วันนี้เป็นวันเสาร์ และเป็นวันสิ้นเดือนด้วย ภารกิจของแม่คือ ต้องไปจ่ายเงินเดือนคนงานที่สวน ซึ่งแม่ทำเป็นประจำทุกเดือน แม้จะมีคนบอกว่า ทำไมแม่ไม่ให้ลูกไปแทน แต่แม่บอกว่า แม่ชอบไปสวน แวะดูสวนนั้นสวนนี้ แวะข้างถนนซื้อนั่นซื้อนี่ และที่แม่ต้องแวะเป็นประจำ คือตลาด แม่มาลัย มีแผงขายปลาที่แม่เป็นเจ้าประจำทุกเดือน ซึ่งเขาเอาปลาจากเขื่อนมาขาย มีปลาแปลก ๆ หลายชนิด บางครั้งแม่ก็ต้องถามแม่ค้าถึงวิธีเอาปลาชนิดนั้น ๆ ว่าเอามาทำอะไรกินก็มี ที่แม่ซื้อประจำคือ ปลาบึก ซึ่งเขาบอกว่า เป็นปลาจากเขื่อนแม่งัด ปลาตะเพียน ปลาหลด (คล้ายปลาไหล แต่ตัวสั้นกว่า และมีลายเป็นจุด ๆ ) มีแม้กระทั่งปลาแข้ แม่รู้จักแต่ชื่อ ไม่เคยเห็นตัว มีคนบอกว่า เหมือนปลากด แต่ตัวใหญ่ เนื้อเป็นสีเหลือง ละเอียดกว่า เนื้อปลาบึก และก็แพงกว่าด้วย แม่จะไม่ลืมแวะดูทุกครั้งที่ได้ไปสวน
สิ้นเดือนนี้ตรงกับวันเสาร์ ซึ่งเป็นวาระของแม่ที่จะต้องไปที่ชมรมพลังจักรวาล แม่จึงขอคุณ ไพโรจน์ มาอยู่แทน เขาไม่ขัดข้อง ในตอนเช้า แม่จึงเข้าไปที่ชมรมฯก่อนเพื่อคอยให้คุณไพโรจน์มาเปลี่ยน แม่จึงจะออกไป เป็นเวลา ๑๐ โมงพอดี ที่คุณไพโรจน์เข้ามา และมีของมาฝากแม่ด้วย
“ เอ้า นี่ป้า ตะกรุด พระท่านให้มา ผมได้มาหลายอัน ให้ป้าอันหนึ่ง ติดตัวไว้เป็นสิริมงคล “
แม่กำลังวุ่นอยู่กับการเช็ดน้ำมูกใส ๆ ที่ไหลย้อยเกือบตลอดเวลา เนื่องจากเมื่อคืนนี้ ฝนได้ตกลงมาเป็นครั้งแรก หลังจากทิ้งช่วงไปหลายวัน และอากาศก็อบอ้าว เพิ่งจะมาเย็นเอาเมื่อคืนที่ฝนตกลงมา และแน่นอนว่า แม่ตั้งรับไม่ทัน ตื่นเช้าก็เกิดอาการน้ำมูกไหลทันที แม่รับตะกรุดได้ก็หย่อนลงกระเป๋าเสื้อ ไม่มั่นใจว่า จะทำอะไรให้แม่ได้บ้าง เพราะแม่ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้
หลังจากนั้น แม่ก็ออกไป ก่อนเข้าสวนก็แวะไปที่บ้าน ตั้งใจว่าจะกินยาแก้แพ้ที่เคยซื้อมาไว้ เผื่อเวลาฉุกเฉิน เกิดแพ้อะไรขึ้นมาก็จะได้กิน แม่หายาไม่เจอ เลยเดินไปหาลูกชาย เขาหายาของเขาได้ เอามาให้แม่ บอกว่า ถ้ากินแล้วจะง่วงนะ แม่ก็บอกว่า ไม่เป็นไร แม่จะไปรับพี่ไก่ไปด้วย คุยกันไม่ง่วงหรอก ก่อนกินยา แม่ก็รักษาด้วยวิชาพลังจักรวาลก่อน เสร็จแล้วก็กลืนยา ๑ เม็ด คิดว่า สองขนานคงจะได้ผลชะงัดกว่า
เมื่อไปแวะรับพี่ไก่ที่แม่ริม อาการน้ำมูกไหลก็หยุด แม่ขับรถไป คุยกับพี่ไก่ไปตลอดเวลา จนถึงแม่แตง แม่ตรงไปร้านอาหารชาวใต้ เพราะเป็นขาประจำทุกเดือน สั่งอาหารแปลก ๆ มากินพร้อมถามวิธีทำ เจ้าของน่ารักมาก ทำอาหารรสมือดี ใคร ๆ ที่แม่พาไปกินก็ติดใจ แม่ได้สูตรอาหารมาทำกินที่บ้านหลายอย่าง
