เรื่องลูกชายเจ้าปัญหา
อยู่มาวันหนึ่ง ลูกต่อ เกิดมีไอเดียเด็ดผุดขึ้นมาในสมอง
“ แม่ แม่ ต่อจะซื้อไก่ไข่มาเลี้ยงนะ ”
“ อย่าเลยน่า บ้านเรามีหมา แล้วไหนจะต้องซื้ออาหารเลี้ยงมันอีกไง ”
“ ต่อจะต่อกรงให้มันอยู่ อาหารก็จะเอาเศษอาหารเหลือ ๆ ให้มันกิน ” ต่อยืนกรานจะเลี้ยงตามทฤษฎีที่คิดไว้ และเมื่อแม่พยายามทัดทาน จนอ่อนใจแล้ว ก็เลยไม่พูด ต่อได้ทีรีบไปซื้อไก่พันธ์ไข่มา ๑๐ ตัว เอาใส่ในกรงหมา ตัวมันเล็กมาก ตอนกลางคืนต้องเปิดไฟให้ความอบอุ่น ๑ ดวง
เด็ก ๆ ตื่นเต้นกันยกใหญ่ รวมทั้งเด็กคนที่ซื้อมันมาด้วย
รุ่งเช้า เด็ก ๆ รีบตื่นแต่เช้า ไปดูลูกไก่ สักครู่ก็มีเสียงโวยวายดังกันแซด
“ พ่อต่อ พ่อต่อ ทำไมไก่มี ๘ ตัว ”
“ ฮื้อ ลูกนับไม่ดีมั้ง อะไร โตจนป่านนี้ยังนับได้ไม่ถึงเลข ๑๐ ลองนับใหม่ ” พ่อต่อ ขี้เกียจลุกมาเช้า ๆ
“ ใคร ๆ ก็นับได้ ๘ พี่ตองก็นับได้แปด พ่อมาดูสิ ” พ่อทนไม่ไหว ลุกออกจากที่นอนอันอบอุ่น ลงมาที่กรงไก่ นับแล้วนับอีก ก็ได้ ๘ “ เอ มันหายไปไหนน้อ เมื่อวานพ่อซื้อมา ๑๐ ตัวนี่นา ”
“ แก้วเห็นแพนด้ากินลูกไก่เมื่อวานนี้ค่ะ ลูกไก่ออกมาอยู่ข้างนอกกรง ” แก้วบอก
เป็นอันว่า เพียงคืนเดียว ไก่ก็มีอันเป็นไปเสีย สองตัว เหลืออยู่ แปดตัว
ต่อมาอีก หนึ่งเดือน ไก่ก็โตวันโตคืน อาหารไก่เดี๋ยวก็หมด สิบกิโล เดี๋ยวก็สิบกิโล
“ ตั้งแต่เริ่มต้นโครงการ หมดเงินซื้อไก่ซื้ออาหารไปเท่าไรแล้ว ” แม่ถาม
“ พันกว่าเกือบสองพันแล้ว แม่ ”
“ แล้วเมื่อไหร่จะได้คืนสักที ”
“ ต่อบอกแล้วให้เอาเศษอาหารให้มันกิน หญ้าก็ได้ ”
“ แล้วต่อจะให้ใครเอาให้มัน จะหวังคนอื่นน่ะ ไม่มีทางนะ แม่มาเห็นไก่อดแม้กระทั่งน้ำ จะกิน แม่เดินมาที่โรงรถ ไก่มันเห็นแม่ พากันวิ่งมาอออยู่ที่ประตู ร้องออ ออ แม่เห็นก็สงสาร
“ ว่าไงลูก มีข้าวกิน มีน้ำกินหรือเปล่า ? ”
“ กอ กอ ออ ออ ไม่มีอะไรกินเลยจ้ะ ย่า ”
“ โถ อ้ายลูกไก่กำพร้า เดี๋ยวย่าจะไปซื้ออาหารมาให้นะ ” อ้าว น้ำก็หมด แม่เอาน้ำมาใส่ให้จนเต็ม เด็ดหญ้าใส่เข้าไปให้ แย่งกันกินกันดื่ม น่าสงสาร อดน้ำมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
