๋นเก๊า เฮาจะเยียะหยัง ก่ จะเยียะจากใจ๋ก่อน กึ้ดใจ๋ได้แล้วเถิงจะสั่งก๋ายเยียะเจ้า

	กำกึ้ดดี ขายสะลีนอนสาด
	คนหมะเก่าเปิ้นว่าฮื่อคนตี้สิ้นคิดว่า หยังมากึ้ดดี จ๋นต้องขายสะลี นอนสาด คือหมะจ้างทำมาหากิ๋นอะหยัง ได้ก้าขายของเก่าตี้มีอยู่แล้วไปวัน ๆ

	ใคร่เวยฮื่อกาน ใคร่นานฮื่อล่น
	คนหมะเก่าเปิ้นเตื๋อนสติลูกหลานว่า จะเยียะอะหยังก่ ฮื่อรอบคอบ จะไปฟั่งล้ำไป เวยล้ำไปเดวจะต้องปิ้กมาเยียะแห๋มลื้มหนึ่งเจ้า จ๊า ๆ ได้พร้าเล่มงาม

	สี่สิบลืมหน้า ห้าสิบลืมหลัง
	เปิ้นว่า คนเฮาตี้มีอายุนักแล้ว ย่อมจะลืมหน้าลืมหลัง เป๋นธรรมดา เจ้า บางคนจ๋ำได้ก้าขี้เก่า เยียะหยังอยู่แหมบ ๆ กลับจ๋ำหมะได้ ว่าลืมอี้หวะเจ้า

	เหล็กดี หมะต้องตี๋หลายเต๋า
	เปิ้นเปรียบเทียบคนดีคนเก่ง สอนหยังน่อยก่จ๋ำ นำไปใจ๊ได้ หมะต้องเสียเวลาสอนหลายเตื้อ เหมือนเหล็กดี ตี๋กำเดวก่เป๋นฮูปเป๋นฮ่าง