ตอนที่นั่งคอยอาหาร แม่รู้สึกง่วง ก็คิดในใจว่า ยาถ้าจะออกฤทธิ์ แต่พออาหารมาถึง แม่ก็ตาสว่าง เพราะความหิว กินกันสองคนจนอาหารหมดเกลี้ยง เวลาบ่ายโมงพอดี ตอนที่เราเข้าไปในสวน พบคนงาน เอาเงินเดือนคนงานจ่ายให้ เขาเอาฝักบัว มะนาว กล้วยใส่รถให้ ได้เกษรบัวมาหลายถุง บอกอุดมว่า วันนี้แม่จะไม่ไปชมสวนอื่นแล้ว เพราะไม่สบาย จะรีบกลับ แต่แล้วพอขับรถออกมาจากสวน ก็อดไม่ได้ที่จะแวะไปตลาด เพื่อดูว่ามีปลาอะไรบ้าง
จอดรถแล้วก็ลงไปเดิน ผิดหวังมาก เพราะมีแต่ปลาทับทิม เลยไม่ซื้อ ตรงข้างถนนมีแม่ค้าเอาหน่อไม้มาขาย ซื้อได้ ๒ หน่อ กลับมาขึ้นรถ แม่จอดรถชิดซ้าย แต่มันหันหน้าไปทางเหนือ แม่จะต้องเลี้ยวให้รถหันหน้ามาทางทิศใต้ เพื่อกลับเข้าเมือง
พอขึ้นรถ ติดเครื่องจะออกรถ แม่มองในกระจกมองหลัง เห็นมีรถคันหนึ่งแล่นมาแต่ไกล แม่ไม่รู้ว่า เป็นเพราะอะไรที่ทำให้แม่จัดแจงขับรถเข้าเลนขวาเพื่อกลับรถ พอถึงกลางเกาะก็มีเสียงทึบ เบา ๆ ตรงด้านแม่แต่เลยไปข้างหลัง แม่หันไปมองเห็นมีรถมาสด้าเสียบอยู่ จอดรถลงไปดู บังโกลนรถมาสด้ายุบเข้าไปหน่อย แต่ตัวถังรถมาสด้าตรงเหลี่ยมพอดียุบเข้าไปด้วย รถแม่ถูกชนตรงตัวถังรถข้างขวามือ เยื้องไปด้านหลัง แม่เข้าใจว่า คนขับก็คงจะเหม่อด้วย หรือม่ายงั้นก็จงใจชน เพื่อแสดงความถูกต้อง เพราะเขาลงรถมาก็พูดขึ้นเลยว่า เขามาทางตรงนะ แม่แปลกใจที่ตัวเองทำใจได้สงบมาก ไม่ต่อล้อต่อเถียงถึงความไม่มีน้ำใจของเขา ที่ถ้าเขาเบรคเสียหน่อยก็ไม่ต้องชนกัน เพราะมันชนกันเบามาก แม่ไม่รู้สึกกระเทือนเลยสักนิด แต่ในเมื่อแม่รู้ตัวว่าผิด เพราะไปตัดหน้าเขา แม่ก็ยอมรับผิดแต่โดยดี โดยยอมเสียค่าซ่อมให้ ตามที่อู่เรียก คือ ๒,๐๐๐.- บาท แล้วเราก็ลาจากกัน
“ พี่ไม่แน่ใจว่า ที่เกิดเหตุนี้ เป็นเพราะพี่กินยาหรือเปล่า จะว่าง่วงก็ไม่น่าใช่ เพราะเพิ่งออกรถ ยังไม่ทันเบลอมั้ง แต่ เอ๊ะ เดี๋ยว พี่นึกได้ว่า พี่เพิ่งได้ตะกรุดจากไพโรจน์เมื่อเช้านี้เอง จะเป็นเพราะมีตะกรุด ทำให้เกิดอุบัติเหตุเพียงเบาะ ๆ เสียเงินเพียง ไม่กี่บาท ถ้าเกิดชนรถมอเตอรไซด์ แล้วคนขี่หัวน็อคพื้น พี่คงหมดเป็นหมื่น ๆ หรืออาจจะถึงแสนถ้าเกิดตาย แต่ เอ เมื่อไม่มีตะกรุด พี่ขับรถมากว่า ๔๐ ปี ยังไม่เคยเจออุบัติเหตุเลย แล้วจะให้คิดยังไงดี ใคร ๆ ช่วยคิดหน่อยเถอะ ”
แม่เอง