“ พ่อมันไปไหนล่ะ ”
“ ไม่เห็นพ่อมาหลายวันแล้วจ้ะ คงจะมัวไปวุ่นวายกับพ่อหมอทั้งหลาย เห็นมาประชุมกันหลายคน เรียกก็ไม่หันมาดูเลยจ้า ”
“ แล้วใครมาเก็บไข่ของเราไปล่ะ ”
“ ตอนเช้า ๆ ป้าเล็กย่อง ๆมาเก็บ สายหน่อยเด็กตื่นนอน ก็พากันมาแย่งเอาจากก้นเลยจ้า แล้วพอตอนบ่าย พี่แก้วก็ย่องมาเอาจ้า ”
หลังจากนั้น พ่อลูกชายไปสวน กลับมาซื้อเป็ดชาวบ้านมา ๒ ตัว บอกว่า กลางคืนไก่เข้าไปอยู่ในกรงนอน ให้เป็ดอยู่ใต้ถุนกรง เราจะได้มีไข่เป็ดกินอีกด้วย ปรากฏว่า เป็ดมาอยู่ได้เพียงคืนเดียว คงจะเป็นเสียงร้องของเป็ด ทำให้แพนด้ากับเสือน้อยเกิดความสนใจในเพื่อนใหม่
ความสนใจทวีขึ้นทุกทีจนกระทั่งดึก จึงช่วยกันแหวกกรงไม้ระแนงเข้าไปทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ ผลก็คือ ตอนเช้า มีซากเป็ดเหลือไว้นิดหน่อย ให้พี่ต่อไว้ดูเล่น หมดเงินไปอีก ๑๐๐.- ค่าเป็ดให้หมากิน ภายในคืนเดียว
แม่อดทนซื้ออาหารถุงละสองร้อยกว่าบาทได้ ๒ - ๓ ถุง ก็หมดความอดทน
“ ต่อ แม่จะเอาไก่ให้เขาไปเลี้ยงนะ แม่ว่า ไม่เลี้ยงไก่ แม่ยังมีปัญญากินไข่ ได้มากกว่าเลี้ยงไก่เสียอีก ซ้ำยังต้องเสียเงินทีละมาก ๆ ซื้ออาหาร แม่ไม่เอาละ จะให้เขานะ ”
“ ตามใจแม่เถอะ ต่อก็คิดไว้ว่าจะได้ประหยัดเงินค่าซื้อไข่ ”
“แม่ว่า ซื้อไข่กินถูกกว่าเยอะ ทฤษฎีของแม่กับของลูก ใครถูกกว่ากัน ”
“ -----เงียบ ” ไม่มีเสียงเถียงจากลูกต่อ ที่ต้องการพิสูจน์ทฤษฎีทุกบทด้วยตัวเอง ใครบอกไม่เคยเชื่อ บทเรียนบทนี้ ทำให้ต่อเสียเงินไปกว่า ๒๐๐๐.- แม่เสียเงินสมทบกว่า ๗๐๐.- ทุกคนวุ่นวายกับการทำเล้าไก่ เก็บไข่กินได้ไม่ถึง ๑๐๐ ฟอง เพราะถ้าอาหารน้อยก็ไม่ไข่เอาดื้อ ๆ แต่ผู้ที่มีกำไรในการนี้ คือ แพนด้า ได้กินลูกไก่ฟรี ๆ ๒ ตัว เป็ด ๒ ตัว และไก่ใหญ่ ส่งท้ายก่อนวันที่จะย้ายไก่อีก ๒ ตัว เปรมอุรา
“ พี่ต่อ เมื่อไหร่จะเอาตัวอะไรมาเลี้ยงอีก ” แพนด้าถาม “ จะให้ดีเอากระต่ายก็ดีนะคะ แพนด้าชอบ ฮิ ฮิ ”
จบแล้ว