ครั้งหนึ่ง หลายปีมาแล้ว  ป้าแอกับแม่ได้ร่วมเดินทางไปทัศนาจรภาคใต้  จากการทำรายการของกรมศิลปากร  เรียกว่า  ทัศนาจรจากล้านนาสู่ศรีวิชัย  เราไปด้วยกันกว่าร้อยคน ด้วยรถบัสขนาดใหญ่หลายคัน และรถตู้ของพวกเจ้าหน้าที่อีก  จากเชียงใหม่ล่องลงไปเรื่อย ๆ พักค้างคืนคืนแรกที่ชุมพร ตรังและต่อมาก็ถึงหาดใหญ่  เหตุเข้าใจผิด  เกิดขึ้นที่นี่เอง  หาดใหญ่ ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ทันสมัยมาก  โรงแรมเขาก็โก้  มีทุกอย่างเหมือนโรงแรมต่างประเทศ  เราเข้าพักอยู่ด้วยกัน ที่ห้อง 3045  เขาแจกการ์ดให้หนึ่งแผ่น แทนกุญแจแบบสมัยเก่า  เราจะเข้าห้องของเราได้ ก็โดยสอดการ์ดเข้าที่ช่องประตู  แล้วเปิดลูกบิดเข้า  ประตูก็จะเปิดออก  หลังจากเราเข้าไปได้แล้ว  ภายในห้องก็ยังมืดตื้ออยู่  เราต้องใช้แผ่นการ์ดที่เราใช้เปิดประตู เสียบเข้าไปที่กล่องซึ่งติดไว้ข้างประตูนั่นเอง  ไฟฟ้าและอุปกรณ์ไฟฟ้าทุกชนิดที่อยู่ภายในห้องก็จะเปิดทำงาน  มันน่าทึ่งจริง ๆ  เราต้องเรียนรู้ทุกสิ่งที่มีอยู่ในห้องของเรา  มันสนุกจริง ๆ

                   คืนนั้นผ่านไปอย่างเรียบร้อย  เราสองคนนอนหลับหลังจากคุยกันหลายเรื่องหลายราว  ตามประสานาน ๆ เราถึงจะมีโอกาสไปเที่ยวค้างคืนด้วยกันสักที  เรื่องคุยก็เลยมาก  ทำให้ต้องนอนดึกกว่าเมื่ออยู่ที่บ้าน

                   ตื่นเช้าด้วยเสียงปลุกจากโทรศัพท์จากพนักงานโรงแรม ที่ได้รับคำสั่งให้ทำการปลุกสมาชิกทุกห้อง  เราก็รีบลุกขึ้นทำกิจส่วนตัว  พร้อมกับเก็บสรรพสิ่งส่วนตัวที่เอาออกมาใช้เมื่อคืน  เก็บเรียบร้อยวางแอบไว้ในห้องก่อน  เราออกไปรับประทานอาหารที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้ที่ห้องข้างล่าง  พบปะพูดคุยกับเพื่อนสมาชิกหลาย ๆ คนที่มาด้วยกัน พร้อมกับกินอาหารเช้าแบบฝรั่ง

                   เรียบร้อยกันทุกคน  ก็ได้เวลาที่จะเดินทางต่อ  ไกด์ก็บอกให้เรากลับห้อง เพื่อนำสิ่งของ ๆ เราออกมาวางไว้ที่หน้าห้อง  พนักงานโรงแรมจะขึ้นไปช่วยยกลงมาให้  สองคนรีบจูงมือกันกลับห้องโดยใช้ลิฟท์เป็นทางลัด  มีผู้ร่วมใช้ลิฟท์กับเราหลายคน 

                   ลิฟท์เริ่มทำงาน  เราก็คุยกันเบา ๆ  พอลิฟท์เปิดเราก็ออกเดินไปตามทางที่จะไปถึงห้องพัก  จำได้ว่าห้องนี้เอง  ป้าแอก็ควักแผ่นการ์ดออกมายัดใส่ตรงช่องประตู  เอ๊ะ ทำไมประตูไม่เปิดให้เรา  ลองเสียบใหม่ เขย่าประตูเพื่อให้ประตูเปิด  ทำอย่างไรก็ไม่เป็นผล  แต่ในที่สุด  ประตูก็เปิดออกเอง  มีผู้ชายตัวดำ ๆ นุ่งผ้าขนหนู หน้าตางัวเงียยืนขมวดคิ้วนิ่วหน้าอยู่ตรงหน้าเรา

                   เราตกใจมาก  อะไรเนี่ย  เพิ่งออกจากห้องไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เอง  ทำไมมีคนอื่นบังอาจเข้ามาพักในห้องของเรา  แม่นึกออกก่อนและยอมรับว่าเราคงเข้าห้องผิดเสียแน่แท้  แต่ป้าแอยังไม่ยอม  จะพยายามสอดตัวเองเข้าไปดูในห้อง  เพื่อหากระเป๋าเดินทางของเราที่แน่ใจว่า  เอาวางแอบไว้ในห้อง  ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ยอม  (เขายิ่งโป๊อยู่ด้วย) เขาคว้าการ์ดของเราไปดู  แล้วก็ชี้มือขึ้นไปชั้นบน เหนือศีรษะของเรา  แม่รีบดึงป้าแอเอาไว้เต็มที่  และบอกว่า  เรามาผิดห้องผิดชั้น  ขณะนั้นมีพรรคพวกเขาหลายคนออกมายืนดู กรณีพิพาท  ผู้หญิง (แก่) สองคนจะพยายามจะเข้าห้องผู้ชายโดยที่ฝ่ายชายปฏิเสธเด็ดขาด  ยืนขวางประตูอยู่ไม่ยอมให้เข้า  แม่มาคิดทีหลังว่า  ถ้าเราสองคนยังสาว เอ๊าะๆ และก็สวย  เจ้าแขกคนนั้นจะยอมให้เราเข้าไปหรือเปล่า  นึกแล้วใจหาย

                   หลังจากที่ได้พิจารณาดูในแผ่นการ์ด  ก็รู้ว่าเราออกจากลิฟท์ผิดชั้น  ห้องของเราอยู่ชั้นสาม  แต่เราไปพยายามเข้าห้องที่ชั้นสอง  ห้อง  2045 เลขผิดไปตัวเดียวเอง  โธ่เอ๋ย  ตัวเรา  ช่างมั่นอกมั่นใจอะไรเช่นนั้น  ก็ที่ทาง ลักษณะห้องมันเหมือนกันดิกเลย  เราก็ชัวร์  ห้องนี้แน่นอน  ทั้งยังดื้อดึงจะเข้าไปตรวจดูในห้องอีกด้วยซีว่าของเราหายไปไหนหมด  โธ่เอ๋ย  คนแก่ความจำเลอะเลือน แล้วยังอวดดื้อถือว่าตนเองถูก ! จบแล้ว

                                                                                      แม่เอง

                                                                                      13/11/00